तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्। मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्राप तां राक्षसाधिपः
ती मोठ्या झाडांना वेलीसारखी बिलगत, "मला सोडा, मला सोडा" असे पुन्हा पुन्हा ओरडत होती, पण राक्षसांचा राजा तिला पकडूनच घेतला.
क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने। जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसंनिभः
"राम! राम!" असे वनात हाका मारणाऱ्या, रामाशिवाय असलेल्या तिला, त्या मृत्यूसमान रावणाने केसांनी धरले, जणू तिच्या आयुष्याचा अंतच करायला.
प्रधर्षितायां वैदेह्यां बभूव सचराचरम्। जगत् सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम्
वैदेहीचे अपहरण होताच, साऱ्या जगात – जड-चेतन सृष्टीत – अराजकता पसरली आणि सर्वत्र घनदाट अंधार दाटला.
न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः। दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां देवो दिव्येन चक्षुषा
तेथे वारा वाहत नव्हता, सूर्याचा प्रकाशही फिका पडला; कारण देवांनी आपल्या दिव्य दृष्टीने सीतेचे अपहरण पाहिले.
कृतं कार्यमिति श्रीमान् व्याजहार पितामहः। प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन् सर्वे ते परमर्षयः
मग पितामह म्हणाले, "कार्य पूर्ण झाले आहे." आणि ते सर्व महान ऋषी एकाच वेळी आनंदित आणि व्याकुळ झाले.
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः। रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया
दंडकारण्यात राहणाऱ्यांनी सीतेचे अपहरण पाहिले आणि योगायोगाने रावणाचा विनाश आता निश्चित झाला हेही ओळखले.
स तु तां राम रामेति रुदतीं लक्ष्मणेति च। जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसेश्वरः
पण राक्षसांचा राजा रावण, 'राम! लक्ष्मण!' असे रडणाऱ्या तिला घेऊन आकाशात निघून गेला.
तप्ताभरणवर्णाङ्गी पीतकौशेयवासिनी। रराज राजपुत्री तु विद्युत्सौदामनी यथा
तप्त सोन्यासारखी कांती असलेली, पिवळ्या रेशमी वस्त्रातली ती राजकन्या, जणू मेघातली वीज चमकत असल्यासारखी भासत होती.
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः। अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना
सीतेच्या पिवळ्या वस्त्राने रावण अधिकच उजळून निघाला, जणू एखादा डोंगर अग्नीने प्रज्वलित झाला आहे.
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च। पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम्
त्या अत्यंत शुभ्र आणि सुगंधी स्त्रीच्या, तांबड्या कमळाच्या पाकळ्या रावणावर पडत होत्या.
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्। बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे
तिच्या पिवळ्या रेशमी साडीने आकाशात फडफडत, सोन्यासारखा चमक दाखवला. ती सूर्यप्रकाशात लाल झालेल्या ढगासारखी भासली.
तस्यास्तद् विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्। न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम्
रावणाच्या मांडीवर असलेलं तिचं निर्मळ मुख आकाशात रामाशिवाय तसंच दिसत नव्हतं, जसं कमळाचं फूल देठाशिवाय फुलत नाही.
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः। सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम्
सुंदर कपाळ, सुरेख केसांची रेष आणि कमळाच्या गर्भासारखं, डाग नसलेलं तिचं चेहरा निळ्या ढगातून बाहेर पडणाऱ्या चंद्रासारखा भासला.
शुक्लैः सुविमलैर्दन्तैः प्रभावद्भिरलंकृतम्। तस्याः सुनयनं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्
तिच्या सुंदर डोळ्यांनी आणि चमकदार, स्वच्छ पांढऱ्या दातांनी सजलेलं चेहरा, रावणाच्या मांडीवर आकाशात, तेजस्वी दिसत होता.
रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत् प्रियदर्शनम्। सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम्
रडून डोळ्यातले अश्रू पुसलेलं तिचं मुख, चंद्रासारखं मोहक, सुंदर नाक आणि लाल ओठांसह, आकाशात सोन्यासारखं झळकत होतं.
राक्षसेन्द्रसमाधूतं तस्यास्तद् वदनं शुभम्। शुशुभे न विना रामं दिवा चन्द्र इवोदितः
राक्षसांच्या राजाने हलवलेलं तिचं ते सुंदर मुख रामाशिवाय तसंच उजळून आलं नाही, जसं दिवसा चंद्र उजळत नाही.
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्। शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं गजमिवाश्रिता
ती सोन्यासारखी मैथिली, निळ्या अंगाच्या राक्षसाधिपतीला बिलगलेली, जशी सोन्याची कंबरपट्टा निळ्या हत्तीवर शोभून दिसते.
सा पद्मपीता हेमाभा रावणं जनकात्मजा। विद्युद् घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा
जनककन्या, कमळासारखी सोनेरी आणि तेजस्वी, रावणात वीज जशी ढगात शिरते तशी गेली, आणि तिला प्रखर दागिन्यांनी सजवलं होतं.
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसेश्वरः। बभूव विमलो नीलः सघोष इव तोयदः
वैदेहीच्या दागिन्यांच्या आवाजाने राक्षसाधिपती काळ्या मेघासारखा आणि गडगडाट करणारा दिसू लागला.
उत्तमाङ्गच्युता तस्याः पुष्पवृष्टिः समन्ततः। सीताया ह्रियमाणायाः पपात धरणीतले
सीता उचलली जात असताना तिच्या डोक्यावरून पडलेली फुलांची वृष्टी सर्वत्र पसरली आणि जमिनीवर पडली.
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः। समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत
रावणाच्या वेगाने सर्वत्र उडालेली ती फुलांची वृष्टी पुन्हा दहा डोक्यांच्या रावणाकडे परत फिरली.
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्। नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम्
फुलांची ती वृष्टी वैश्रवणाच्या भावावर जशी स्वच्छ ताऱ्यांची माळ उंच मेरू पर्वतावर पडावी तशी उतरली.
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्। विद्युन्मण्डलसंकाशं पपात धरणीतले
वैदेहीच्या पायातून रत्नजडित नूपूर, वीजेच्या वर्तुळासारखा चमकत, खाली जमिनीवर पडला.
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्। प्रशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी
झाडांच्या कोवळ्या पानांनी लाल झालेल्या अंगाने वैदेही, निळ्या अंगाच्या राक्षसाधिपतीला जशी सोन्याची कंबरपट्टा हत्तीच्या कमरेवर शोभते तशी शोभून दिसली.
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा। जहाराकाशमाविश्य सीतां वैश्रवणानुजः
वैश्रवणाचा भाऊ आकाशात प्रवेश करून, स्वतःच्या तेजाने झळकणाऱ्या, आकाशात जणू मोठी उल्का भासणाऱ्या सीतेला घेऊन गेला.
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले। सघोषाण्यवशीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात्
तिचे अग्निसारखे तेजस्वी दागिने, आवाज करत, जमिनीवर पडले आणि तुटले, जसे आकाशातून क्षीण तारे तुटतात.
तस्याः स्तनान्तराद् भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः। वैदेह्या निपतन् भाति गङ्गेव गगनच्युता
वैदेहीच्या स्तनांमधून निसटलेला, ताऱ्यांच्या अधिपतीसारखा तेजस्वी हार खाली पडताना, आकाशातून गंगा जशी पृथ्वीवर येते तसा चमकत होता.
उत्पातवाताभिरता नानाद्विजगणायुताः। मा भैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः
अपशकुनी वाऱ्यांनी झाडांच्या टोकांना हलवलं आणि विविध पक्ष्यांच्या थव्यांनी भरलेली ती झाडं, 'भीऊ नकोस!' असं जणू सांगत होती.
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः। सखीमिव गतोत्साहां शोचन्तीव स्म मैथिलीम्
कमळे गळून गेलेल्या, मासळी आणि जलातील प्राणी घाबरलेले, त्या कमळांनी जणू सगळी आशा हरवलेल्या मैथिलीची मैत्रीण हरवली आहे म्हणून दुःख करत असल्यासारखे वाटत होते.
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः। अन्वधावंस्तदा रोषात् सीताच्छायानुगामिनः
तेव्हा सिंह, वाघ, हरणे आणि पक्षी सगळीकडून एकत्र येऊन, सीतेच्या सावलीच्या मागे रागाने धावू लागले.