दिव्याभरणमाल्याभिर्दिव्यरूपाभिरावृतम्। क्रीडारतविधिज्ञाभिरप्सरोभिः सहस्रशः
असंख्य अप्सरा, दिव्य दागिने व हारांनी सजलेल्या, सुंदर रूपाच्या, खेळ व विधी जाणणाऱ्या, त्या ठिकाणी सर्वत्र वावरत होत्या.
सेवितं देवपत्नीभिः श्रीमतीभिरुपासितम्। देवदानवसङ्घैश्च चरितं त्वमृताशिभिः
देवतांच्या तेजस्वी पत्नींच्या सेवेला आणि त्यांच्या पूजेला पात्र असलेले, अमृतपान करणाऱ्या देव व दानवांच्या समूहांनी वर्दळलेले ते स्थान होते.
हंसक्रौञ्चप्लवाकीर्णं सारसैः सम्प्रसादितम्। वैदूर्यप्रस्तरं स्निग्धं सान्द्रं सागरतेजसा
हंस, क्रौंच, प्लव आणि सारस पक्ष्यांनी भरलेले, सरोवराच्या काठावर मऊ, हिरवे वैडूर्य रत्न आणि समुद्रासारखी तेजस्विता असलेले ते दृश्य रम्य होते.
पाण्डुराणि विशालानि दिव्यमाल्ययुतानि च। तूर्यगीताभिजुष्टानि विमानानि समन्ततः
सर्वत्र पांढऱ्या, विशाल, दिव्य हारांनी सजवलेल्या, वाद्य आणि गाण्याच्या आवाजांनी निनादणाऱ्या विमानांनी ते आकाश भरले होते.
तपसा जितलोकानां कामगान्यभिसम्पतन्। गन्धर्वाप्सरसश्चैव ददर्श धनदानुजः
तपस्येने सर्व लोकांवर विजय मिळवलेले, इच्छेनुसार संचार करणारे गंधर्व आणि अप्सरा यांना कुबेराचा भाऊ तेथे पाहतो.
निर्यासरसमूलानां चन्दनानां सहस्रशः। वनानि पश्यन् सौम्यानि घ्राणतृप्तिकराणि च
सुगंधी रसाने ओथंबलेल्या, हजारो चंदनाच्या झाडांनी भरलेली, मनाला सुखावणारी आणि घ्राणेंद्रियाला आनंद देणारी वनराई त्याने पाहिली.
अगुरूणां च मुख्यानां वनान्युपवनानि च। तक्कोलानां च जात्यानां फलिनां च सुगन्धिनाम्
मुख्य अगरु, टक्कोल, जाती आणि इतर फळांनी आणि सुगंधाने भरलेल्या झाडांची व उपवनांचीही त्याने दृष्टी घेतली.
पुष्पाणि च तमालस्य गुल्मानि मरिचस्य च। मुक्तानां च समूहानि शुष्यमाणानि तीरतः
तमाळाच्या फुलांचे गंध, मिरीच्या झुडपांचे गट, आणि नदीच्या काठावर वाळत असलेल्या मुक्तांच्या राशी त्याला दिसल्या.
शैलानि प्रवरांश्चैव प्रवालनिचयांस्तथा। काञ्चनानि च शृङ्गाणि राजतानि तथैव च
उत्तम पर्वत, प्रवाळांचे ढीग, तसेच सोन्याची आणि चांदीची शिखरे त्याने पाहिली.
प्रस्रवाणि मनोज्ञानि प्रसन्नान्यद्भुतानि च। धनधान्योपपन्नानि स्त्रीरत्नैरावृतानि च
आकर्षक, स्वच्छ आणि अद्भुत असे झरे, संपत्ती व धान्याने समृद्ध प्रदेश, तसेच सुंदर स्त्रियांनी भरलेली ती भूमी त्याला दिसली.
हस्त्यश्वरथगाढानि नगराणि विलोकयन्। तं समं सर्वतः स्निग्धं मृदुसंस्पर्शमारुतम्
हत्ती, घोडे आणि रथांनी गजबजलेल्या नगरी पाहताना, तो सर्वत्र सम, हिरवीगार आणि मऊ वाऱ्याने स्पर्शलेली भूमी पाहतो.
अनूपे सिन्धुराजस्य ददर्श त्रिदिवोपमम्। तत्रापश्यत् स मेघाभं न्यग्रोधं मुनिभिर्वृतम्
सिंधू राजाच्या दलदलीत, स्वर्गासारखे एक स्थान त्याने पाहिले; तिथे मेघासारखा काळा, मुनींनी वेढलेला एक वडाचे झाड त्याला दिसले.
समन्ताद् यस्य ताः शाखाः शतयोजनमायताः। यस्य हस्तिनमादाय महाकायं च कच्छपम्
त्या झाडाच्या फांद्या चारही बाजूंनी शंभर योजनांपर्यंत पसरलेल्या होत्या; त्यावरून एक हत्ती आणि एक मोठा कासव उचलण्यात आले.
भक्षार्थं गरुडः शाखामाजगाम महाबलः। तस्य तां सहसा शाखां भारेण पतगोत्तमः
अन्नासाठी बलाढ्य गरुड त्या फांदीवर आला; त्याच्या वजनाने, तो श्रेष्ठ पक्षी ती फांदी अचानक तोडून टाकतो.
सुपर्णः पर्णबहुलां बभञ्जाथ महाबलः। तत्र वैखानसा माषा वालखिल्या मरीचिपाः
महाबली सुपर्णाने पानांनी दाट असलेली एक फांदी मोडली; तिथे वैखानस, माष, वालखिल्य आणि मरीचिप या ऋषी एकत्र जमले होते.
आजा बभूवुर्धूम्राश्च संगताः परमर्षयः। तेषां दयार्थं गरुडस्तां शाखां शतयोजनाम्
तेथे एकत्र आलेले, धूसर रंगाचे, मोठे ऋषी शेळ्यांसारखे दिसत होते; त्यांच्या दयेपोटी गरुडाने ती शंभर योजन लांब फांदी उचलली.
भग्नामादाय वेगेन तौ चोभौ गजकच्छपौ। एकपादेन धर्मात्मा भक्षयित्वा तदामिषम्
मोडलेली फांदी, हत्ती आणि कासव दोघेही वेगाने घेऊन, धर्मात्म्याने एका पायावर उभा राहून ते मांस खाल्ले.
निषादविषयं हत्वा शाखया पतगोत्तमः। प्रहर्षमतुलं लेभे मोक्षयित्वा महामुनीन्
त्या फांदीने निषादांचं राज्य नष्ट करून, पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याने मोठ्या ऋषींना मुक्त करून अतुल आनंद मिळवला.
स तु तेन प्रहर्षेण द्विगुणीकृतविक्रमः। अमृतानयनार्थं वै चकार मतिमान् मतिम्
त्या अपूर्व आनंदामुळे त्याची ताकद दुप्पट झाली; मग त्या बुद्धिमानाने अमृत आणण्याचा निश्चय केला.
तं महर्षिगणैर्जुष्टं सुपर्णकृतलक्षणम्। नाम्ना सुभद्रं न्यग्रोधं ददर्श धनदानुजः
धनदाचा भाऊ, सुपर्णाने ओळख दिलेलं आणि मोठ्या ऋषींच्या वावराने पावन झालेलं शुभद्र नावाचं वडाचं झाड त्याने पाहिलं.
तं तु गत्वा परं पारं समुद्रस्य नदीपतेः। ददर्शाश्रममेकान्ते पुण्ये रम्ये वनान्तरे
नद्यांचा स्वामी असलेल्या समुद्राचा तो पार गाठून, त्याने एका एकांत, पवित्र आणि रम्य अरण्यात आश्रम पाहिला.
तत्र कृष्णाजिनधरं जटामण्डलधारिणम्। ददर्श नियताहारं मारीचं नाम राक्षसम्
तिथे त्याने कृष्णमृगचर्म घातलेला, जटा माळ घातलेला आणि आहारात संयम असलेला मारीच नावाचा राक्षस पाहिला.
स रावणः समागम्य विधिवत् तेन रक्षसा। मारीचेनार्चितो राजा सर्वकामैरमानुषैः
रावणाने योग्य रीतीने तिथे जाऊन, मारीच राक्षसाने त्याचे सर्व प्रकारच्या मानवी सुखांनी स्वागत केले.
तं स्वयं पूजयित्वा च भोजनेनोदकेन च। अर्थोपहितया वाचा मारीचो वाक्यमब्रवीत्
स्वतः त्याचे अन्न-पाणी देऊन आदरपूर्वक स्वागत करून, मारीचाने त्याला आपल्या हेतूची विचारणा केली.
कच्चित्ते कुशलं राजन् लङ्कायां राक्षसेश्वर। केनार्थेन पुनस्त्वं वै तूर्णमेव इहागतः
"राजा, लंका आणि तुझ्या राक्षसांमध्ये सर्व काही ठीक आहे ना? तू इतक्या लवकर पुन्हा इथे कशासाठी आला आहेस?"
एवमुक्तो महातेजा मारीचेन स रावणः। ततः पश्चादिदं वाक्यमब्रवीद् वाक्यकोविदः
मारीचाने असे विचारल्यावर, तेजस्वी आणि बोलण्यात कुशल असलेल्या रावणाने पुढे हे शब्द सांगितले.
thumb|षट्त्रिंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अरण्यकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः ॥३-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणाच्या अरण्यकांडातील छत्तीसावा सर्ग ऐका.
मारीच श्रूयतां तात वचनं मम भाषतः। आर्तोऽस्मि मम चार्तस्य भवान् हि परमा गतिः
"मारीच, माझे बोलणे ऐक. मी खूप दुःखी आहे, आणि दुःखात असलेल्या माणसासाठी तूच माझा खरा आधार आहेस."
जानीषे त्वं जनस्थानं भ्राता यत्र खरो मम। दूषणश्च महाबाहुः स्वसा शूर्पणखा च मे
"तुला माहिती आहे, जनस्थानात माझा भाऊ खर, बलाढ्य दूषण आणि माझी बहीण शूर्पणखा राहतात."
त्रिशिराश्च महाबाहू राक्षसः पिशिताशनः। अन्ये च बहवः शूरा लब्धलक्षा निशाचराः
"तेथे त्रिशिरा नावाचा बलाढ्य, मांसभक्षक राक्षस आहे, आणि अजूनही अनेक शूर, लक्ष्य साधणारे निशाचर तिथे आहेत."