ततस्तद् राक्षसं सैन्यं घोरचर्मायुधध्वजम्। निर्जगाम जनस्थानान्महानादं महाजवम्
मग ते राक्षसांचे सैन्य, भयंकर कवच, शस्त्रे आणि ध्वजांनी सजलेले, मोठ्या गर्जनेसह आणि वेगाने जनस्थानातून निघाले.
मुद्गरैः पट्टिशैः शूलैः सुतीक्ष्णैश्च परश्वधैः। खड्गैश्चक्रैश्च हस्तस्थैर्भ्राजमानैः सतोमरैः
त्यांच्या हातात गदा, भाले, त्रिशूळ, धारदार कुऱ्हाडी, तलवारी, चक्रे, आणि टोपले चमकत होते.
शक्तिभिः परिघैर्घोरैरतिमात्रैश्च कार्मुकैः। गदासिमुसलैर्वज्रैर्गृहीतैर्भीमदर्शनैः
त्यांच्याकडे शूल, भयंकर लोखंडी सळई, मोठ्या धनुष्यबाण, गदा, तलवारी, मुसळ आणि वज्र होते, जे पाहताना भीती वाटावी असे होते.
राक्षसानां सुघोराणां सहस्राणि चतुर्दश। निर्यातानि जनस्थानात् खरचित्तानुवर्तिनाम्
खराच्या इच्छेप्रमाणे वागणारे चौदा हजार भयंकर राक्षस जनस्थानातून निघाले.
तांस्तु निर्धावतो दृष्ट्वा राक्षसान् भीमदर्शनान्। खरस्याथ रथः किंचिज्जगाम तदनन्तरम्
ते भयंकर राक्षस धावताना पाहून, खराचा रथ थोडा मागून पुढे गेला.
संचोदितो रथः शीघ्रं खरस्य रिपुघातिनः। शब्देनापूरयामास दिशः सप्रदिशस्तथा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या खराचा रथ वेगाने धावत, त्याचा आवाज सर्व दिशांना आणि उपदिशांना भरून टाकत होता.
प्रवृद्धमन्युस्तु खरः खरस्वरो रिपोर्वधार्थं त्वरितो यथान्तकः। अचूचुदत् सारथिमुन्नदन् पुन- र्महाबलो मेघ इवाश्मवर्षवान्
खरा प्रचंड संतापलेला, त्याचा आवाजही कठोर झाला होता. तो शत्रूच्या संहारासाठी यमासारखा घाईने निघाला आणि पुन्हा पुन्हा गरजत सारथ्याला ओरडू लागला, जणू मोठा मेघ दगडांचा वर्षाव करतोय.
thumb|त्रयोविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अरण्यकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः ॥३-
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणातील अरण्यकांडातील तेवीसावे सर्ग ऐका.
तत्प्रयातं बलं घोरमशिवं शोणितोदकम्। अभ्यवर्षन्महाघोरस्तुमुलो गर्दभारुणः
ते भयंकर, अशुभ सैन्य निघाले तेव्हा, गाढवाच्या रंगासारख्या रक्ताचा भीषण, मोठा पाऊस त्यांच्यावर पडू लागला.
निपेतुस्तुरगास्तस्य रथयुक्ता महाजवाः। समे पुष्पचिते देशे राजमार्गे यदृच्छया
त्या रथाला जोडलेले वेगवान घोडे, फुलांनी सजलेल्या राजमार्गावर अचानक पडले.
श्यामं रुधिरपर्यन्तं बभूव परिवेषणम्। अलातचक्रप्रतिमं प्रतिगृह्य दिवाकरम्
सूर्याभोवती काळसर, रक्तासारखा लाल वर्तुळ उमटले, जणू जळत्या चाकासारखे दिसत होते.
ततो ध्वजमुपागम्य हेमदण्डं समुच्छ्रितम्। समाक्रम्य महाकायस्तस्थौ गृध्रः सुदारुणः
मग उंच सोन्याच्या ध्वजाजवळ एक मोठा, भयंकर गृध्र येऊन बसला.
जनस्थानसमीपे च समाक्रम्य खरस्वनाः। विस्वरान् विविधान् नादान् मांसादा मृगपक्षिणः
जनस्थानाजवळ मांसाहारी जनावरं आणि पक्षी, खराचा आवाज काढत, वेगवेगळे भयंकर आवाज करत जवळ आले.
व्याजह्रुरभिदीप्तायां दिशि वै भैरवस्वनम्। अशिवं यातुधानानां शिवा घोरा महास्वनाः
तेव्हा ज्या दिशेला ज्वाळा उठत होत्या, तिथे घोर आणि भीतीदायक, पण शुभ अशा राक्षसांनी भयानक आवाज काढले.
प्रभिन्नगजसंकाशास्तोयशोणितधारिणः। आकाशं तदनाकाशं चक्रुर्भीमाम्बुवाहकाः
फाटलेल्या हत्तींसारखे दिसणारे, रक्त आणि पाण्याचे प्रवाह वाहणारे मोठे ढग आकाशात पसरले आणि आकाशच दिसेनासे झाले.
बभूव तिमिरं घोरमुद्धतं रोमहर्षणम्। दिशो वा प्रदिशो वापि सुव्यक्तं न चकाशिरे
तेव्हा एक भयंकर, अंगावर काटा आणणारे गडद अंधार पसरले; दिशा आणि उपदिशा स्पष्टपणे दिसेनाशा झाल्या.
क्षतजार्द्रसवर्णाभा संध्या कालं विना बभौ। खरं चाभिमुखं नेदुस्तदा घोरा मृगाः खगाः
त्या वेळी, दिवसाचा काळ नसताना, संध्या ताज्या रक्तासारखी लाल दिसू लागली; मग घोर जनावरं आणि पक्षी खराकडे तोंड करून ओरडू लागले.
कङ्कगोमायुगृध्राश्च चुक्रुशुर्भयशंसिनः। नित्याशिवकरा युद्धे शिवा घोरनिदर्शनाः
कावळे, कोल्हे आणि गिधाडे अशुभ आणि भीतीदायक आवाज काढू लागले, जे नेहमी युद्धात वाईटाचे लक्षण मानले जातात.
नेदुर्बलस्याभिमुखं ज्वालोद्गारिभिराननैः। कबन्धः परिघाभासो दृश्यते भास्करान्तिके
बळाच्या दिशेला तोंड करून, ज्वाळा उडवणाऱ्या तोंडांनी, लोखंडी गजासारखा दिसणारा कबंध सूर्याजवळ दिसू लागला.
जग्राह सूर्यं स्वर्भानुरपर्वणि महाग्रहः। प्रवाति मारुतः शीघ्रं निष्प्रभोऽभूद् दिवाकरः
महाकाय ग्रह स्वरभानूने सूर्याला चुकीच्या वेळी गिळले; वारा जोरात वाहू लागला आणि सूर्याचा तेज कमी झाला.
उत्पेतुश्च विना रात्रिं ताराः खद्योतसप्रभाः। संलीनमीनविहगा नलिन्यः शुष्कपङ्कजाः
रात्र न होता देखील, काजव्यांसारखी तारे चमकू लागली; कमळे, त्यातील मासे आणि पक्षी लपले, आणि ती कोमेजून वाळली.
तस्मिन् क्षणे बभूवुश्च विना पुष्पफलैर्द्रुमाः। उद्धूतश्च विना वातं रेणुर्जलधरारुणः
त्या क्षणी, झाडांवर फुलं आणि फळं राहिली नाहीत; वारा नसतानाही, ढगांसारखा लाल धूर उडू लागला.
चीचीकूचीति वाश्यन्त्यो बभूवुस्तत्र सारिकाः। उल्काश्चापि सनिर्घोषा निपेतुर्घोरदर्शनाः
तेथे शारिकांनी 'चीची' आणि 'कूची' असे आवाज काढायला सुरुवात केली; आणि घोर, गडगडणाऱ्या उल्का खाली पडू लागल्या.
प्रचचाल मही चापि सशैलवनकानना। खरस्य च रथस्थस्य नर्दमानस्य धीमतः
पृथ्वी, तिचे डोंगर, जंगलं आणि वनांसह थरथरू लागली; कारण खराने आपल्या रथातून मोठ्याने गर्जना केली.
प्राकम्पत भुजः सव्यः स्वरश्चास्यावसज्जत। सास्रा सम्पद्यते दृष्टिः पश्यमानस्य सर्वतः
त्याचा डावा हात थरथरू लागला, आवाज अडखळला, आणि सर्वत्र पाहताना त्याच्या डोळ्यात पाणी आले.
ललाटे च रुजो जाता न च मोहान्न्यवर्तत। तान् समीक्ष्य महोत्पातानुत्थितान् रोमहर्षणान्
त्याच्या कपाळावर वेदना निर्माण झाली, पण गोंधळूनही तो मागे फिरला नाही; हे भयंकर आणि अंगावर काटा आणणारे अपशकुन पाहत होता.
अब्रवीद् राक्षसान् सर्वान् प्रहसन् स खरस्तदा। महोत्पातानिमान् सर्वानुत्थितान् घोरदर्शनान्
तेव्हा खराने हसत सर्व राक्षसांना म्हटले, 'हे सर्व मोठे आणि भयंकर अपशकुन उगवले आहेत.'
न चिन्तयाम्यहं वीर्याद् बलवान् दुर्बलानिव। तारा अपि शरैस्तीक्ष्णैः पातयेयं नभस्तलात्
मी याची काहीच चिंता करत नाही; माझ्या बळावर मी बलवान आणि दुर्बल दोघांनाही सारखेच समजतो. मी तर आकाशातील तारेही तीक्ष्ण बाणांनी खाली पाडू शकतो.
मृत्युं मरणधर्मेण संक्रुद्धो योजयाम्यहम्। राघवं तं बलोत्सिक्तं भ्रातरं चापि लक्ष्मणम्
आक्रोशाने, मी त्या बळावर गर्व करणाऱ्या राघव आणि त्याचा भाऊ लक्ष्मण यांना मृत्यूच्या अधीन करीन.
अहत्वा सायकैस्तीक्ष्णैर्नोपावर्तितुमुत्सहे। यन्निमित्तं तु रामस्य लक्ष्मणस्य विपर्ययः
तीक्ष्ण बाणांनी त्यांना न मारता मी परत येऊ शकत नाही; कारण राम आणि लक्ष्मण यांचा नाश हेच माझे ध्येय आहे.