तौ संस्पृशन्तौ चरणावुत्थाप्य मुनिपुंगवः। गाढमाश्लिष्य सस्नेहमिदं वचनमब्रवीत्
त्यांनी पायांना स्पर्श करताच त्या श्रेष्ठ ऋषीने त्यांना उचलून, प्रेमाने घट्ट मिठी मारली आणि स्नेहपूर्वक असे बोलले.
अरिष्टं गच्छ पन्थानं राम सौमित्रिणा सह। सीतया चानया सार्धं छाययेवानुवृत्तया
राम, सौमित्र आणि सावलीसारखी सोबत करणाऱ्या सीतेसह, तुझा प्रवास सुखरूप होवो.
पश्याश्रमपदं रम्यं दण्डकारण्यवासिनाम्। एषां तपस्विनां वीर तपसा भावितात्मनाम्
हे वीर, दंडकारण्यात राहणाऱ्या आणि तपाने पावन झालेल्या या तपस्वींचे रम्य आश्रमस्थान तू पाहा.
सुप्राज्यफलमूलानि पुष्पितानि वनानि च। प्रशस्तमृगयूथानि शान्तपक्षिगणानि च
तुला उत्तम फळे-मुळे असलेली, फुलांनी बहरलेली अरण्ये, चांगले हरिणांचे कळप आणि शांत पक्ष्यांचे थवे दिसतील.
फुल्लपङ्कजखण्डानि प्रसन्नसलिलानि च। कारण्डवविकीर्णानि तटाकानि सरांसि च
फुललेल्या कमळांनी भरलेली, स्वच्छ पाण्याची तलाव आणि सरोवरे, तसेच पाणपक्ष्यांनी गजबजलेली ठिकाणे तुला दिसतील.
द्रक्ष्यसे दृष्टिरम्याणि गिरिप्रस्रवणानि च। रमणीयान्यरण्यानि मयूराभिरुतानि च
तुला सुंदर दृश्ये, डोंगरांमधून वाहणारे झरे, आणि मोरांच्या आवाजांनी गूंजणारी रम्य अरण्ये दिसतील.
गम्यतां वत्स सौमित्रे भवानपि च गच्छतु। आगन्तव्यं च ते दृष्ट्वा पुनरेवाश्रमं प्रति
जा बाळा, सौमित्र, तूही पुढे जा. हे सर्व पाहिल्यावर पुन्हा एकदा आश्रमात परत यायला विसरू नकोस.
एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा काकुत्स्थः सहलक्ष्मणः। प्रदक्षिणं मुनिं कृत्वा प्रस्थातुमुपचक्रमे
असे ऐकून, काकुत्स्थाने लक्ष्मणासह 'तसेच होईल' असे उत्तर दिले आणि ऋषींची प्रदक्षिणा करून ते निघाले.
ततः शुभतरे तूणी धनुषी चायतेक्षणा। ददौ सीता तयोर्भ्रात्रोः खड्गौ च विमलौ ततः
मग मोठ्या डोळ्यांची सीता दोन्ही भावांना त्यांची सुंदर तरकस, धनुष्ये आणि चमकदार तलवारी दिल्या.
आबध्य च शुभे तूणी चापे चादाय सस्वने। निष्क्रान्तावाश्रमाद् गन्तुमुभौ तौ रामलक्ष्मणौ
सुंदर तरकस लावून, धनुष्ये मोठ्या आवाजात उचलून, राम आणि लक्ष्मण दोघेही आश्रमातून बाहेर पडले.
शीघ्रं तौ रूपसम्पन्नावनुज्ञातौ महर्षिणा। प्रस्थितौ धृतचापासी सीतया सह राघवौ
ते दोघे, सुंदर रूपाचे आणि महर्षीने परवानगी दिल्यावर, धनुष्य आणि तलवारी घेऊन, सीतेसह लवकरच निघाले.
thumb|नवमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अरण्यकाण्डे नवमः सर्गः ॥३-
श्रीमद्वाल्मीकीरामायणाच्या अरण्यकांडातील नववा सर्ग ऐका.
सुतीक्ष्णेनाभ्यनुज्ञातं प्रस्थितं रघुनन्दनम्। हृद्यया स्निग्धया वाचा भर्तारमिदमब्रवीत्
सुतिक्ष्ण ऋषींची परवानगी मिळाल्यावर रघुनंदन निघाले, तेव्हा सीतेने मनापासून आणि प्रेमाने आपल्या पतीला असे सांगितले.
अधर्मं तु सुसूक्ष्मेण विधिना प्राप्यते महान्। निवृत्तेन च शक्योऽयं व्यसनात् कामजादिह
अत्यंत सूक्ष्म मार्गाने मोठा अधर्म घडतो; आणि वासना वगैरेपासून दूर राहिल्यास अशा संकटांपासून सुटका होऊ शकते.
त्रीण्येव व्यसनान्यत्र कामजानि भवन्त्युत। मिथ्यावाक्यं तु परमं तस्माद् गुरुतरावुभौ
इच्छेपासून निर्माण होणाऱ्या तीन दु:खांपैकी, खोटी बोलणे हे सर्वात मोठे आहे; आणि उरलेली दोनही त्याच्यामुळे अधिक जड होतात.
परदाराभिगमनं विना वैरं च रौद्रता। मिथ्यावाक्यं न ते भूतं न भविष्यति राघव
शत्रुत्व किंवा क्रौर्याशिवाय दुसऱ्याच्या पत्नीशी संबंध ठेवणे आणि खोटे बोलणे—हे तुझ्यात कधीच नव्हते, आणि कधीच होणार नाहीत, हे राघव.
कुतोऽभिलषणं स्त्रीणां परेषां धर्मनाशनम्। तव नास्ति मनुष्येन्द्र न चाभूत् ते कदाचन
दुसऱ्या स्त्रीची इच्छा, जी धर्माचा नाश करते, तुझ्यात कशी येईल? हे मनुष्यांमध्ये श्रेष्ठ, तुझ्यात असे कधीच नव्हते आणि कधीच होणार नाही.
मनस्यपि तथा राम न चैतद् विद्यते क्वचित्। स्वदारनिरतश्चैव नित्यमेव नृपात्मज
हे राम, तुझ्या मनातसुद्धा असा विचार कधीच येत नाही; तू नेहमीच आपल्या पत्नीवर प्रेम करणारा आहेस, हे राजकुमार.
धर्मिष्ठः सत्यसंधश्च पितुर्निर्देशकारकः। त्वयि धर्मश्च सत्यं च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्
तू धर्मनिष्ठ, सत्यवचन पाळणारा आणि वडिलांचे आज्ञापालन करणारा आहेस; तुझ्यातच धर्म आणि सत्य दोन्ही दृढपणे स्थिर आहेत.
तच्च सर्वं महाबाहो शक्यं वोढुं जितेन्द्रियैः। तव वश्येन्द्रियत्वं च जानामि शुभदर्शन
हे महाबाहू, हे सर्व ज्या लोकांनी आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवला आहे त्यांनी सहज पेलता येते; तुझी इंद्रिय संयमाची स्थिती मला माहीत आहे, हे शुभदर्शना.
प्रतिज्ञातस्त्वया वीर दण्डकारण्यवासिनाम्। ऋषीणां रक्षणार्थाय वधः संयति रक्षसाम्
हे वीर, दंडकारण्यात राहणाऱ्या ऋषींच्या रक्षणासाठी आणि युद्धात राक्षसांचा संहार करण्याची प्रतिज्ञा तू केली आहेस.
एतन्निमित्तं च वनं दण्डका इति विश्रुतम्। प्रस्थितस्त्वं सह भ्रात्रा धृतबाणशरासनः
याच कारणासाठी, तू आपल्या भावासोबत धनुष्यबाण घेऊन दंडकारण्यात गेलास, म्हणून तुझी कीर्ती सर्वत्र पसरली आहे.
ततस्त्वां प्रस्थितं दृष्ट्वा मम चिन्ताकुलं मनः। त्वद्धृत्तं चिन्तयन्त्या वै भवेन्निःश्रेयसं हितम्
मग, तुला निघताना पाहून माझे मन काळजीने भरून गेले; तुझ्या जाण्याचा विचार करताना, मी नेमके काय हिताचे आहे याचा विचार करत राहिले.
नहि मे रोचते वीर गमनं दण्डकान् प्रति। कारणं तत्र वक्ष्यामि वदन्त्याः श्रूयतां मम
हे वीर, तुझे दंडकारण्यात जाणे मला आवडत नाही; त्याचे कारण मी सांगते, माझे बोलणे ऐक.
त्वं हि बाणधनुष्पाणिर्भ्रात्रा सह वनं गतः। दृष्ट्वा वनचरान् सर्वान् कच्चित् कुर्याः शरव्ययम्
तू धनुष्यबाण हातात घेऊन भावासोबत वनात गेलास; तेथील सर्व वनवासी पाहून, कृपया त्यांच्यावर बाणांचा वापर करू नकोस.
क्षत्रियाणामिह धनुर्हुताशस्येन्धनानि च। समीपतः स्थितं तेजोबलमुच्छ्रयते भृशम्
क्षत्रियांना धनुष्य हे अग्नीच्या इंधनासारखे असते; ते जवळ असताना त्यांची शक्ति आणि तेज खूप वाढते.
पुरा किल महाबाहो तपस्वी सत्यवान् शुचिः। कस्मिंश्चिदभवत् पुण्ये वने रतमृगद्विजे
पूर्वी, हे महाबाहू, एक तपस्वी, सत्यप्रिय आणि पवित्र पुरुष एका पवित्र वनात, हरिण आणि पक्ष्यांच्या सहवासात रमणारा राहत होता.
तस्यैव तपसो विघ्नं कर्तुमिन्द्रः शचीपतिः। खड्गपाणिरथागच्छदाश्रमं भटरूपधृक्
त्याच्या तपश्चर्येला अडथळा आणण्यासाठी, शचीपती इंद्र योद्ध्याचा वेष घेऊन, हातात तलवार घेऊन त्या आश्रमात आला.
तस्मिंस्तदाश्रमपदे निहितः खड्ग उत्तमः। स न्यासविधिना दत्तः पुण्ये तपसि तिष्ठतः
त्या आश्रमात, ती उत्तम तलवार ठेवली गेली; तो तपस्वी पवित्र तप करत असताना, ती तलवार ठेवण्याच्या नियमाने त्याला दिली गेली.
स तच्छस्त्रमनुप्राप्य न्यासरक्षणतत्परः। वने तु विचरत्येव रक्षन् प्रत्ययमात्मनः
ते शस्त्र मिळाल्यावर, तो तपस्वी त्याची राखण करण्यात मग्न झाला; वनात फिरताना, तो स्वतःवर विश्वास ठेवून त्या तलवारीचे रक्षण करत होता.