अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं दीप्ततेजसम्। कष्टं वनमिदं दुर्गं न च स्मो वनगोचराः
तेजस्वी रामानं आपल्या भावाला लक्ष्मणाला म्हणालाः 'हे रान फार कठीण आणि बिकट आहे, आणि आपण अशा रानात राहायला सरावलेलो नाही.'
अभिगच्छामहे शीघ्रं शरभङ्गं तपोधनम्। आश्रमं शरभङ्गस्य राघवोऽभिजगाम ह
'चला, आपण लवकरच तपस्वी शरभंग ऋषींच्या आश्रमाकडे जाऊया.' असं म्हणून राघव शरभंगाच्या आश्रमाकडे गेला.
तस्य देवप्रभावस्य तपसा भावितात्मनः। समीपे शरभङ्गस्य ददर्श महदद्भुतम्
तपस्येन पावन झालेल्या, दैवी सामर्थ्य असलेल्या शरभंगाच्या जवळ रामानं एक मोठं आणि अद्भुत दृश्य पाहिलं.
असंस्पृशन्तं वसुधां ददर्श विबुधेश्वरम्। सम्प्रभाभरणं देवं विरजोऽम्बरधारिणम्
त्यानं देवांचा स्वामी, तेजस्वी, अलंकारांनी सजलेला, स्वच्छ वस्त्र घातलेला आणि जमिनीला न स्पर्श करता उभा असलेला देव पाहिला.
तद्विधैरेव बहुभिः पूज्यमानं महात्मभिः। हरितैर्वाजिभिर्युक्तमन्तरिक्षगतं रथम्
त्या देवाला अनेक महात्म्यांनी पूजित केलेलं, हिरव्या घोड्यांनी ओढलेल्या आकाशात चालणाऱ्या रथावर बसलेलं त्यानं पाहिलं.
ददर्शादूरतस्तस्य तरुणादित्यसंनिभम्। पाण्डुराभ्रघनप्रख्यं चन्द्रमण्डलसंनिभम्
दूरवरून त्यानं त्याला उगवत्या सूर्यासारखा तेजस्वी, पांढऱ्या मेघांच्या राशीसारखा आणि चंद्राच्या गोलासारखा चमकत असलेला पाहिला.
अपश्यद् विमलं छत्रं चित्रमाल्योपशोभितम्। चामरव्यजने चाग्र्ये रुक्मदण्डे महाधने
त्याने एक स्वच्छ छत्र पाहिले, जे सुंदर फुलांच्या माळांनी सजवलेले होते, आणि दोन सोन्याच्या दांड्यांचे, फार मौल्यवान असे चामरही तिथे होते.
गृहीते वरनारीभ्यां धूयमाने च मूर्धनि। गन्धर्वामरसिद्धाश्च बहवः परमर्षयः
त्या छत्राला दोन श्रेष्ठ स्त्रियांनी धरले होते आणि ते डोक्यावर फिरवत होत्या. तिथे अनेक गंधर्व, देव, सिद्ध आणि मोठे ऋषीही उपस्थित होते.
अन्तरिक्षगतं देवं गीर्भिरग्र्या भिरैडयन्। सह सम्भाषमाणे तु शरभङ्गेन वासवे
आकाशात असलेल्या त्या देवतेचे उत्तम शब्दांनी स्तुती केली जात होती, आणि वासवासह तो शरभंगाशी बोलत होता.
दृष्ट्वा शतक्रतुं तत्र रामो लक्ष्मणमब्रवीत्। रामोऽथ रथमुद्दिश्य भ्रातुर्दर्शयताद्भुतम्
शतकृतूला तिथे पाहून रामाने लक्ष्मणाला सांगितले आणि मग आपल्या भावाला तो अद्भुत रथ दाखवला.
अर्चिष्मन्तं श्रिया जुष्टमद्भुतं पश्य लक्ष्मण। प्रतपन्तमिवादित्यमन्तरिक्षगतं रथम्
लक्ष्मणा, पाहा तो तेजस्वी, शोभिवंत आणि अद्भुत रथ, सूर्यासारखा चमकत आकाशात जात आहे.
ये हयाः पुरुहूतस्य पुरा शक्रस्य नः श्रुताः। अन्तरिक्षगता दिव्यास्त इमे हरयो ध्रुवम्
हे पुरुहूताचे घोडे, जे पूर्वी शक्राचे आहेत असे आपण ऐकले होते, हेच नक्की ते दिव्य घोडे आहेत जे आकाशात जात आहेत.
इमे च पुरुषव्याघ्र ये तिष्ठन्त्यभितो दिशम्। शतं शतं कुण्डलिनो युवानः खड्गपाणयः
आणि हे जे पुरूषव्याघ्र सर्व बाजूंनी उभे आहेत, हे शेकडो शेकडो तरुण, कुंडले घातलेले आणि हातात तलवारी असलेले आहेत.
विस्तीर्णविपुलोरस्काः परिघायतबाहवः। शोणांशुवसनाः सर्वे व्याघ्रा इव दुरासदाः
सर्वांच्या छाती रुंद आणि मोठ्या आहेत, हात लोखंडी गजासारखे मजबूत आहेत, लाल किरणांचे वस्त्र घातलेले आणि वाघासारखे भयंकर व जवळ जाता न येणारे आहेत.
उरोदेशेषु सर्वेषां हारा ज्वलनसंनिभाः। रूपं बिभ्रति सौमित्रे पञ्चविंशतिवार्षिकम्
त्यांच्या छातीवर अग्नीप्रमाणे तेजस्वी हार आहेत; हे सर्व, सौमित्रा, पंचवीस वर्षांचे तरुण दिसतात.
एतद्धि किल देवानां वयो भवति नित्यदा। यथेमे पुरुषव्याघ्रा दृश्यन्ते प्रियदर्शनाः
हेच नेहमी देवांचे वय असते, जसे हे पुरूषव्याघ्र सुंदर दिसतात तसेच.
इहैव सह वैदेह्या मुहूर्तं तिष्ठ लक्ष्मण। यावज्जानाम्यहं व्यक्तं क एष द्युतिमान् रथे
लक्ष्मणा, तु वैदेहीसह इथेच थोडा वेळ थांब, तोपर्यंत मी या तेजस्वी रथातील व्यक्ती कोण आहे ते स्पष्टपणे जाणून घेतो.
तमेवमुक्त्वा सौमित्रिमिहैव स्थीयतामिति। अभिचक्राम काकुत्स्थः शरभङ्गाश्रमं प्रति
रामाने सौमित्राला 'इथेच थांब' असे सांगून, काकुत्स्थ वंशज शरभंगाच्या आश्रमाकडे गेला.
ततः समभिगच्छन्तं प्रेक्ष्य रामं शचीपतिः। शरभङ्गमनुज्ञाप्य विबुधानिदमब्रवीत्
राम तिकडे येताना पाहून शचीपतीने शरभंगाची परवानगी घेऊन देवांना असे सांगितले.
इहोपयात्यसौ रामो यावन्मां नाभिभाषते। निष्ठां नयत तावत् तु ततो माद्रष्टुमर्हति
हा राम इथे येतो आहे, पण तोपर्यंत, तो माझ्याशी बोलत नाही तोवर, मला पूर्णत्वाकडे घेऊन चला; मगच तो मला पाहण्यास पात्र आहे.
जितवन्तं कृतार्थं हि तदाहमचिरादिमम्। कर्म ह्यनेन कर्तव्यं महदन्यैः सुदुष्करम्
मी जिंकले आणि माझे कार्य पूर्ण केले आहे, आता लवकरच मी निघणार आहे. त्याने एक मोठे, इतरांना कठीण असे कार्य करायचे आहे.
अथ वज्री तमामन्त्र्य मानयित्वा च तापसम्। रथेन हययुक्तेन ययौ दिवमरिंदमः
मग वज्रधारी इंद्राने त्या तपस्व्याला अभिवादन करून सन्मान दिला आणि घोड्यांनी जोडलेल्या रथातून स्वर्गात गेला.
प्रयाते तु सहस्राक्षे राघवः सपरिच्छदः। अग्निहोत्रमुपासीनं शरभङ्गमुपागमत्
सहस्रनेत्र इंद्र निघून गेल्यावर, राघव आपल्या सोबत्यांसह, यज्ञकुंडाजवळ बसलेल्या शरभंगाजवळ गेला.
तस्य पादौ च संगृह्य रामः सीता च लक्ष्मणः। निषेदुस्तदनुज्ञाता लब्धवासा निमन्त्रिताः
राम, सीता आणि लक्ष्मण यांनी त्याचे पाय धरले आणि त्याच्या परवानगीने, निवासाची जागा व निमंत्रण मिळाल्यावर ते बसले.
ततः शक्रोपयानं तु पर्यपृच्छत राघवः। शरभङ्गश्च तत् सर्वं राघवाय न्यवेदयत्
नंतर राघवाने इंद्राच्या येण्याबद्दल विचारले, आणि शरभंगाने ते सर्व राघवाला सांगितले.
मामेष वरदो राम ब्रह्मलोकं निनीषति। जितमुग्रेण तपसा दुष्प्रापमकृतात्मभिः
रामा, हा इंद्र मला वर देतो आहे आणि मला ब्रह्मलोकात घेऊन जाण्याची इच्छा व्यक्त करतो आहे. तो ब्रह्मलोक कठोर तपाने मिळतो आणि संयम नसलेल्या लोकांना मिळणे फार कठीण आहे.
अहं ज्ञात्वा नरव्याघ्र वर्तमानमदूरतः। ब्रह्मलोकं न गच्छामि त्वामदृष्ट्वा प्रियातिथिम्
मनुष्यसिंहा, मला माहित होते की तू जवळ आहेस, म्हणून माझ्या प्रिय पाहुण्याला न पाहता मी ब्रह्मलोकात गेलो नाही.
त्वयाहं पुरुषव्याघ्र धार्मिकेण महात्मना। समागम्य गमिष्यामि त्रिदिवं चावरं परम्
पुरुषसिंहा, धर्मनिष्ठ आणि महान आत्म्या, तुझी भेट झाल्यावर मी आता सर्वोच्च स्वर्गात जाणार आहे.
अक्षया नरशार्दूल जिता लोका मया शुभाः। ब्राह्म्याश्च नाकपृष्ठ्याश्च प्रतिगृह्णीष्व मामकान्
मनुष्यसिंहा, मी अक्षय आणि मंगलमय लोक जिंकले आहेत. माझ्याकडून ब्राह्मणांचे आणि स्वर्गातील लोक स्वीकार.
एवमुक्तो नरव्याघ्रः सर्वशास्त्रविशारदः। ऋषिणा शरभङ्गेन राघवो वाक्यमब्रवीत्
शरभंग ऋषीने असे सांगितल्यावर, सर्व शास्त्रात निपुण असलेल्या राघवाने हे शब्द सांगितले.