प्रत्युज्जगाम संहृष्टो ब्रह्माणमिव वासवः । स दृष्ट्वा ज्वलितं दीप्त्या तापसं संशितव्रतम् ॥१-१८-
राजा आनंदाने त्यांना भेटायला गेला, जसा इंद्र ब्रह्मदेवाला भेटायला जातो. त्याने तेजाने उजळलेले, कठोर व्रत पाळणारे तपस्वी पाहिले.
प्रहृष्टवदनो राजा ततोऽर्घ्यमुपहारयत् । स राज्ञः प्रतिगृह्यार्घ्यं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥१-१८-
राजा आनंदाने तोंड फुलवून त्यांना स्वागतासाठी पाणी अर्पण केले. विश्वामित्रांनी राजाने दिलेले ते पाणी शास्त्रानुसार स्वीकारले.
कुशलं चाव्ययं चैव पर्यपृच्छन्नराधिपम् । पुरे कोशे जनपदे बान्धवेषु सुहृत्सु च ॥१-१८-
त्यांनी राजाची, नगराची, कोषाची, देशाची, नातेवाईकांची व मित्रांची कुशलता आणि संपन्नतेची चौकशी केली.
कुशलं कौशिको राज्ञः पर्यपृच्छत् सुधार्मिकः । अपि ते संनताः सर्वे सामन्तरिपवो जिताः ॥१-१८-
धार्मिक कौशिक ऋषींनी राजाला विचारले, 'तुझे सर्व सामंत आणि शेजारील शत्रू जिंकले आहेत ना?'
दैवं च मानुषं चैव कर्म ते साध्वनुष्ठितम् । वसिष्ठं च समागम्य कुशलं मुनिपुङ्गवः ॥१-१८-
त्यांनी विचारले, 'दैवी आणि मानवी कर्तव्ये नीट पार पाडली आहेत ना?' आणि वसिष्ठ ऋषींना भेटून त्यांचीही कुशलता विचारली.
ऋषींश्च तान् यथान्यायं महाभाग उवाच ह । ते सर्वे हृष्टमनसस्तस्य राज्ञो निवेशनम् ॥१-१८-
त्या तेजस्वी ऋषींनी तिथल्या इतर ऋषींनाही योग्य रीतीने विचारपूस केली. सर्वजण आनंदी मनाने राजाच्या निवासात गेले.
विविशुः पूजितास्तेन निषेदुश्च यथार्हतः । अथ हृष्टमना राजा विश्वामित्रं महामुनिम् ॥१-१८-
राजाने त्यांचा सन्मान केला आणि त्यांनी योग्य जागी बसावे असे सांगितले. मग राजा आनंदाने विश्वामित्र महर्षींना उद्देशून बोलला.
उवाच परमोदारो हृष्टस्तमभिपूजयन् । यथामृतस्य सम्प्राप्तिर्यथा वर्षमनूदके ॥१-१८-
परम उदार राजा आनंदाने त्यांचा सन्मान करत म्हणाला, 'तुमचे आगमन म्हणजे अमृत मिळाल्यासारखे, किंवा दुष्काळात पाऊस पडल्यासारखे आहे.'
यथा सदृशदारेषु पुत्रजन्माप्रजस्य वै । प्रणष्टस्य यथा लाभो यथा हर्षो महोदयः ॥१-१८-
'ज्याला मूल नाही त्याला पुत्र जन्मावा, हरवलेली वस्तू परत मिळावी, किंवा मोठा आनंद मिळावा, तसेच तुमचे येणे मला वाटते.'
तथैवागमनं मन्ये स्वागतं ते महामुने । कं च ते परमं कामं करोमि किमु हर्षितः ॥१-१८-
'महामुने, तुमचे येणे मला असेच वाटते. तुम्हाला मनःपूर्वक स्वागत. तुमची सर्वात मोठी इच्छा कोणती? मी काय करू, तुमच्या येण्याने मी खूप आनंदी आहे.'
पात्रभूतोऽसि मे विप्र दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मानद । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् ॥१-१८-
'ब्राह्मणश्रेष्ठा, तुम्ही माझ्या पूजेचे पात्र आहात. सुदैवाने तुम्ही आलेत, मान देणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ आहात. आज माझे जन्म सफल झाले आणि जीवनही सार्थक झाले.'
यस्माद् विप्रेन्द्रमद्राक्षं सुप्रभाता निशा मम । पूर्वं राजर्षिशब्देन तपसा द्योतितप्रभः ॥१-१८-
'कारण मी ब्राह्मणश्रेष्ठाला पाहिले, त्यामुळे माझी रात्र शुभ झाली. पूर्वी तुम्ही राजर्षी म्हणून प्रसिद्ध होता, तपामुळे तुमचे तेज वाढले.'
ब्रह्मर्षित्वमनुप्राप्तः पूज्योऽसि बहुधा मया । तदद्भुतमभूद् विप्र पवित्रं परमं मम ॥१-१८-
'आता तुम्ही ब्रह्मर्षी पदाला पोहोचलात आणि माझ्या अनेक प्रकारे पूजेचे पात्र झाला आहात. हे माझ्यासाठी अद्भुत आणि अत्यंत पावन घडले आहे, ब्राह्मणश्रेष्ठा.'
शुभक्षेत्रगतश्चाहं तव संदर्शनात् प्रभो । ब्रूहि यत् प्रार्थितं तुभ्यं कार्यमागमनं प्रति ॥१-१८-
'प्रभो, तुमच्या दर्शनाने मी शुभ क्षेत्रात आलो आहे. तुम्ही कोणत्या कार्यासाठी आला आहात, ते मला सांगा.'
इच्छाम्यनुगृहीतोऽहं त्वदर्थं परिवृद्धये । कार्यस्य न विमर्शं च गन्तुमर्हसि सुव्रत ॥१-१८-
'माझ्यावर कृपा व्हावी आणि तुमच्या कार्यात मी मदत करावी अशी माझी इच्छा आहे. व्रतस्थ ऋषी, तुम्ही कोणतीही शंका न ठेवता तुमचे कार्य मला सांगावे.'
कर्ता चाहमशेषेण दैवतं हि भवान् मम । मम च अयमनुप्राप्तो महानभ्युदयो द्विज । तवागमनजः कृत्स्नो धर्मश्चानुत्तमो द्विज ॥१-१८-
मी सर्व कार्यांचा कर्ता असलो तरी, तुम्हीच माझे दैवत आहात. हे ब्राह्मण, तुमच्या येण्यामुळे मला हा मोठा लाभ झाला आहे आणि सर्वश्रेष्ठ धर्मही तुमच्यामुळेच प्राप्त झाला आहे.
इति हृदयसुखं निशम्य वाक्यं :::श्रुतिसुखमात्मवता विनीतमुक्तम् । प्रथितगुणयशा गुणैर्विशिष्टः :::परमऋषिः परमं जगाम हर्षम् ॥१-१८-
आत्मसंयमी ऋषीने नम्रतेने आणि हृदयाला आनंद देणारे हे शब्द ऐकून, ज्यांची कीर्ती आणि गुण सर्वत्र प्रसिद्ध आहेत, त्या महान ऋषीच्या मनात अत्यंत आनंद भरून आला.
thumb|एकोनविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे बालकाण्डे एकोनविंशः सर्गः ॥१-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणाच्या बालकांडातील एकोणविसावा सर्ग ऐका.
तच्छ्रुत्वा राजसिंहस्य वाक्यमद्भुतविस्तरम् । हृष्टरोमा महातेजा विश्वामित्रोऽभ्यभाषत ॥१-१९-
राजसिंहाच्या अद्भुत आणि सविस्तर वचनांचे ऐकून, तेजस्वी आणि पराक्रमी विश्वामित्रांच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि त्यांनी बोलायला सुरुवात केली.
सदृशं राजशार्दूल तवैवं भुवि नान्यतः । महावंशप्रसूतस्य वसिष्ठव्यपदेशिनः ॥१-१९-
राजसिंहा, असा योग्य वर्तन फक्त तुझ्यासारख्या महान वंशात जन्मलेल्या आणि वसिष्ठ नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या राजासाठीच शोभून दिसतो; पृथ्वीवर दुसऱ्या कोणासाठी नाही.
यत्तु मे हृद्गतं वाक्यं तस्य कार्यस्य निश्चयम् । कुरुष्व राजशार्दूल भव सत्यप्रतिश्रवः ॥१-१९-
राजसिंहा, माझ्या मनात असलेले हे कार्य तुच पूर्ण करावे, आणि दिलेला शब्द पाळावा.
अहं नियममातिष्ठे सिद्ध्यर्थं पुरुषर्षभ । तस्य विघ्नकरौ द्वौ तु राक्षसौ कामरूपिणौ ॥१-१९-
पुरुषश्रेष्ठा, मी सिद्धीसाठी व्रताचे पालन करतो; पण दोन राक्षस, जे इच्छेनुसार रूप बदलू शकतात, ते माझ्या कार्यात अडथळा आणतात.
व्रते तु बहुशश्चीर्णे समाप्त्यां राक्षसाविमौ । मारीचश्च सुबाहुश्च वीर्यवन्तौ सुशिक्षितौ ॥१-१९-
हे व्रत अनेकदा पार पडल्यानंतर आणि शेवटी पूर्ण होण्याच्या वेळी, मारीच आणि सुबाहू हे दोन्ही बलवान आणि कुशल राक्षस येतात.
तौ मांसरुधिरौघेण वेदिं तामभ्यवर्षताम् । अवधूते तथाभूते तस्मिन् नियमनिश्चये ॥१-१९-
ते दोघे वेदीवर मांस आणि रक्ताचा वर्षाव करतात, त्यामुळे व्रत अपवित्र होते आणि त्याची पूर्णता थांबते.
कृतश्रमो निरुत्साहस्तस्माद् देशादपाक्रमे । न च मे क्रोधमुत्स्रष्टुं बुद्धिर्भवति पार्थिव ॥१-१९-
श्रमित आणि निराश होऊन मी त्या ठिकाणाहून निघून जातो; पण राजन, मला कधीही राग येत नाही.
तथाभूता हि सा चर्या न शापस्तत्र मुच्यते । स्वपुत्रं राजशार्दूल रामं सत्यपराक्रमम् ॥१-१९-
परिस्थिती अशी आहे की, व्रत अशाच प्रकारे चालते आणि शापही सुटत नाही. राजसिंहा, तू मला तुझा सत्यपराक्रमी पुत्र राम द्यावा.
काकपक्षधरं शूरं ज्येष्ठं मे दातुमर्हसि । शक्तो ह्येष मया गुप्तो दिव्येन स्वेन तेजसा ॥१-१९-
कावळ्याच्या पंखासारखे केस असलेला, धाडसी आणि ज्येष्ठ असा राम मला द्यावा. माझ्या दिव्य तेजाने त्याचे रक्षण होईल आणि तो समर्थ आहे.
राक्षसा ये विकर्तारस्तेषामपि विनाशने । श्रेयश्चास्मै प्रदास्यामि बहुरूपं न संशयः ॥१-१९-
तो राक्षसांचा नाश करील आणि मी त्याला अनेक प्रकारचे कल्याण देईन, यात शंका नाही.
त्रयाणामपि लोकानां येन ख्यातिं गमिष्यति । न च तौ राममासाद्य शक्तौ स्थातुं कथञ्चन ॥१-१९-
त्याच्या पराक्रमामुळे त्याची कीर्ती तिन्ही लोकांत पसरली जाईल, आणि ते दोघे रामासमोर टिकू शकत नाहीत.
न च तौ राघवादन्यो हन्तुमुत्सहते पुमान् । वीर्योत्सिक्तौ हि तौ पापौ कालपाशवशं गतौ ॥१-१९-
रघुकुलातील रामाशिवाय दुसरा कोणीही त्या दोघांना मारू शकत नाही; ते आपल्या सामर्थ्यावर गर्विष्ठ आहेत आणि काळाच्या फेऱ्यात अडकले आहेत.