पितुरपतनहेतुत्वात्तदेवापत्यत्वेन सम्मतम् ।। २.१०६.
वडिलांच्या पतनाला कारणीभूत ठरणारे कृत्य, ते मुलावरच येते असे मानले जाते.
तदपत्यं भवानस्तु मा भवान् दुष्कृतं पितु: । अभिपत्ता कृतं कर्म लोके धीरविगर्हितम् ।। २.१०६.
तुम्हीच खरे पुत्र व्हा, वडिलांचे पापकर्म तुम्ही करू नका; जगात शहाणे लोक अशा वाईट कृत्याचा पाठपुरावा करणाऱ्याला मान देत नाहीत.
कैकेयीं मां च तातं च सुहृदो बान्धवांश्च न: । पौरजानपदान् सर्वांस्त्रातु सर्वमिदं भवान् ।। २.१०६.
कैकेयी, मी, आपले वडील, आपले मित्र, नातेवाईक आणि नगर-प्रदेशातील सर्व लोक — हे सर्व तुम्हीच सांभाळा.
क्व चारण्यं क्व च क्षात्ऺत्र क्व जटा: क्व च पालनम् । ईदृशं व्याहतं कर्म न भवान् कर्तुमर्हति ।। २.१०६.
वन आणि क्षत्रिय, जटा आणि राज्यसत्ता — यांचा काय संबंध? अशी विस्कळीत कृती तुम्ही करू नये.
एष हि प्रथमो धर्म: क्षत्ऺित्रयस्याभिषेचनम् । येन शक्यं महाप्राज्ञ प्रजानां परिपालनम् ।। २.१०६.
क्षत्रियाचा पहिला आणि मुख्य धर्म म्हणजे राज्याभिषेक; त्यानेच, हे महाज्ञानी, प्रजांचे रक्षण करता येते.
कश्च प्रत्यक्षमुत्सृज्य संशयस्थमलक्षणम् । आयतिस्थं चरेद्धर्मं क्षत्ऺत्रबन्धुरनिश्चितम् ।। २.१०६.
जो निश्चित आणि समोर असलेला धर्म सोडून, अनिश्चित आणि भविष्यातील धर्माचा पाठपुरावा करतो, तो क्षत्रिय किंवा त्याचा नातेवाईक असू शकतो का?
अथ क्लेशजमेव त्वं धर्मं चरितुमिच्छसि । धर्मेण चतुरो वर्णान् पालयन् क्लेशमाप्नुहि ।। २.१०६.
जर तुम्हाला कठीण आणि कष्टदायक धर्माचाच आचरण करायचा असेल, तर धर्माने चारही वर्णांचे रक्षण करा आणि तो कष्ट स्वीकारा.
चतुर्णामाश्रमाणां हि गार्हस्थ्यं श्रेष्ठमाश्रमम् । प्राहुर्धर्मज्ञ धर्मज्ञास्तं कथं त्यक्तुमर्हसि ।। २.१०६.
चारही आश्रमांमध्ये गृहस्थाश्रम श्रेष्ठ आहे, असे धर्म जाणणाऱ्यांनी सांगितले आहे; मग तुम्ही तो कसा सोडू शकता?
श्रुतेन बाल: स्थानेन जन्मना भवतो ह्यहम् । स कथं पालयिष्यामि भूमिं भवति तिष्ठति ।। २.१०६.
शिक्षण, स्थान आणि जन्म या सर्वांत मी तुमच्यापेक्षा लहान आहे; मग तुम्ही असताना मी भूमीचे रक्षण कसे करू?
हीनबुद्धिगुणो बालो हीन: स्थानेन चाप्यहम् । भवता च विनाभूतो न वर्त्तयितुमुत्सहे ।। २.१०६.
मी बुद्धी, गुण आणि स्थानाने कमी आहे; आणि तुमच्याशिवाय राज्य चालवण्याची माझ्यात शक्ती नाही.
इदं निखिलमव्यग्रं राज्यं पित्र्यमकण्टकम् । अनुशाधि स्वधर्मेण धर्मज्ञ सह बान्धवै: ।। २.१०६.
हे अखंड, शांत, पितृपरंपरेचे राज्य, काट्याकुट्यांशिवाय, तुम्हीच आपल्या धर्माने आणि नातेवाईकांसह चालवा.
इहैव त्वा ऽभिषिञ्चन्तु सर्वा: प्रकृतय: सह । ऋत्विज: सवसिष्ठाश्च मन्त्रवन्मन्त्रकोविदा: ।। २.१०६.
इथेच सर्व मंत्री, ऋत्विज आणि वसिष्ठ, मंत्रपारंगत, तुम्हाला अभिषेक करोत.
अभिषिक्तस्त्वमस्माभिरयोध्यां पालने व्रज । विजित्य तरसा लोकान् मरुद्भिरिव वासव: ।। २.१०६.
आम्ही अभिषेक केल्यावर, तुम्ही इंद्राने मरुतांसह जसा विजय मिळवला, तसा जग जिंकून अयोध्येचे राज्य करा.
ऋणानि त्रीण्यपाकुर्वन् दुर्हृद: साधु निर्द्दहन् । सुहृदस्तर्पयन् कामैस्त्वमेवात्रानुशाधि माम् ।। २.१०६.
तीन ऋण फेडून, दुष्टांचा नाश करून, मित्रांची इच्छा पूर्ण करून, तुम्हीच येथे माझ्यावर राज्य करा.
अद्यार्य मुदिता: सन्तु सुहृदस्ते ऽभिषेचने । अद्य भीता: पलायन्तां दुर्हृदस्ते दिशो दश ।। २.१०६.
आज तुझे खरे मित्र तुझ्या अभिषेकामुळे आनंदी व्हावेत आणि तुझे वाईट चिंतन करणारे भीतीने दहा दिशांना पळून जावोत.
आक्रोशं मम मातुश्च प्रमृज्य पुरुषर्षभ । अद्य तत्रभवन्तं च पितरं रक्ष किल्बिषात् ।। २.१०६.
माझ्या आईवर आणि माझ्यावर आलेला कलंक दूर कर आणि आज तिथे आपल्या वडिलांना पापापासून वाचव.
शिरसा त्वा ऽभियाचे ऽहं कुरुष्व करुणां मयि । बान्धवेषु च सर्वेषु भूतेष्विव महेश्वर: ।। २.१०६.
मी डोकं झुकवून तुझी विनंती करतो—माझ्यावर आणि आपल्या सर्व नातलगांवर दया कर, जशी महादेव सर्व जीवांवर करतो.
अथैतत् पृष्ठत: कृत्वा वनमेव भवानित: । गमिष्यति गमिष्यामि भवता सार्द्धमप्यहम् ।। २.१०६.
पण हे सर्व बाजूला ठेवूनही तू वनात जाण्याचा निर्णय घेतलास, तर मीही तुझ्यासोबत येईन.
तथाहि रामो भरतेन ताम्यता प्रसाद्यमान: शिरसा महीपति: । न चैव चक्रे गमनाय सत्त्ववान् मतिं पितुस्तद्वचने व्यवस्थित: ।। २.१०६.
भरताने खूप विनवणी करूनही, डोकं झुकवून प्रार्थना केली तरी, रामाने आपल्या वडिलांच्या आज्ञेत ठाम राहून परत जाण्याचा निश्चय केला नाही.
तदद्भुतं स्थैर्यमवेक्ष्य राघवे समं जनो हर्षमवाप दु:खित: । न यात्ययोध्यामिति दु:खितो ऽभवत् स्थिरप्रतिज्ञत्वमवेक्ष्य हर्षित: ।। २.१०६.
राघवाचा असा अद्भुत धैर्य पाहून, लोक दुःखी असले तरी त्याच्या ठाम निश्चयामुळे त्यांना आनंद वाटला; तो अयोध्येला येणार नाही म्हणून त्यांना दुःख झाले, पण त्याच्या दृढतेमुळे आनंदही झाला.
तमृत्विजो नैगमयूथवल्लभास्तदा विंसज्ञाश्रुकलाश्च मातर: । तथा ब्रुवाणं भरतं प्रतुष्टुवु: प्रणम्य रामं च ययाचिरे सह ।। २.१०६.
तेव्हा ऋत्विज, नगरातील वयोवृद्धांचे प्रियजन आणि डोळ्यांत अश्रू आलेल्या मातांनी भरताचे कौतुक केले आणि सर्वांनी मिळून रामाला विनंती केली.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदयोध्याकाण्डे षडुत्तरशततम: सर्ग:
अशा प्रकारे वाल्मीकी रचित पवित्र रामायणातील अयोध्या कांडातील एकशे सहाव्या सर्गाचा येथे समाप्ती होतो.
thumb|सप्ताधिकशततमः सर्गः श्रूयताम्|center पुनरेवं ब्रुवाणं तं भरतं लक्ष्मणाग्रज: । प्रत्युवाच तत: श्रीमान् ज्ञातिमध्ये ऽभिसत्कृत: ।। २.१०७.
भरत असे बोलत असताना, लक्ष्मणाचा मोठा भाऊ, आपल्या नातेवाईकांत सन्मानित असलेला तेजस्वी राम, त्याला उत्तर देऊ लागला.
उपपन्नमिदं वाक्यं यत्त्वमेवमभाषथा: । जात: पुत्रो दशरथात् कैकेय्यां राजसत्तमात् ।। २.१०७.
तू जे बोललास ते योग्यच आहे, कारण तू दशरथ आणि कैकेयी या थोर राजांच्या पुत्र आहेस.
पुरा भ्रात: पिता न: स मातरं ते समुद्वहन् । मातामहे समाश्रौषीद्राज्यशुल्कमनुत्तमम् ।। २.१०७.
भाऊ, पूर्वी आपल्या वडिलांनी तुझ्या आईशी लग्न करताना तुझ्या आजोबांकडून राजसत्तेचे अद्वितीय वचन ऐकले होते.
दैवासुरे च सङ्ग्रामे जनन्यै तव पार्थिव: । सम्प्रहृष्टो ददौ राजा वरमाराधित: प्रभु: ।। २.१०७.
देव आणि दानवांच्या युद्धात तुझ्या आईच्या वडिलांनी, राजा आनंदाने तिला एक वर दिला, कारण तो तिच्यावर प्रसन्न झाला होता.
तत: सा सम्प्रतिश्राव्य तव माता यशस्विनी । अयाचत नरश्रेष्ठं द्वौ वरौ वरवर्णिनी ।। २.१०७.
मग तुझ्या आईने ते वचन मिळवून, श्रेष्ठ पुरुषा, राजाकडे दोन वर मागितले.
तव राज्यं नरव्याघ्र मम प्रव्राजनं तथा । तौ च राजा तदा तस्यै नियुक्त: प्रददौ वरौ ।। २.१०७.
तिने तुझ्या राज्याभिषेकाचा आणि माझ्या वनवासाचा वर मागितला; आणि राजाने ते दोन्ही वर तिला दिले.
तेन पित्रा ऽहमप्यत्र नियुक्त: पुरुषर्षभ । चतुर्दश वने वासं वर्षाणि वरदानिकम् ।। २.१०७.
म्हणूनच, श्रेष्ठ पुरुषा, वडिलांच्या आज्ञेने मलाही चौदा वर्षे वनात राहण्याची जबाबदारी आली.
सो ऽहं वनमिदं प्राप्तो निर्जनं लक्ष्मणान्वित: । सीतया चाप्रतिद्वन्द्व: सत्यवादे स्थित: पितु: ।। २.१०७.
म्हणून मी लक्ष्मण आणि सीतेसह, वडिलांच्या वचनात आणि सत्यात ठाम राहून, या एकाकी वनात आलो आहे.