आदित्यमुपतिष्ठन्ते नियमादूर्द्ध्वबाहव: । एते परे विशालाक्षि मुनय: संशितव्रता: ।। २.९५.
विशाल डोळ्यांची सिये, हे महान ऋषी आपल्या व्रताला खंबीर राहून, हात वर करून, सूर्याची उपासना करतात.
मारुतोद्धूतशिखरै: प्रनृत्त इव पर्वत: । पादपै: पत्ऺत्रपुष्पाणि सृजद्भिरभितो नदीम् ।। २.९५.
पहा, वाऱ्याने डोलणाऱ्या शिखरांनी पर्वत जणू काही नाचतो आहे, आणि आजूबाजूच्या झाडांमधून पानं आणि फुलं नदीत पडत आहेत.
क्वचिन्मणिनिकाशोदां क्वचित्पुलिनशालिनीम् । क्वचित्सिद्धजनाकीर्णां पश्य मन्दाकिनीं नदीम् ।। २.९५.
पहा, मंदाकिनी नदी कधी दगडांच्या माळेसारखी चमकते, कधी वाळूच्या काठांनी सजलेली दिसते, तर कधी सिद्ध लोकांनी भरलेली असते.
निर्द्धूतान् वायुना पश्य विततान् पुष्पसञ्चयान् । पोप्लूयमानानपरान् पश्य त्वं जलमध्यगान् ।। २.९५.
पहा, वाऱ्याने उडवलेली आणि विखुरलेली फुलांची राशी, आणि पाण्यात पोहत असलेली वेगवेगळी जनावरे बघ.
तांश्चातिवल्गुवचसो रथाङ्गाह्वयना द्विजा: । अधिरोहन्ति कल्याणि विकूजन्त: शुभा गिर: ।। २.९५.
कल्याणी, 'रथांग' नावाचे हे द्विज, अतिशय मधुर बोलणारे, सुंदर गाणी म्हणत नदीच्या काठावर चढतात.
दर्शनं चित्र कूटस्य मन्दाकिन्याश्च शोभने । अधिकं पुरवासाच्च मन्ये च तव दर्शनात् ।। २.९५.
सुंदर सिये, चित्रकूट आणि मंदाकिनीचं हे दर्शन मला तुझ्या सोबत पाहिल्यामुळे, नगरापेक्षा जास्त प्रिय वाटतं.
विधूतकलुषै: सिद्धैस्तपोदमशमान्वितै: । नित्यविक्षोभितजलां विगाहस्व मया सह ।। २.९५.
सिये, तप, संयम आणि शांतता लाभलेल्या, पापरहित सिद्धांनी शुद्ध केलेल्या या नेहमी हलणाऱ्या पाण्यात आपण दोघं एकत्र जाऊया.
सखीवच्च विगाहस्व सीते मन्दाकिनीं नदीम् । कमलान्यवमज्जन्ती पुष्कराणि च भामिनि ।। २.९५.
सिये, जशी मैत्रिणीसोबत नदीत उतरतेस तशी, या मंदाकिनी नदीत उतर, आणि सुंदर कमळं व निलकमळं पाण्यात बुडव.
त्वं पौरजनवद्व्यालानयोध्यामिव पर्वतम् । मन्यस्व वनिते नित्यं सरयूवदिमां नदीम् ।। २.९५.
सिये, नगरातील लोक जशी अयोध्या आणि सरयू नदीला ओळखतात, तशी तू नेहमी या पर्वताला अयोध्या आणि या नदीला सरयू समज.
लक्ष्मणश्चापि धर्मात्मा मन्निदेशे व्यवस्थित: । त्वं चानुकूला वैदेहि प्रीतिं जनयथो मम ।। २.९५.
धर्मशील लक्ष्मण माझ्या आज्ञेप्रमाणे वागतो, आणि तूं, वैदेही, नेहमीच मला साथ देत असतेस; तुम्ही दोघं मला आनंद देता.
उपस्पृशंस्त्रिषवणं मधुमूलफलाशन: । नायोध्यायै न राज्याय स्पृहये ऽद्य त्वया सह ।। २.९५.
तीन वेळा स्नान करून, मध, कंद आणि फळं खाऊन, आज मला अयोध्या किंवा राज्याची इच्छा नाही, कारण तू माझ्यासोबत आहेस.
इमां हि रम्यां मृगयूथशालिनीं निपीततोयां गजसिंहवानरै: । सुपुष्पितै: पुष्पधरैरलङ्कृतां न सो ऽस्ति य: स्यादगतक्लम: सुखी ।। २.९५.
खरंच, हरणांच्या कळपांनी भरलेली, हत्ती, सिंह आणि वानरांनी प्यायलेली, फुलांनी बहरलेली ही सुंदर नदी पाहून, कुणीही थकवा विसरून सुखी होईल.
इतीव रामो बहुसङ्गतं वच: प्रियासहाय: सरितं प्रति ब्रुवन् । चचार रम्यं नयनाञ्जनप्रभं स चित्रकूटं रघुवंशवर्द्धन: ।। २.९५.
अशा अनेक प्रेमळ गोष्टी प्रिय सियेबरोबर बोलत, रघुकुळाचा अभिमान राम सुंदर चित्रकूटात, डोळ्यांना आनंद देत फिरत होता.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदयोध्याकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्गः
अशा प्रकारे वाल्मीकीमुनींनी रचलेल्या पवित्र रामायणातील, श्रीमद् अयोध्याकांडातील पंच्याण्णवावा सर्ग संपला.
thumb|षण्णवतितमः सर्गः श्रूयताम्|center तां तथा दर्शयित्वा तु मैथिलीं गिरिनिम्नगाम् । निषसाद गिरिप्रस्थे सीतां मांसेन छन्दयन् ।। २.९६.
रामाने सियेला अशी पर्वतावरील नदी दाखवून, मग पर्वताच्या उतारावर बसून, सियेला मांस देऊन तिला आनंद दिला.
इदं मेध्यमिदं स्वादु निष्टप्तमिदमग्निना । एवमास्ते स धर्मात्मा सीतया सह राघव: ।। २.९६.
तो धर्मात्मा राम सियेसोबत बसून म्हणाला, 'हे शुद्ध आहे, हे स्वादिष्ट आहे, हे अग्नीवर नीट भाजले आहे.'
तथा तत्रासतस्तस्य भरतस्योपयायिन: । सैन्यरेणुश्च शब्दश्च प्रादुरास्तां नभस्स्पृशौ ।। २.९६.
ते दोघं तिथे बसले असताना, भरताच्या येणाऱ्या सैन्याचा धूर आणि आवाज आकाशाला भिडला.
एतस्मिन्नन्तरे त्रस्ता: शब्देन महता तत: । अर्दिता यूथपा मत्ता: सयूथा दुद्रुवुर्दिश: ।। २.९६.
त्याच वेळी, त्या मोठ्या आवाजाने घाबरून, जंगलातील सर्व जनावरांची कळपं, त्यांच्या प्रमुखांसह, घाबरून सैरावैरा पळाली.
स तं सैन्यसमुद्धूतं शब्दं शुश्राव राघव: । तांश्च विप्रद्रुतान् सर्वान् यूथपानन्ववैक्षत ।। २.९६.
राघवाने सैन्यामुळे उठलेला गोंगाट ऐकला आणि सर्व कळपप्रमुख घाबरून पळताना पाहिले.
तांश्च विद्रवतो दृष्ट्वा तं च श्रुत्वा च निस्वनम् । उवाच राम: सौमित्रिं लक्ष्मणं दीप्ततेजसम् ।। २.९६.
ते सर्वजण घाबरून पळताना आणि तो गोंगाट ऐकून रामाने तेजस्वी सुमित्रानंदन लक्ष्मणाला सांगितले.
हन्त लक्ष्मण पश्येह सुमित्रा सुप्रजास्त्वया । भीमस्तनितगम्भीरस्तुमुल: श्रूयते स्वन: ।। २.९६.
लक्ष्मणा, सुमित्रेचा गुणी मुला, पाहा इथे! किती भीषण, गडगडाटासारखा आणि मोठा आवाज ऐकू येतोय.
गजयूथानि वा ऽरण्ये महिषा वा महावने । वित्रासिता मृगा: सिंहै: सहसा प्रद्रुता दिश: ।। २.९६.
कदाचित जंगलात हत्तींचे कळप किंवा मोठ्या वनात महिषांचे कळप, सिंहांनी घाबरवले गेले म्हणून हे सर्व प्राणी अचानक सर्व दिशांना पळाले असावेत.
राजा वा राजमात्रो वा मृगयामटते वने । अन्यद्वा श्वापदं किञ्चित् सौमित्रे ज्ञातुमर्हसि ।। २.९६.
कदाचित एखादा राजा किंवा राजाचा मंत्री वनात शिकार करत असावा, किंवा दुसरे एखादे रानटी जनावर असावे; सुमित्रानंदना, हे काय आहे ते शोधून काढ.
सुदुश्चरो गिरिश्चायं पक्षिणामपि लक्ष्मण । सर्वमेतद्यथातत्त्वमचिराज्ज्ञातुमर्हसि ।। २.९६.
लक्ष्मणा, हा डोंगर पक्ष्यांसाठीही अत्यंत कठीण आहे; हे सर्व नेमके काय आहे ते लवकर समजून घे.
स लक्ष्मण: संत्वरित: सालमारुह्य पुष्पितम् । प्रेक्षमाणो दिश: सर्वा: पूर्वां दिशमुदैक्षत ।। २.९६.
लक्ष्मणाने घाईने फुलांनी डवरलेला साल वृक्ष चढून सर्व दिशांना पाहिले आणि पूर्वेकडे नजर टाकली.
उदङ्मुख: प्रेक्षमाणो ददर्श महतीं चमूम् । रथाश्वगजसम्बाधां यत्तैर्युक्तां पदातिभि: ।। २.९६.
पूर्वेकडे पाहताना त्याने रथ, घोडे, हत्ती आणि पायदळांनी भरलेली मोठी सेना पाहिली.
तामश्वगजसम्पूर्णां रथध्वजविभूषिताम् । शशंस सेनां रामाय वचनं चेदमब्रीत् ।। २.९६.
घोडे, हत्ती आणि रथध्वजांनी सजलेली ती सेना पाहून लक्ष्मणाने रामाला हे सांगितले.
अग्निं संशमयत्वार्य: सीता च भजतां गुहाम् । सज्यं कुरुष्व चापं च शरांश्च कवचं तथा ।। २.९६.
आर्य, आग विझव आणि सीतेला गुहेत जाऊ दे; धनुष्य सज्ज कर, बाण आणि कवचही तयार ठेव.
तं राम: पुरुषव्याघ्रो लक्ष्मणं प्रत्युवाच ह । अङ्गावेक्षस्व सौमित्रे कस्येमां मन्यसे चमूम् ।। २.९६.
मग पुरुषसिंह रामाने लक्ष्मणाला विचारले — सुमित्रानंदना, नीट पाहा, ही सेना कुणाची असावी असं तुला वाटतं?
एवमुक्तस्तु रामेण लक्ष्मणो वाक्यमब्रवीत् । दिधक्षन्निव तां सेनां रुषित: पावको यथा ।। २.९६.
रामाने असे विचारल्यावर लक्ष्मणाने, जणू काही रागाने पेटलेल्या अग्नीप्रमाणे, ती सेना जाळून टाकण्याच्या इच्छेने असे उत्तर दिले.