भरतस्य तु तस्य आज्ञाम् प्रतिगृह्य प्रहर्षितः । रथम् गृहीत्वा प्रययौ युक्तम् परम वाजिभिः ॥२-८२-
भरताची आज्ञा आनंदाने स्वीकारून, सुमंत्राने उत्तम घोड्यांनी जोडलेला रथ आणला आणि निघाला.
स राघवः सत्य धृतिः प्रतापवान् । ब्रुवन् सुयुक्तम् दृढ सत्य विक्रमः । गुरुम् महा अरण्य गतम् यशस्विनम् । प्रसादयिष्यन् भरतः अब्रवीत् तदा ॥२-८२-
सत्यनिष्ठ, पराक्रमी आणि दृढ निश्चयी राघव, ज्याने नेहमी योग्य बोलले आणि केले, त्याच्या मोठ्या भावाला, जो मोठ्या अरण्यात गेला आहे, प्रसन्न करण्यासाठी भरताने त्या वेळी बोलले.
तूण समुत्थाय सुमन्त्र गच्च । बलस्य योगाय बल प्रधानान् । आनेतुम् इच्चामि हि तम् वनस्थम् । प्रसाद्य रामम् जगतः हिताय ॥२-८२-
सुमंत्रा, त्वरा कर आणि सैन्यप्रमुखांना बोलाव. मला वनात असलेल्या रामाला परत आणायचे आहे, जगाच्या कल्याणासाठी.
स सूत पुत्रः भरतेन सम्यग् । आज्ञापितः सम्परिपूर्ण कामः । शशास सर्वान् प्रकृति प्रधानान् । बलस्य मुख्यामः च सुहृज् जनम् च ॥२-८२-
भरताच्या योग्य आज्ञेने पूर्ण समाधानी झालेला सुतपुत्र सुमंत्रा, सर्व प्रमुख प्रजाजन, सैन्यप्रमुख आणि आपले मित्र यांना आदेश देऊ लागला.
ततः समुत्थाय कुले कुले ते । राजन्य वैश्या वृषलाः च विप्राः । अयूयुजन्न् उष्ट्र रथान् खरामः च। नागान् हयामः चैव कुल प्रसूतान् ॥२-८२-
मग प्रत्येक घरात क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र आणि ब्राह्मण यांनी आपल्या घरातले उंट, रथ, खच्चर, हत्ती आणि घोडे जोडले.
thumb|त्र्यशीतितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे त्र्यशीतितमः सर्गः ॥२-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणाच्या अयोध्याकांडातील त्र्यशीतितम सर्ग वाचा.
ततः समुत्थितः काल्यम् आस्थाय स्यन्दन उत्तमम् । प्रययौ भरतः शीघ्रम् राम दर्शन कान्क्षया ॥२-८३-
मग भरत पहाटे उठून उत्तम रथावर बसला आणि रामाचे दर्शन घेण्याच्या इच्छेने जलद निघाला.
अग्रतः प्रययुस् तस्य सर्वे मन्त्रि पुरोधसः । अधिरुह्य हयैः युक्तान् रथान् सूर्य रथ उपमान् ॥२-८३-
त्याच्या पुढे सर्व मंत्री आणि पुरोहित घोड्यांनी जोडलेल्या, सूर्याच्या रथासारख्या तेजस्वी रथांवर बसून गेले.
नव नाग सहस्राणि कल्पितानि यथा विधि । अन्वयुर् भरतम् यान्तम् इक्ष्वाकु कुल नन्दनम् ॥२-८३-
नऊ हजार उत्तमरीत्या सज्ज केलेले हत्ती, इक्ष्वाकू कुळातील आनंद भरताच्या मागे निघाले.
षष्ठी रथ सहस्राणि धन्विनो विविध आयुधाः । अन्वयुर् भरतम् यान्तम् राज पुत्रम् यशस्विनम् ॥२-८३-
साठ हजार विविध शस्त्रांनी सज्ज धनुर्धारी रथ भरत या कीर्तीमान राजपुत्राच्या मागे निघाले.
शतम् सहस्राणि अश्वानाम् समारूढानि राघवम् । अन्वयुर् भरतम् यान्तम् राज पुत्रम् यशस्विनम् ॥२-८३-
एक लाख सज्ज घोडे भरत या कीर्तीमान राजपुत्राच्या मागे निघाले.
कैकेयी च सुमित्रा च कौसल्या च यशस्विनी । राम आनयन सम्हृष्टा ययुर् यानेन भास्वता ॥२-८३-
कैकेयी, सुमित्रा आणि कीर्तीमान कौसल्या, रामाला परत आणण्याच्या आनंदाने तेजस्वी वाहनांमध्ये निघाल्या.
प्रयाताः च आर्य सम्घाता रामम् द्रष्टुम् सलक्ष्मणम् । तस्य एव च कथाः चित्राः कुर्वाणा हृष्ट मानसाः ॥२-८३-
म्हणून आर्य लोकांच्या सभा राम आणि लक्ष्मण यांना पाहायला आनंदाने निघाल्या. त्याच्याबद्दल रंगतदार गोष्टी बोलत त्यांचे मन आनंदित झाले होते.
मेघ श्यामम् महा बाहुम् स्थिर सत्त्वम् दृढ व्रतम् । कदा द्रक्ष्यामहे रामम् जगतः शोक नाशनम् ॥२-८३-
पावसाळी मेघासारखा काळा, बलवान बाहू असलेला, स्थिर मनाचा आणि आपल्या वचनाला कायम राहणारा, जगाचा दुःख दूर करणारा राम आपण कधी पाहू?
दृष्टएव हि नः शोकम् अपनेष्यति राघवः । तमः सर्वस्य लोकस्य समुद्यन्न् इव भास्करः ॥२-८३-
कारण फक्त त्याला पाहिलं तरी राघव आपला सारा दुःख दूर करेल, जसा उगवता सूर्य सगळ्या जगाचा अंधार घालवतो.
इति एवम् कथयन्तः ते सम्प्रहृष्टाः कथाः शुभाः । परिष्वजानाः च अन्योन्यम् ययुर् नागरिकाः तदा ॥२-८३-
अशा रीतीने शुभ गोष्टी बोलत, एकमेकांना मिठी मारत, आनंदीपणे त्या वेळी नगरातील लोक निघाले.
ये च तत्र अपरे सर्वे सम्मता ये च नैगमाः । रामम् प्रति ययुर् हृष्टाः सर्वाः प्रकृतयः तदा ॥२-८३-
जे इतर मान्यवर आणि नगरातील लोक होते, तेही सगळे मिळून आनंदाने रामकडे जायला निघाले.
मणि काराः च ये केचित् कुम्भ काराः च शोभनाः । सूत्र कर्म कृतः चैव ये च शस्त्र उपजीविनः ॥२-८३-
मणी घडवणारे, कुंभारी, विणकाम करणारे आणि शस्त्रावर उपजीविका करणारे असे अनेक लोक तिथे होते.
मायूरकाः क्राकचिका रोचका वेधकाः तथा । दन्त काराः सुधा काराः तथा गन्ध उपजीविनः ॥२-८३-
मोरपिसांची सजावट करणारे, करवत वापरणारे, कोरणारे, छिद्र पाडणारे, हस्तिदंताचे काम करणारे, चुना लावणारे आणि सुगंध विकणारेही तिथे होते.
सुवर्ण काराः प्रख्याताः तथा कम्बल धावकाः । स्नापक आच्चादका वैद्या धूपकाः शौण्डिकाः तथा ॥२-८३-
प्रसिद्ध सोनार, कम्बळ धुणारे, स्नान करवणारे, वस्त्र घालणारे, वैद्य, धूप करणारे आणि मद्य बनवणारेही गेले.
रजकाः तुन्न वायाः च ग्राम घोष महत्तराः । शैलूषाः च सह स्त्रीभिर् यान्ति कैवर्तकाः तथा ॥२-८३-
धोबी, शिवणकाम करणारे, मोठ्या गावांचे आणि खेड्यांचे लोक, बायका घेऊन नाटक करणारे आणि नावाडी असेही तिथे होते.
समाहिता वेदविदो ब्राह्मणा वृत्त सम्मताः । गो रथैः भरतम् यान्तम् अनुजग्मुः सहस्रशः ॥२-८३-
वेद जाणणारे, चांगल्या वर्तनाचे ब्राह्मण हजारोंनी गायी आणि रथांसह भरताच्या मागे गेले.
सुवेषाः शुद्ध वसनाः ताम्र मृष्ट अनुलेपनाः । सर्वे ते विविधैः यानैः शनैः भरतम् अन्वयुः ॥२-८३-
सर्वजण नीटनेटक्या, स्वच्छ कपड्यांत, तांब्याचे चकचकीत दागिने घालून, वेगवेगळ्या वाहनांतून हळूहळू भरताच्या मागे गेले.
प्रहृष्ट मुदिता सेना सान्वयात् कैकयी सुतम् । भ्रातुरानयने यान्तम् भरतम् भ्रातृवत्सलम् ॥२-८३-
आनंदी आणि प्रसन्न सैन्य, कैकेयीचा मुलगा, भावावर प्रेम करणारा भरत, भाऊ परत आणायला निघाला तेव्हा त्याच्या सोबत गेले.
ते गत्वा दूरमध्वानम् रथम् यानाश्वकुञ्जरैः । समासेदुस्ततो गङ्गाम् शृङ्गिबेरपुरम् प्रति ॥२-८३-
रथ, वाहनं, घोडे आणि हत्ती यांच्यावरून लांब प्रवास करून ते गंगेच्या काठी, शृंगवेरपूराजवळ पोहोचले.
यत्र रामसखो वीरो गुहो ज्ञातिगणैर्वृतः । निवसत्यप्रमादेन देशम् तम् परिपालयन् ॥२-८३-
तिथे रामाचा मित्र, पराक्रमी गुह, आपल्या नातेवाईकांसह, जागरूकपणे त्या प्रदेशाचे रक्षण करत राहत होता.
उपेत्य तीरम् गङ्गायाश्चक्रमाकैरलङ्कतम् । व्यवतिष्ठत सा सेना भरतस्य अनुयायिनी ॥२-८३-
गंगेच्या सुंदर काठी, चाकं आणि कुऱ्हाडींनी सजलेल्या ठिकाणी, भरताच्या मागे चाललेली ती सेना तिथे थांबली.
निरीक्ष्य अनुगताम् सेनाम् ताम् च गन्गाम् शिव उदकाम् । भरतः सचिवान् सर्वान् अब्रवीद् वाक्य कोविदः ॥२-८३-
आपल्या मागे आलेली सेना आणि शुभ गंगेचे पाणी पाहून, बोलण्यात पटाईत भरताने सर्व मंत्र्यांना सांगितले:
निवेशयत मे सैन्यम् अभिप्रायेण सर्वशः । विश्रान्तः प्रतरिष्यामः श्वैदानीम् महा नदीम् ॥२-८३-
माझं सैन्य योग्य त्या ठिकाणी ठेवा. विश्रांती घेतल्यावर आपण उद्या ही मोठी नदी ओलांडू.
दातुम् च तावद् इच्चामि स्वर् गतस्य मही पतेः । और्ध्वदेह निमित्त अर्थम् अवतीर्य उदकम् नदीम् ॥२-८३-
आणि आता, स्वर्गवासी झालेल्या राजासाठी, अंतिम विधीच्या निमित्ताने, नदीकाठी जाऊन पाणी अर्पण करायचं मला आहे.