उद्धृतम् तैल सम्क्लेदात् स तु भूमौ निवेशितम् । आपीत वर्ण वदनम् प्रसुप्तम् इव भूमिपम् ॥२-७६-
तेलातून काढून राजाला जमिनीवर ठेवण्यात आलं; त्याचा चेहरा रंग हरवलेला होता, आणि तो जणू काही झोपलेला आहे असं वाटत होतं.
सम्वेश्य शयने च अग्र्ये नाना रत्न परिष्कृते । ततः दशरथम् पुत्रः विललाप सुदुह्खितः ॥२-७६-
रंगीबेरंगी रत्नांनी सजवलेल्या सुंदर पलंगावर राजाला ठेवून, दशरथांचा मुलगा फार दुःखी होऊन रडू लागला.
किम् ते व्यवसितम् राजन् प्रोषिते मय्य् अनागते । विवास्य रामम् धर्मज्ञम् लक्ष्मणम् च महा बलम् ॥२-७६-
राजा, मी घरी नसताना आणि परत आलो नव्हतो, त्या वेळी तू कोणता निर्णय घेतलास? धर्मज्ञ राम आणि बलवान लक्ष्मणाला वनवासाला पाठवण्याचं कारण काय?
क्व यास्यसि महा राज हित्वा इमम् दुह्खितम् जनम् । हीनम् पुरुष सिम्हेन रामेण अक्लिष्ट कर्मणा ॥२-७६-
महान राजा, तू या दुःखी प्रजेला, आणि निष्कलंक कृत्य असलेल्या पुरुषसिंह रामाशिवाय सोडून कुठे जाणार आहेस?
योग क्षेमम् तु ते राजन् को अस्मिन् कल्पयिता पुरे । त्वयि प्रयाते स्वः तात रामे च वनम् आश्रिते ॥२-७६-
राजा, आता तू स्वर्गवासी झालास आणि राम वनात गेला, अशा वेळी या नगरीचं रक्षण आणि कल्याण कोण करणार?
विधवा पृथिवी राजम्स् त्वया हीना न राजते । हीन चन्द्रा इव रजनी नगरी प्रतिभाति माम् ॥२-७६-
राजा, तुझ्याविना ही पृथ्वी विधवा झाली आहे, तशीच मला ही नगरीही चंद्र नसलेल्या रात्रीसारखी वाटते.
एवम् विलपमानम् तम् भरतम् दीन मानसम् । अब्रवीद् वचनम् भूयो वसिष्ठः तु महान् ऋषिः ॥२-७६-
भरत अशा प्रकारे दुःखी मनाने रडत असताना, मोठ्या ऋषी वसिष्ठांनी पुन्हा त्याला सांगितले.
प्रेत कार्याणि यानि अस्य कर्तव्यानि विशाम्पतेः । तानि अव्यग्रम् महा बाहो क्रियताम् अविचारितम् ॥२-७६-
या राजासाठी जे मृतक विधी करायचे आहेत, ते सर्व कामे तू कोणतीही विलंब न करता, धीराने आणि त्वरित कर.
तथा इति भरतः वाक्यम् वसिष्ठस्य अभिपूज्य तत् । ऋत्विक् पुरोहित आचार्याम्स् त्वरयाम् आस सर्वशः ॥२-७६-
भरताने वसिष्ठांचे शब्द मान्य केले आणि सर्व ऋत्विज, पुरोहित आणि आचार्यांना लवकर बोलावले.
ये तु अग्रतः नर इन्द्रस्याग्नि अगारात् बहिष् कृताः । ऋत्विग्भिर् याजकैः चैव ते ह्रियन्ते यथा विधि ॥२-७६-
राजाच्या अग्निगृहाबाहेर जे लोक होते, त्यांना ऋत्विज आणि यजमानांनी योग्य पद्धतीने बाहेर नेले.
शिबिलायाम् अथ आरोप्य राजानम् गत चेतनम् । बाष्प कण्ठा विमनसः तम् ऊहुः परिचारकाः ॥२-७६-
शिबिलेत राजा शुद्धी हरपलेला असताना त्यांना उचलून, अश्रूंनी गळा दाटलेले आणि मनाने खचलेले सेवकांनी त्यांना तिथून नेले.
हिरण्यम् च सुवर्णम् च वासाम्सि विविधानि च । प्रकिरन्तः जना मार्गम् नृपतेर् अग्रतः ययुः ॥२-७६-
राजाच्या पुढे लोकांनी मार्गावर सोनं, सोन्याचे दागिने आणि विविध वस्त्रं विखुरली.
चन्दन अगुरु निर्यासान् सरलम् पद्मकम् तथा । देव दारूणि च आहृत्य चिताम् चक्रुस् तथा अपरे ॥२-७६-
काहींनी चंदन, अगर, राळ, सरळ, कमळाच्या लाकडासह देवासाठी योग्य अशी लाकडं आणून चितेची तयारी केली.
गन्धान् उच्च अवचामः च अन्याम्स् तत्र दत्त्वा अथ भूमिपम् । ततः सम्वेशयाम् आसुः चिता मध्ये तम् ऋत्विजः ॥२-७६-
तेथे, सुवासिक आणि साधी अशी दोन्ही प्रकारची धूप-फुलं अर्पण करून, ऋत्विजांनी राजाला चितेच्या मध्यभागी नीट ठेवले.
तथा हुत अशनम् हुत्वा जेपुस् तस्य तदा ऋत्विजः । जगुः च ते यथा शास्त्रम् तत्र सामानि सामगाः ॥२-७६-
नंतर, विधीनुसार होम करून, ऋत्विजांनी त्याच्यासाठी मंत्रोच्चार केले आणि सामवेद गायकांनी शास्त्रानुसार सामगीते गायली.
शिबिकाभिः च यानैः च यथा अर्हम् तस्य योषितः । नगरान् निर्ययुस् तत्र वृद्धैः परिवृताः तदा ॥२-७६-
त्या वेळी राजाच्या स्त्रिया, वयोवृद्धांसह, योग्य त्या मानाने पालख्या आणि रथातून नगराबाहेर गेल्या.
प्रसव्यम् च अपि तम् चक्रुर् ऋत्विजो अग्नि चितम् नृपम् । स्त्रियः च शोक सम्तप्ताः कौसल्या प्रमुखाः तदा ॥२-७६-
ऋत्विजांनी अग्नीवर ठेवलेल्या राजासाठी अंतिम विधी केले आणि कौसल्या पुढे असलेल्या स्त्रिया शोकाने व्याकुळ झाल्या.
क्रौन्चीनाम् इव नारीणाम् निनादः तत्र शुश्रुवे । आर्तानाम् करुणम् काले क्रोशन्तीनाम् सहस्रशः ॥२-७६-
त्या ठिकाणी, करुणेने भरलेल्या हजारो स्त्रियांचा आक्रोश, जणू काही क्रौंच पक्ष्यांचा आवाज, ऐकू येत होता.
ततः रुदन्त्यो विवशा विलप्य च पुनः पुनः । यानेभ्यः सरयू तीरम् अवतेरुर् वर अन्गनाः ॥२-७६-
मग त्या श्रेष्ठ स्त्रिया, शोकाने व्याकुळ होऊन, पुन्हा पुन्हा हंबरडा फोडत, आपल्या वाहनांतून उतरून सरयूच्या काठी गेल्या.
कृत उदकम् ते भरतेन सार्धम् । नृप अन्गना मन्त्रि पुरोहिताः च । पुरम् प्रविश्य अश्रु परीत नेत्रा । भूमौ दश अहम् व्यनयन्त दुह्खम् ॥२-७६-
भरतासह राजाच्या स्त्रिया, मंत्री आणि पुरोहित यांनी पिंडदान केले; डोळ्यांत अश्रू घेऊन नगरात परतले आणि जमिनीवर दहा दिवस दुःखात घालवले.
thumb|सप्तसप्ततितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः ॥२-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणाच्या अयोध्या कांडातील सत्त्याहत्तरावा सर्ग ऐका.
ततः दश अहे अतिगते कृत शौचो नृप आत्मजः । द्वादशे अहनि सम्प्राप्ते श्राद्ध कर्माणि अकारयत् ॥२-७७-
दहा दिवस पूर्ण होऊन शुद्धी झाल्यावर, बाराव्या दिवशी राजपुत्राने श्राद्धकर्म केले.
ब्राह्मणेभ्यो ददौ रत्नम् धनम् अन्नम् च पुष्कलम् । वासाम्सि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥२-७७-
त्याने ब्राह्मणांना पुष्कळ मौल्यवान दागिने, धन, भरपूर अन्न, महागडी वस्त्रं आणि विविध रत्नं दिली.
बास्तिकम् बहु शुक्लम् च गाः च अपि शतशः तथा । दासी दासम् च यानम् च वेश्मानि सुमहान्ति च ॥२-७७-
त्याने ब्राह्मणांना अनेक पांढऱ्या चादरी, शेकडो गायी, दासी-दास, वाहनं आणि मोठी घरे दिली.
ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुत्रः राज्ञः तस्य और्ध्वदैहिकम् । ततः प्रभात समये दिवसे अथ त्रयोदशे ॥२-७७-
राजपुत्राने वडिलांच्या अंतिम विधीसाठी ब्राह्मणांना ही सर्व दानं दिली; त्यानंतर तेराव्या दिवशी सकाळी,
विललाप महा बाहुर् भरतः शोक मूर्चितः । शब्द अपिहित कण्ठः च शोधन अर्थम् उपागतः ॥२-७७-
महाबाहू भरत शोकाने व्याकुळ होऊन, गळा दाटलेला असताना, शुद्धीसाठी जाताना जोरजोराने रडू लागला.
चिता मूले पितुर् वाक्यम् इदम् आह सुदुह्खितः । तात यस्मिन् निषृष्टः अहम् त्वया भ्रातरि राघवे ॥२-७७-
चितेच्या पायथ्याशी, खूप दुःखी होऊन, त्याने वडिलांना असे शब्द सांगितले:
तस्मिन् वनम् प्रव्रजिते शून्ये त्यक्तः अस्म्य् अहम् त्वया । यथा गतिर् अनाथायाः पुत्रः प्रव्राजितः वनम् ॥२-७७-
तुम्ही मला राघवाकडे सोपवून, जेव्हा तो वनात गेला, तेव्हा मला एकटा टाकलं; जसं कोणी अनाथ मुलगा असतो, तसं मी राहिलो.
ताम् अम्बाम् तात कौसल्याम् त्यक्त्वा त्वम् क्व गतः नृप । दृष्ट्वा भस्म अरुणम् तच् च दग्ध अस्थि स्थान मण्डलम् ॥२-७७-
तू आपल्या आई कौसल्येला सोडून कुठे गेलास, राजा? त्या लालसर राखेला आणि जळलेल्या हाडांच्या वर्तुळाला पाहून—
पितुः शरीर निर्वाणम् निष्टनन् विषसाद ह । स तु दृष्ट्वा रुदन् दीनः पपात धरणी तले ॥२-७७-
वडिलांच्या देहाचा अंत बघून तो जोरात रडू लागला आणि दुःखाने कोसळला; हे पाहून तो बेचैन आणि रडत जमिनीवर पडला.