याम् गतिम् सगरः शैब्यो दिलीपो जनमेजयः । नहुषो धुन्धुमारः च प्राप्ताः ताम् गच्च पुत्रक ॥२-६४-
सगर, शैब्य, दिलीप, जनमेजय, नहुष आणि धुंधुमार — हे ज्या स्थानाला पोहोचले, तिथेच तूही जा, मुला.
या गतिः सर्व साधूनाम् स्वाध्यायात् पतसः च या । भूमिदस्य आहित अग्नेः चएक पत्नी व्रतस्य च ॥२-६४-
सर्व सज्जन, वेदाध्ययन करणारे, भूमिदान करणारे, अग्निहोत्र करणारे आणि एकपत्नीव्रती — हे ज्या स्थानाला जातात, तिथेच तूही जा.
गो सहस्र प्रदातृऋणाम् या या गुरुभृताम् अपि । देह न्यास कृताम् या च ताम् गतिम् गच्च पुत्रक ॥२-६४-
हजार गायी दान करणारे, गुरुंची सेवा करणारे, आणि देहाचा त्याग करणारे — हे ज्या स्थानाला जातात, तिथेच तूही जा, मुला.
न हि तु अस्मिन् कुले जातः गच्चति अकुशलाम् गतिम् । स तु यास्यति येन त्वम् निहतो मम बान्धवः ॥२-६४-
या कुळात जन्मलेला कोणीही वाईट स्थानाला जात नाही; पण ज्याने तुला, माझ्या नातलगाला, मारलं, तो मात्र तिथे जाईल.
एवम् स कृपणम् तत्र पर्यदेवयत असकृत् । ततः अस्मै कर्तुम् उदकम् प्रवृत्तः सह भार्यया ॥२-६४-
असा तो तिथे पुन्हा पुन्हा दुःखाने रडत राहिला; मग, पत्नीसमवेत, त्याने त्याच्यासाठी पिंडदान करायला सुरुवात केली.
स तु दिव्येन रूपेण मुनि पुत्रः स्व कर्मभिः । स्वर्गमाध्यारुहत् ख्षिप्रम् शक्रेण सह खर्मवित् ॥२-६४-
मग त्या तपस्व्याच्या मुलाने, आपल्या पुण्यामुळे, दिव्य रूप धारण करून, इंद्रासोबत लवकरच स्वर्गात प्रवेश केला.
आबभाषे च वृद्धौ तौ सह शक्रेण तापसः । आश्वास्य च मुहूर्तम् तु पितरौ वाक्यम् अब्रवीत् ॥२-६४-
त्या तपस्व्याने, इंद्रासोबत, आपल्या वृद्ध आईवडिलांशी बोललं, त्यांना थोडा दिलासा दिला आणि असं म्हणाला:
स्थानम् अस्मि महत् प्राप्तः भवतोह् परिचारणात् । भवन्ताव् अपि च क्षिप्रम् मम मूलम् उपैष्यतः ॥२-६४-
तुमच्या सेवेमुळे मला मोठं स्थान मिळालं; आणि तुम्ही दोघंही लवकरच माझ्या जवळ याल.
एवम् उक्त्वा तु दिव्येन विमानेन वपुष्मता । आरुरोह दिवम् क्षिप्रम् मुनि पुत्रः जित इन्द्रियः ॥२-६४-
असं म्हणून, इंद्रियांचा विजय केलेला तो तपस्वी मुलगा, तेजस्वी दिव्य विमानात बसून लवकरच स्वर्गात गेला.
स कृत्वा तु उदकम् तूर्णम् तापसः सह भार्यया । माम् उवाच महा तेजाः कृत अन्जलिम् उपस्थितम् ॥२-६४-
मग त्या तपस्व्याने, आपल्या पत्नीसमवेत, लवकरच पिंडदान केलं आणि हात जोडून, जवळ उभ्या असलेल्या मला म्हणाला:
अद्य एव जहि माम् राजन् मरणे न अस्ति मे व्यथा । यत् शरेण एक पुत्रम् माम् त्वम् अकार्षीर् अपुत्रकम् ॥२-६४-
राजा, आजच मला मार. मृत्यूमुळे मला काहीच वेदना नाही, कारण तुझ्या बाणामुळे माझा एकुलता एक मुलगा गेला आणि मी मुलाविना झालो.
त्वया तु यद् अविज्ञानान् निहतः मे सुतः शुचिः । तेन त्वाम् अभिशप्स्यामि सुदुह्खम् अतिदारुणम् ॥२-६४-
पण तू माझा निष्पाप मुलगा अज्ञानाने मारलास, म्हणून मी तुला फार मोठ्या आणि भयंकर दुःखाचा शाप देतो.
पुत्र व्यसनजम् दुह्खम् यद् एतन् मम साम्प्रतम् । एवम् त्वम् पुत्र शोकेन राजन् कालम् करिष्यसि ॥२-६४-
माझ्या मुलाच्या वियोगाने मला जे दुःख होत आहे, तेच दुःख, राजन, तुलाही आपल्या मुलाच्या शोकाने भोगावे लागेल आणि त्यामुळे तुझे आयुष्य संपेल.
अज्ञानात्तु हतो यस्मात् क्षत्रियेण त्वया मुनिः । तस्मात्त्वाम् नाविशत्याशु ब्रह्महत्या नराधिप ॥२-६४-
माझ्या अज्ञानामुळे तू एक क्षत्रिय असूनही ऋषीला मारलेस, म्हणून ब्रह्महत्येचा पाप तुला लगेच लागणार नाही.
त्वामप्येतादृशो भावः क्षिप्रमेव गमिष्यति । जीवितान्तकरो घोरो दातारमिव दक्षिणा ॥२-६४-
पण हेच भयंकर आणि प्राणघातक दुःख तुला लवकरच गाठेल, जसे दान देणाऱ्याला त्याच्या दानाचे फळ मिळते.
एवम् शापम् मयि न्यस्य विलप्य करुणम् बहु । चितामारोप्य देहम् तन्मिथुनम् स्वर्गमभ्ययात् ॥२-६४-
असा शाप देऊन आणि फार हृदयद्रावक रडून, त्यांनी आपले दोन्ही मृतदेह चितेवर ठेवले आणि ते दांपत्य स्वर्गाला गेले.
तदेतच्चिन्तयानेन स्मऋतम् पापम् मया स्वयम् । तदा बाल्यात्कृतम् देवि शब्दवेध्यनुकर्षिणा ॥२-६४-
हेच पाप, जे मी लहानपणी केलं होतं, आज मला आठवत आहे; मी शब्दावर बाण सोडण्याचा खेळ करताना ते पाप केलं.
तस्यायम् कर्मणो देवि विपाकः समुपस्थितः । अपथ्यैः सह सम्भुक्ते व्याधिरन्नरसे यथा ॥२-६४-
हेच त्या कर्माचे फळ मला आज भोगावे लागत आहे, जसे अपथ्य खाल्ल्याने आजार येतो, तसेच हे दुःख मला मिळाले आहे.
तस्मान् माम् आगतम् भद्रे तस्य उदारस्य तत् वचः । यद् अहम् पुत्र शोकेन सम्त्यक्ष्याम्य् अद्य जीवितम् ॥२-६४-
म्हणून, सुभगे, आज मी या अवस्थेला आलो आहे, तेव्हा त्या उदार माणसाचे शब्द खरे ठरतील—की मी मुलाच्या शोकाने आज प्राण सोडीन.
चक्षुर्भ्याम् त्वाम् न पश्यामि कौसल्ये साधु माम्स्फृश । इत्युक्त्वा स रुदम्स्त्रस्तो भार्यामाह च भूमिपः ॥२-६४-
कौसल्या, माझ्या डोळ्यांना तू दिसत नाहीस, कृपया मला स्पर्श करू नकोस. असे म्हणून तो राजा रडत आणि थरथरत आपल्या पत्नीला म्हणाला.
एतन्मे सदृशम् देवि यन्मया राघवे कृतम् । सदृशम् तत्तु तस्यैव यदनेन कृतम् मयि ॥२-६४-
देवी, मी राघवावर जे केलं ते माझ्या योग्य होतं, आणि त्याने माझ्यावर जे केलं तेही त्याच्या योग्य आहे.
यदि माम् सम्स्पृशेद् रामः सकृदद्य लभेत वा । यमक्षयमनुप्राप्ता द्रक्ष्यन्ति न हि मानवाः ॥२-६४-
आज जर रामाने मला एकदाच का होईना स्पर्श केला असता, किंवा मला त्याची एक झलक मिळाली असती, तर लोक मला यमाच्या राज्यात गेलेला म्हणाले नसते.
चक्षुषा त्वाम् न पश्यामि स्मृतिर् मम विलुप्यते । दूता वैवस्वतस्य एते कौसल्ये त्वरयन्ति माम् ॥२-६४-
माझ्या डोळ्यांना तू दिसत नाहीस; माझी स्मृतीही हरवत चालली आहे. वैवस्वताच्या दूतांनी मला घाई केली आहे, कौसल्या.
अतः तु किम् दुह्खतरम् यद् अहम् जीवित क्षये । न हि पश्यामि धर्मज्ञम् रामम् सत्य पराक्यमम् ॥२-६४-
माझ्या आयुष्याच्या शेवटी, मी धर्मज्ञ आणि सत्यनिष्ठ रामाला पाहू शकत नाही, यापेक्षा मोठे दुःख दुसरे काय असू शकते?
तस्यादर्शनजः शोकः सुतस्याप्रतिकर्मणः । उच्चोषयति मे प्राणान्वारि स्तोकमिवातवः ॥२-६४-
माझ्या मुलाचे दर्शन न मिळाल्याने जो शोक झाला आहे, त्यावर काहीच उपाय नाही; तो शोक माझे प्राण जसा उन्हाने थोडेसे पाणी वाळवते तसा संपवत आहे.
न ते मनुष्या देवाः ते ये चारु शुभ कुण्डलम् । मुखम् द्रक्ष्यन्ति रामस्य वर्षे पन्च दशे पुनः ॥२-६४-
जे लोक पंधरा वर्षांनी पुन्हा रामाचे सुंदर आणि शुभ कुंडलांनी सजलेले मुख पाहतील, ते माणसे नसून देवच आहेत.
पद्म पत्र ईक्षणम् सुभ्रु सुदम्ष्ट्रम् चारु नासिकम् । धन्या द्रक्ष्यन्ति रामस्य तारा अधिप निभम् मुखम् ॥२-६४-
ज्यांना रामाचे कमळाच्या पानासारखे डोळे, सुंदर भुवया, चमकदार दात आणि मोहक नाक असलेले, तारकाधिपतीसारखे मुख पाहायला मिळेल, ते खरेच भाग्यवान आहेत.
सदृशम् शारदस्य इन्दोह् फुल्लस्य कमलस्य च । सुगन्धि मम नाथस्य धन्या द्रक्ष्यन्ति तन् मुखम् ॥२-६४-
माझ्या स्वामीचे सुगंधी मुख, जे शरद ऋतूतील चंद्रासारखे आणि उमललेल्या कमळासारखे आहे, ते पाहण्याचे भाग्य ज्यांना मिळेल, ते खरेच धन्य आहेत.
निवृत्त वन वासम् तम् अयोध्याम् पुनर् आगतम् । द्रक्ष्यन्ति सुखिनो रामम् शुक्रम् मार्ग गतम् यथा ॥२-६४-
वनवास संपवून पुन्हा अयोध्येला परतलेला राम, जणू सूर्याचा तेजस्वी मार्ग दिसावा तसा, सुखी लोकांना दिसेल.
कौसल्ये चित्त मोहेन हृदयम् सीदतीव मे । वेदये न च समुक्तान् शब्दस्पर्शरसानहम् ॥२-६४-
कौसल्येच्या मनातील गोंधळामुळे माझं हृदय अगदी खचल्यासारखं होतं; मला शब्द, स्पर्श, आणि चवी यांचा नीटसा भानच राहत नाही.