ततोऽब्रवीद् द्विजान् वृद्धान् यज्ञकर्मसुनिष्ठितान् । स्थापत्ये निष्ठितांश्चैव वृद्धान् परमधार्मिकान् ॥१-१३-
नंतर त्यांनी यज्ञकर्मात पारंगत आणि वयोवृद्ध ब्राह्मणांना, तसेच बांधकामात निपुण आणि श्रेष्ठ धर्मशील वृद्धांना बोलावले.
कर्मान्तिकाञ्शिल्पकारान् वर्धकीन् खनकानपि । गणकाञ्शिल्पिनश्चैव तथैव नटनर्तकान् ॥१-१३-
त्यांनी कुशल कारागीर, सुतार, खोदकाम करणारे, गणक, शिल्पकार, तसेच नट-नर्तकांनाही बोलावले.
तथा शुचीञ्शास्त्रविदः पुरुषान् सुबहुश्रुतान् । यज्ञकर्म समीहन्तां भवन्तो राजशासनात् ॥१-१३-
त्याचप्रमाणे शुद्ध, शास्त्रज्ञ आणि विद्वान पुरुषांनाही बोलावले आणि सांगितले, 'राजाच्या आज्ञेने आपण सर्वांनी हा यज्ञ आरंभावा.'
इष्टका बहुसाहस्री शीघ्रमानीयतामिति । उपकार्याः क्रियन्तां च राज्ञो बहुगुणान्विताः ॥१-१३-
हजारो विटा लवकर आणा आणि राजासाठी सगळी तयारी काळजीपूर्वक व उत्तम रीतीने करा.
ब्राह्मणावसथाश्चैव कर्तव्याः शतशः शुभाः । भक्ष्यान्नपानैर्बहुभिः समुपेताः सुनिष्ठिताः ॥१-१३-
शेकडो शुभ ब्राह्मणांच्या वसती घ्या, जिथे भरपूर जेवण आणि पाणी व्यवस्थितपणे उपलब्ध असेल.
तथा पौरजनस्यापि कर्तव्याश्च सुविस्तराः । आगतानां सुदूराच्च पार्थिवानां पृथक् पृथक् ॥१-१३-
तसेच नगरातील लोकांसाठीही प्रशस्त निवास व्यवस्था करा आणि दूरदूरून येणाऱ्या राजांसाठी वेगळी सोय करा.
वाजिवारणशालाश्च तथा शय्यागृहाणि च । भटानां महदावासा वैदेशिकनिवासिनाम् ॥१-१३-
घोडे आणि हत्तींसाठी तबेले, झोपायला घरं, तसेच सैनिक आणि परदेशी पाहुण्यांसाठी मोठ्या निवासस्थानांचीही तयारी करा.
दातव्यमन्नं विधिवत् सत्कृत्य न तु लीलया । सर्वे वर्णा यथा पूजां प्राप्नुवन्ति सुसत्कृताः ॥१-१३-
जेवण योग्य रीतीने आणि आदराने द्या, हलगर्जीपणाने नाही, म्हणजे सर्व जातींना सन्मान मिळेल आणि त्यांची नीट पाहुणचार होईल.
न चावज्ञा प्रयोक्तव्या कामक्रोधवशादपि । यज्ञकर्मसु ये व्यग्राः पुरुषाः शिल्पिनस्तथा ॥१-१३-
यज्ञाच्या कामात गुंतलेल्या लोकांना किंवा कारागिरांना, इच्छा किंवा रागामुळेही, कधीही अपमान करू नका.
तेषामपि विशेषेण पूजा कार्या यथाक्रमम् । ये स्युः सम्पूजिताः सर्वे वसुभिर्भोजनेन च ॥१-१३-
त्यांचाही विशेष सन्मान योग्य क्रमाने करा, म्हणजे सर्वांना भेटवस्तू आणि जेवण मिळून त्यांचा आदर होईल.
यथा सर्वं सुविहितं न किंचित् परिहीयते । तथा भवन्तः कुर्वन्तु प्रीतियुक्तेन चेतसा ॥१-१३-
सर्व काही नीटनेटकं व्हावं, काहीही कमी पडू नये, आणि हे सर्व आनंदाने व भक्तीभावाने करा.
ततः सर्वे समागम्य वसिष्ठमिदमब्रुवन् । यथेष्टं तत् सुविहितं न किंचित् परिहीयते ॥१-१३-
नंतर सर्वजण एकत्र येऊन वसिष्ठांना म्हणाले, "आपण सांगितल्याप्रमाणे सर्व काही नीट झाले आहे, काहीच राहिले नाही."
यथोक्तं तत् करिष्यामो न किंचित् परिहास्यते । ततः सुमन्त्रमाहूय वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत् ॥१-१३-
"आपण सांगितले तसेच आम्ही करू, काहीही दुर्लक्ष केले जाणार नाही." मग वसिष्ठांनी सुमंत्राला बोलावून सांगितले:
निमन्त्रयस्व नृपतीन् पृथिव्यां ये च धार्मिकाः । ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्याञ्शूद्रांश्चैव सहस्रशः ॥१-१३-
पृथ्वीवरचे धर्मशील राजे, तसेच हजारो ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य आणि शूद्र यांना आमंत्रण दे.
समानयस्व सत्कृत्य सर्वदेशेषु मानवान् । मिथिलाधिपतिं शूरं जनकं सत्यवादिनम् ॥१-१३-
सर्व प्रदेशांतील लोकांना आदराने घेऊन ये, विशेषतः मिथिलाधिपती, शूर आणि सत्यवचनी जनक यांना.
तमानय महाभागं स्वयमेव सुसत्कृतम् । पूर्वं सम्बन्धिनं ज्ञात्वा ततः पूर्वं ब्रवीमि ते ॥१-१३-
तो महान आणि पूज्य जनक स्वतः जाऊन मोठ्या सन्मानाने घेऊन ये, कारण तो आपला जुना आप्त आहे, म्हणून मी त्याचा प्रथम उल्लेख केला.
तथा काशिपतिं स्निग्धं सततं प्रियवादिनम् । सद्वृत्तं देवसंकाशं स्वयमेवानयस्व ह ॥१-१३-
तसेच, नेहमी प्रेमळ आणि गोड बोलणारा, उत्तम वर्तनाचा व देवासारखा काशीचा राजा, त्यालाही स्वतः जाऊन घेऊन ये.
तथा केकयराजानं वृद्धं परमधार्मिकम् । श्वशुरं राजसिंहस्य सपुत्रं तमिहानय ॥१-१३-
तसेच, केकयांचा वृद्ध आणि परमधार्मिक राजा, राजसिंहाचा सासरा, त्याला आणि त्याच्या मुलांना येथे घेऊन ये.
अङ्गेश्वरं महेष्वासं रोमपादं सुसत्कृतम् । वयस्यं राजसिंहस्य सपुत्रं तमिहानय ॥१-१३-
अंगदेशाचा धनुर्धारी आणि पूज्य राजा रोमपाद, जो राजसिंहाचा मित्र आहे, त्याला आणि त्याच्या मुलांना येथे घेऊन ये.
तथा कोसलराजानं भानुमन्तं सुसंस्कृतम् । मगधाधिपतिं शूरं सर्वशास्त्रविशारदम् ॥१-१३-
तसेच, कोसलाचा सुसंस्कृत राजा भानुमंत आणि सर्व शास्त्रांचा जाणकार, शूर मगधाधिपती, यांनाही घेऊन ये.
प्राप्तिज्ञं परमोदारं सत्कृतं पुरुषर्षभम् । राज्ञः शासनमादाय चोदयस्व नृपर्षभान् । प्राचीनान् सिन्धुसौवीरान् सौराष्ठ्रेयांश्च पार्थिवान् ॥१-१३-
योग्य वेळी येणारा, अत्यंत उदार आणि सन्मानित असा श्रेष्ठ पुरुष, राजांचा आदेश घेऊन पूर्वेकडील, सिंधू, सौवीर आणि सौराष्ट्र या प्रदेशांतील राजांना देखील बोलाव.
दाक्षिणात्यान् नरेन्द्रांश्च समस्तानानयस्व ह । सन्ति स्निग्धाश्च ये चान्ये राजानः पृथिवीतले ॥१-१३-
दक्षिणेकडील सर्व राजे आणि पृथ्वीवर राहणारे इतर ज्या राजांशी आपली मैत्री आहे, त्यांना बोलवा.
तानानय यथा क्षिप्रं सानुगान् सहबान्धवान् । एतान् दूतैर्महाभागैरानयस्व नृपाज्ञया ॥१-१३-
त्यांना त्यांच्या सगळ्या सेवकांसह आणि नातेवाईकांसह लवकर बोलवा. राजाच्या आज्ञेने योग्य दूत पाठवून त्यांना घेऊन या.
वसिष्ठवाक्यं तच्छ्रुत्वा सुमन्त्रस्त्वरितं तदा । व्यादिशत् पुरुषांस्तत्र राज्ञामानयने शुभान् ॥१-१३-
वसिष्ठांचे शब्द ऐकून सुमंत्राने तेव्हा तिथल्या योग्य पुरुषांना राजांना बोलवायला सांगितले.
स्वयमेव हि धर्मात्मा प्रयातो मुनिशासनात् । सुमन्त्रस्त्वरितो भूत्वा समानेतुं महामतिः ॥१-१३-
मुनिंच्या आज्ञेप्रमाणे धर्मशील सुमंत्र स्वतःच, जलदपणे आणि बुद्धिमत्तेने, त्यांना बोलवायला निघाला.
ते च कर्मान्तिकाः सर्वे वसिष्ठाय महर्षये । सर्वं निवेदयन्ति स्म यज्ञे यदुपकल्पितम् ॥१-१३-
तिथे जे जे यज्ञाची तयारी करत होते, त्यांनी सगळ्या तयारीची माहिती महर्षी वसिष्ठांना दिली.
ततः प्रीतो द्विजश्रेष्ठस्तान् सर्वान् मुनिरब्रवीत् । अवज्ञया न दातव्यं कस्यचिल्लीलयापि वा ॥१-१३-
तेव्हा आनंदी झालेल्या श्रेष्ठ द्विजांनी सर्वांना सांगितले, 'कोणालाही काहीही दिले जाईल ते आदराने आणि काळजीपूर्वक द्या, दुर्लक्षाने किंवा हलगर्जीपणाने देऊ नका.'
अवज्ञया कृतं हन्याद् दातारं नात्र संशयः । ततः कैश्चिदहोरात्रैरुपयाता महीक्षितः ॥१-१३-
जर काहीही गोष्ट दुर्लक्षाने दिली तर ती देणाऱ्याचे नुकसान करते—यात शंका नाही. त्यानंतर काही दिवसांतच सर्व राजे आले.
बहूनि रत्नान्यादाय राज्ञो दशरथस्य ह । ततो वसिष्ठः सुप्रीतो राजानमिदमब्रवीत् ॥१-१३-
राजा दशरथांसाठी अनेक मौल्यवान रत्ने घेऊन वसिष्ठ अतिशय प्रसन्न होऊन राजाला म्हणाले—
उपयाता नरव्याघ्र राजानस्तव शासनात् । मयापि सत्कृताः सर्वे यथार्हं राजसत्तमाः ॥१-१३-
'मनुष्यसिंहा, तुमच्या आज्ञेने सर्व राजे आले आहेत. मी त्यांचे योग्य स्वागत केले आहे, राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुम्हाला हे सांगतो.'