ते रत्नहीनास्तरुणाः फलकाले विवासिताः। कथं वत्स्यन्ति कृपणाः फलमूलैः कृताशनाः
रत्नरहित, तरुण वयात, फळांच्या हंगामात वनवासाला गेलेले हे बिचारे फळमुळे खाऊन कसे जगतील?
अपीदानीं स कालः स्यान्मम शोकक्षयः शिवः। सहभार्यं सह भ्रात्रा पश्येयमिह राघवम्
आता तरी माझ्या दुःखाचा अंत येईल, आणि मी इथेच राघवाला त्याच्या पत्नी व भावासह पाहीन, असा शुभ काळ येईल का?
श्रुत्वैवोपस्थितौ वीरौ कदायोध्या भविष्यति। यशस्विनी हृष्टजना सूच्छ्रितध्वजमालिनी
केव्हा हे दोन वीर परत आले आहेत हे ऐकून, अयोध्या पुन्हा तेजस्वी होईल, तिच्या लोकांमध्ये आनंद फुलून येईल, आणि ध्वजांनी सजलेली दिसेल?
कदा प्रेक्ष्य नरव्याघ्रावरण्यात् पुनरागतौ। भविष्यति पुरी हृष्टा समुद्र इव पर्वणि
केव्हा हे नरव्याघ्र वनातून परत आलेले पाहून, संपूर्ण नगरी समुद्राला पौर्णिमेला जसा आनंद होतो तशी आनंदित होईल?
कदायोध्यां महाबाहुः पुरीं वीरः प्रवेक्ष्यति। पुरस्कृत्य रथे सीतां वृषभो गोवधूमिव
केव्हा माझा बलवान पुत्र, वीर, रथावर सीतेला पुढे घेऊन, वृषभ जसा गाईंच्या कळपात येतो तसा अयोध्येत प्रवेश करेल?
कदा प्राणिसहस्राणि राजमार्गे ममात्मजौ। लाजैरवकरिष्यन्ति प्रविशन्तावरिंदमौ
केव्हा राजमार्गावर हजारो लोक, माझ्या दोन्ही शत्रूंचा पराभव करणाऱ्या मुलांवर, ते आत येताना, लाह्या उधळतील?
प्रविशन्तौ कदायोध्यां द्रक्ष्यामि शुभकुण्डलौ। उदग्रायुधनिस्त्रिंशौ सशृङ्गाविव पर्वतौ
केव्हा मी माझ्या दोन्ही मुलांना, सुंदर कुंडले घातलेले, उंच तलवारी घेतलेले, जणू दोन शिखर असलेले पर्वत, अयोध्येत येताना पाहीन?
कदा सुमनसः कन्या द्विजातीनां फलानि च। प्रदिशन्त्यः पुरीं हृष्टाः करिष्यन्ति प्रदक्षिणम्
केव्हा फुलांनी सजलेल्या आनंदी कन्या आणि फळे घेऊन येणारे द्विज, नगरीला प्रदक्षिणा घालत, शुभकार्य करतील?
कदा परिणतो बुद्ध्या वयसा चामरप्रभाः। अभ्युपैष्यति धर्मात्मा सुवर्ष इव लालयन्
केव्हा धर्मात्मा, बुद्धीने व वयाने परिपक्व, मेघासारखा तेजस्वी, उत्तम ऋतूसारखा आनंद देत परत येईल?
निःसंशयं मया मन्ये पुरा वीर कदर्यया। पातुकामेषु वत्सेषु मातॄणां शातिताः स्तनाः
हे वीर, मला खात्री आहे की पूर्वी कधीतरी, कुठल्या तरी कंजूष स्त्रीमुळे, आपल्या मुलांना दूध पाजू इच्छिणाऱ्या मातांचे स्तन कापले गेले असावेत.
साहं गौरिव सिंहेन विवत्सा वत्सला कृता। कैकेय्या पुरुषव्याघ्र बालवत्सेव गौर्बलात्
मी जशी वत्साला गाय सिंहाने आपला वासरू हिरावून घेतल्यावर असहाय होते, तशीच कैकेयीमुळे, हे पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, मी मुलाविना दु:खी आणि असहाय झाले आहे.
नहि तावद्गुणैर्जुष्टं सर्वशास्त्रविशारदम्। एकपुत्रा विना पुत्रमहं जीवितुमुत्सहे
माझा एकुलता एक मुलगा, सर्व सद्गुणांनी युक्त आणि सर्व शास्त्रांमध्ये पारंगत आहे; त्याच्याविना मला हे जीवन कसे सहन होईल?
न हि मे जीविते किंचित् सामर्थ्यमिह कल्प्यते। अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं लक्ष्मणं च महाबलम्
माझ्या प्रिय मुलाचा आणि बलवान लक्ष्मणाचा दर्शन होत नाही, म्हणून या जगात मला आता जगण्याची ताकद उरलेली नाही.
अयं हि मां दीपयतेऽद्य वह्नि- स्तनूजशोकप्रभवो महाहितः। महीमिमां रश्मिभिरुत्तमप्रभो यथा निदाघे भगवान् दिवाकरः
आज माझ्या मुलासाठीच्या शोकातून उत्पन्न झालेली मोठी ज्वाळा मला जाळत आहे, जशी उन्हाळ्यात तेजस्वी सूर्य आपल्या किरणांनी पृथ्वीला तापवतो.
thumb|चतुश्चत्वारिंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः ॥२-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील अयोध्याकांडातील चव्वेचाळीसावा सर्ग ऐका.
विलपन्तीं तथा तां तु कौसल्यां प्रमदोत्तमाम्। इदं धर्मे स्थिता धर्म्यं सुमित्रा वाक्यमब्रवीत्
कौसल्या अशा प्रकारे विलाप करत असताना, धर्मनिष्ठ आणि श्रेष्ठ सुमित्रेने तिला योग्य असे शब्द सांगितले.
तवार्ये सद्गुणैर्युक्तः स पुत्रः पुरुषोत्तमः। किं ते विलपितेनैवं कृपणं रुदितेन वा
आर्ये, तुझा मुलगा सर्व सद्गुणांनी युक्त आणि पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ आहे; मग अशा प्रकारे रडण्यात आणि दु:ख व्यक्त करण्यात काय अर्थ आहे?
यस्तवार्ये गतः पुत्रस्त्यक्त्वा राज्यं महाबलः। साधु कुर्वन् महात्मानं पितरं सत्यवादिनम्
आर्ये, तुझा बलवान मुलगा राज्य सोडून गेला, आणि त्याने आपल्या सत्यवचनी, महान पित्याचे कल्याण साधले.
शिष्टैराचरिते सम्यक्शश्वत् प्रेत्य फलोदये। रामो धर्मे स्थितः श्रेष्ठो न स शोच्यः कदाचन
राम हा धर्मात स्थित असून श्रेष्ठ आहे, तो सदा सज्जनांनी आचरलेल्या मार्गावर चालतो, ज्याचा मृत्यूनंतर नेहमीच उत्तम फल मिळतो; म्हणून त्यासाठी कधीही दु:ख करू नये.
वर्तते चोत्तमां वृत्तिं लक्ष्मणोऽस्मिन् सदानघः। दयावान् सर्वभूतेषु लाभस्तस्य महात्मनः
लक्ष्मण नेहमी पवित्र वर्तन करतो, सर्व प्राण्यांवर दया करणारा आहे; अशा महात्म्याला नक्कीच यश मिळेल.
अरण्यवासे यद् दुःखं जानन्त्येव सुखोचिता। अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजम्
वैदेही सुखाला सवयीची असूनही, तिला वनवासातील दुःख माहीत असूनही, ती तुझ्या धर्मात्मा मुलामागे चालली आहे.
कीर्तिभूतां पताकां यो लोके भ्रमयति प्रभुः। धर्मः सत्यव्रतपरः किं न प्राप्तस्तवात्मजः
जो जगात कीर्तीचे पताका फडकवतो, धर्म आणि सत्य व्रतात रमतो, तुझ्या मुलाने ती कीर्ती का मिळू नये?
व्यक्तं रामस्य विज्ञाय शौचं माहात्म्यमुत्तमम्। न गात्रमंशुभिः सूर्यः संतापयितुमर्हति
रामाची निर्मळता आणि उत्तम महात्म्य ओळखून, त्याच्या शरीराला सूर्याच्या किरणांनीही तापवू नये.
शिवः सर्वेषु कालेषु काननेभ्यो विनिःसृतः। राघवं युक्तशीतोष्णः सेविष्यति सुखोऽनिलः
सर्व काळी, वनातून येणारा सौम्य आणि सुखद वारा, योग्य उष्णता आणि गारवा ठेवून, राघवाची सेवा करील.
शयानमनघं रात्रौ पितेवाभिपरिष्वजन्। घर्मघ्नः संस्पृशन् शीतश्चन्द्रमा ह्लादयिष्यति
रात्री, शीतल आणि सुखद चंद्र, जसा पिता आपल्या मुलाला कुशीत घेतो, तसा निष्पाप रामाला स्पर्श करून त्याला शांती देईल आणि उष्णता घालवेल.
ददौ चास्त्राणि दिव्यानि यस्मै ब्रह्मा महौजसे। दानवेन्द्रं हतं दृष्ट्वा तिमिध्वजसुतं रणे
ज्याला महाबली ब्रह्मदेवाने, रणांगणात तिमिध्वजाचा पुत्र, दानवांचा राजा मारला गेल्यावर, दिव्य अस्त्रे दिली.
स शूरः पुरुषव्याघ्रः स्वबाहुबलमाश्रितः। असंत्रस्तो ह्यरण्येऽसौ वेश्मनीव निवत्स्यते
तो शूर, पुरुषांमध्ये वाघ, स्वतःच्या बळावर विश्वास ठेवून, वनातही निर्भयपणे राहील, जसा स्वतःच्या घरी राहतो.
यस्येषुपथमासाद्य विनाशं यान्ति शत्रवः। कथं न पृथिवी तस्य शासने स्थातुमर्हति
ज्याच्या बाणांच्या टप्प्यात आलेले शत्रू नष्ट होतात, त्याच्या राज्यात पृथ्वी का राहू नये?
या श्रीः शौर्यं च रामस्य या च कल्याणसत्त्वता। निवृत्तारण्यवासः स्वं क्षिप्रं राज्यमवाप्स्यति
रामाच्या नशिबाने, शौर्याने आणि उत्तम स्वभावामुळे, त्याचा वनवास संपला की तो लवकरच आपले राज्य पुन्हा मिळवेल.
सूर्यस्यापि भवेत् सूर्यो ह्यग्नेरग्नः प्रभोः प्रभुः। श्रियाः श्रीश्च भवेदग्र्या कीर्त्याः कीर्तिः क्षमाक्षमा
जसा सूर्य सूर्याला, अग्नी अग्निला, आणि प्रभू प्रभूला श्रेष्ठ असतो, तसाच तो श्री, कीर्ती आणि क्षमेतही सर्वांत श्रेष्ठ आहे.