तस्मादपरितापः संस्त्वमप्यनुविधाय माम्। प्रतिसंहारय क्षिप्रमाभिषेचनिकीं क्रियाम्
म्हणून, तूही दु:खी होऊ नकोस; माझ्या मागे ये आणि अभिषेकाच्या तयारीचं सामान पटकन मागे घे.
एभिरेव घटैः सर्वैरभिषेचनसम्भृतैः। मम लक्ष्मण तापस्ये व्रतस्नानं भविष्यति
लक्ष्मण, या सर्व कलशांनी, जे अभिषेकासाठी तयार केले होते, त्याच्याच पाण्याने मी व्रतासाठी स्नान करीन.
अथवा किं मयैतेन राज्यद्रव्यमयेन तु। उद्धृतं मे स्वयं तोयं व्रतादेशं करिष्यति
किंवा, मला या राजसामग्रीची गरजच काय? मी स्वतः उचललेलं पाणी व्रतासाठी पुरेसं आहे.
मा च लक्ष्मण संतापं कार्षीर्लक्ष्म्या विपर्यये। राज्यं वा वनवासो वा वनवासो महोदयः
लक्ष्मण, नशीब बदलल्यामुळे मनात खंत धरू नकोस; राज्य मिळो वा वनवास, वनवासच मोठा लाभ आहे.
न लक्ष्मणास्मिन् मम राज्यविघ्ने माता यवीयस्यभिशङ्कितव्या। दैवाभिपन्ना न पिता कथंचि- ज्जानासि दैवं हि तथाप्रभावम्
लक्ष्मणाचा किंवा माझ्या लहान आईचा या राज्याच्या अडथळ्यात काहीही दोष नाही. हे सर्व दैवामुळे घडलंय, वडिलांचा यात काहीही सहभाग नाही — तू जाणतोसच की दैवाची ताकद किती मोठी असते.
thumb|त्रयोविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः ॥२-
श्रीमंत वाल्मीकी रामायणातील अयोध्या कांडातील तेवीसावा सर्ग ऐका.
इति ब्रुवति रामे तु लक्ष्मणोऽवाक् शिरा इव। ध्यात्वा मध्यं जगामाशु सहसा दैन्यहर्षयोः
राम असं बोलताच लक्ष्मणाने डोकं खाली घातलं आणि दुःख व राग यांच्यात गोंधळून तो पटकन मध्ये गेला.
तदा तु बद्ध्वा भ्रुकुटीं भ्रुवोर्मध्ये नरर्षभः। निशश्वास महासर्पो बिलस्थ इव रोषितः
त्या वेळी त्या उत्तम पुरुषाने कपाळावर आठी घातली आणि रागाने बिलातल्या मोठ्या सापासारखा जोरात श्वास घेतला.
तस्य दुष्प्रतिवीक्ष्यं तद् भ्रुकुटीसहितं तदा। बभौ क्रुद्धस्य सिंहस्य मुखस्य सदृशं मुखम्
त्याच्या रागीट चेहऱ्याकडे त्या क्षणी पाहणंही कठीण झालं; तो रागावलेल्या सिंहाच्या तोंडासारखा दिसत होता.
अग्रहस्तं विधुन्वंस्तु हस्ती हस्तमिवात्मनः। तिर्यगूर्ध्वं शरीरे च पातयित्वा शिरोधराम्
त्याने आपली मूठ आवळून, हत्तीने सोंड हलवावी तशी हलवली आणि डोकं थोडं वाकवून मान खाली घातली.
अग्राक्ष्णा वीक्षमाणस्तु तिर्यग्भ्रातरमब्रवीत्। अस्थाने सम्भ्रमो यस्य जातो वै सुमहानयम्
पुढून डोळ्यांनी भावाकडे पाहत तो म्हणाला, 'तुझ्या मनात जो मोठा गोंधळ निर्माण झाला आहे, तो काहीच कारण नसताना झाला आहे.'
धर्मदोषप्रसङ्गेन लोकस्यानतिशङ्कया। कथं ह्येतदसम्भ्रान्तस्त्वद्विधो वक्तुमर्हति
धर्मभंगाची भीती आणि लोक काय म्हणतील याचा अति विचार करून, तुझ्यासारखा स्थिरचित्त माणूस असं बोलूच कसा शकतो?
यथा ह्येवमशौण्डीरं शौण्डीरः क्षत्रियर्षभः। किं नाम कृपणं दैवमशक्तमभिशंससि
तू इतका धाडसी क्षत्रिय असूनही, दैवाला इतकं दुर्बल आणि दयनीय का म्हणतोस?
पापयोस्ते कथं नाम तयोः शङ्का न विद्यते। सन्ति धर्मोपधासक्ता धर्मात्मन् किं न बुध्यसे
त्यांच्यात काही वाईट हेतू असू शकतो, असं तुला का वाटत नाही? काही लोक धर्माचं नाटक करतात — हे तुला समजत नाही का?
तयोः सुचरितं स्वार्थं शाठ्यात् परिजिहीर्षतोः। यदि नैवं व्यवसितं स्याद्धि प्रागेव राघव। तयोः प्रागेव दत्तश्च स्याद् वरः प्रकृतश्च सः
त्यांचा स्वभाव खरंच चांगला आणि निःस्वार्थ असता, तर राघव, तो वर त्यांना आधीच मिळाला असता आणि तो योग्यही असता.
लोकविद्विष्टमारब्धं त्वदन्यस्याभिषेचनम्। नोत्सहे सहितुं वीर तत्र मे क्षन्तुमर्हसि
लोकांना नको असलेलं दुसऱ्याचं अभिषेककार्य सुरू झालंय, हे मी सहन करू शकत नाही, वीर — याबद्दल मला माफ कर.
येनैवमागता द्वैधं तव बुद्धिर्महामते। सोऽपि धर्मो मम द्वेष्यो यत्प्रसङ्गाद् विमुह्यसि
हे महाबुद्धी, ज्यामुळे तुझ्या मनात शंका आली, तो धर्मही मला नकोसा वाटतो, कारण त्याने तुला गोंधळात टाकलं आहे.
कथं त्वं कर्मणा शक्तः कैकेयीवशवर्तिनः। करिष्यसि पितुर्वाक्यमधर्मिष्ठं विगर्हितम्
तू स्वतःच्या कृतीने कैकेयीच्या इच्छेने वडिलांचं अधर्मयुक्त आणि निंदनीय वचन कसं पाळू शकतोस?
यदयं किल्बिषाद् भेदः कृतोऽप्येवं न गृह्यते। जायते तत्र मे दुःखं धर्मसङ्गश्च गर्हितः
ही फूट वाईट हेतूने निर्माण झाली असतानाही, तू ती ओळखत नाहीस; त्यामुळे मला दुःख होतं आणि तुझा धर्माचा हट्ट इथे निंदनीय आहे.
तवायं धर्मसंयोगो लोकस्यास्य विगर्हितः। मनसापि कथं कामं कुर्यात् त्वां कामवृत्तयोः। तयोस्त्वहितयोर्नित्यं शत्र्वोः पित्रभिधानयोः
तुझा हा धर्मनिष्ठेपणा लोकांना आवडत नाही; नेहमीच स्वतःचा फायदा पाहणाऱ्या आणि शत्रू असलेल्या, तरीही वडील-माता म्हणवून घेणाऱ्यांची सेवा तू मनातही कशी करू शकतोस?
यद्यपि प्रतिपत्तिस्ते दैवी चापि तयोर्मतम्। तथाप्युपेक्षणीयं ते न मे तदपि रोचते
तुझा निश्चय आणि त्यांची इच्छा जरी दैवाने ठरवलेली असली, तरीही तुला ती दुर्लक्षित करायला हवी होती; पण तेही मला पसंत नाही.
विक्लवो वीर्यहीनो यः स दैवमनुवर्तते। वीराः सम्भावितात्मानो न दैवं पर्युपासते
जो कमकुवत आणि निर्बल असतो तोच दैवाच्या मागे लागतो; पण खरे वीर, स्वतःचा सन्मान राखणारे, दैवापुढे झुकत नाहीत.
दैवं पुरुषकारेण यः समर्थः प्रबाधितुम्। न दैवेन विपन्नार्थः पुरुषः सोऽवसीदति
जो मनुष्य आपल्या प्रयत्नाने नशिबावर मात करू शकतो, तो नशिबामुळे संकट आले तरी कधीही खचत नाही.
द्रक्ष्यन्ति त्वद्य दैवस्य पौरुषं पुरुषस्य च। दैवमानुषयोरद्य व्यक्ता व्यक्तिर्भविष्यति
आज लोकांना नशिबाची आणि मानवी प्रयत्नांची खरी ताकद दिसेल; आज नशिब आणि प्रयत्न यातील फरक स्पष्ट होईल.
अद्य मे पौरुषहतं दैवं द्रक्ष्यन्ति वै जनाः। यैर्दैवादाहतं तेऽद्य दृष्टं राज्याभिषेचनम्
आज माझ्या प्रयत्नाने नशिबावर विजय मिळवलेला लोक पाहतील—ज्यांनी तुझ्या राज्याभिषेकाला नशिबामुळे अडथळा आलेला पाहिला होता.
अत्यङ्कुशमिवोद्दामं गजं मदजलोद्धतम्। प्रधावितमहं दैवं पौरुषेण निवर्तये
जसा मदाने उन्मत्त झालेला आणि अंकुशानेही न थांबणारा हत्ती असतो, तसंच मी नशिबाचा पाठलाग करून, माझ्या प्रयत्नाने त्याला परतवून लावीन.
लोकपालाः समस्तास्ते नाद्य रामाभिषेचनम्। न च कृत्स्नास्त्रयो लोका विहन्युः किं पुनः पिता
आज सर्व लोकपाल मिळून किंवा तिन्ही लोक मिळूनही तुझा राज्याभिषेक थांबवू शकणार नाहीत, राम; मग तुझ्या वडिलांची काय कथा.
यैर्विवासस्तवारण्ये मिथो राजन् समर्थितः। अरण्ये ते विवत्स्यन्ति चतुर्दश समास्तथा
राजा, ज्यांनी तुझं वनवास ठरवलं, तेच आता चौदा वर्षं वनात राहतील.
मद्बलेन विरुद्धाय न स्याद् दैवबलं तथा। प्रभविष्यति दुःखाय यथोग्रं पौरुषं मम
जो आपल्या सामर्थ्याने गर्वित असतो, त्याच्या पुढे नशिबाची ताकद काहीच नाही; माझ्या प्रखर प्रयत्नाने शत्रूला दुःख मिळेल.
ऊर्ध्वं वर्षसहस्रान्ते प्रजापाल्यमनन्तरम्। आर्यपुत्राः करिष्यन्ति वनवासं गते त्वयि
हजारो वर्षं राज्य केल्यावर आणि आर्यपुत्रांनी प्रजेला सांभाळल्यावरच तुला वनवास घ्यावा, आत्ता नव्हे.