विमलेन्दुसमं वक्त्रमहो राजसि मन्थरे। जघनं तव निर्मृष्टं रशनादामभूषितम्
तुझं चेहरा निर्मळ चंद्रासारखा आहे—खरंच, मंथरे, तू तेजस्वी दिसतेस; तुझी घासलेली कंबर रत्नजडित कमरपट्ट्याने सजलेली आहे.
जङ्घे भृशमुपन्यस्ते पादौ च व्यायतावुभौ। त्वमायताभ्यां सक्थिभ्यां मन्थरे क्षौमवासिनी
तुझ्या मांडी नीट बसलेल्या आहेत आणि दोन्ही पाय लांब व सरळ आहेत; मंथरे, तू मऊ वस्त्र घातलेली असून तुझ्या मांडी देखण्या आहेत.
अग्रतो मम गच्छन्ती राजसेऽतीव शोभने। आसन् याः शम्बरे मायाः सहस्रम् असुराधिपे
माझ्या पुढे चालताना, हे अतिशय सुंदर स्त्री, तू खूपच तेजस्वी दिसतेस; जशा शंबरासुरराजाकडे हजारो मायावी कला होत्या—
हृदये ते निविष्टास् ता भूयश् चान्याः सहस्रशः। तदेव स्थगु(=पृष्ठ-वक्रभागः) यद् दीर्घं रथ-घोणम् इवायतम्
त्या सर्व कला तुझ्या मनात भरलेल्या आहेत आणि त्याशिवाय अजून हजारो आहेत; तुझं पाठीचं वाकडं आणि लांब अंग रथाच्या जुव्यासारखं आहे.
मतयः क्षत्र-विद्याश् च मायाश्चात्र वसन्ति ते। अत्र तेऽहं प्रमोक्ष्यामि मालां कुब्जे हिरण्मयीम्
तुझ्यात शहाणपण, राज्यकारभाराची विद्या आणि मायावी कला सगळ्या वसतात; इथे, कुबड्ये, मी तुला सोन्याची माळ घालीन.
अभिषिक्ते च भरते राघवे च वनं गते। जात्येन च सुवर्णेन सुनिष्टप्तेन सुन्दरि
भरताचा अभिषेक झाला आणि राघव वनात गेला की, सुंदर स्त्री, मी तुला शुद्ध, उत्तम सोन्याने अभिषेक करीन.
लब्धार्था च प्रतीता च लेपयिष्यामि ते स्थगु। मुखे च तिलकं चित्रं जातरूपमयं शुभम्
तुला हवी ती गोष्ट मिळाली आणि तू आनंदलीस की, मी तुझ्या पाठीवर सोनं लावीन; आणि तुझ्या चेहऱ्यावर सुंदर, सोन्याचा तिलक काढीन.
कारयिष्यामि ते कुब्जे शुभान्याभरणानि च। परिधाय शुभे वस्त्रे देवतेव चरिष्यसि
मी तुझ्यासाठी सुंदर दागिने तयार करून घेईन, कुबड्ये; छान वस्त्र घालून तू देवतेसारखी वावरशील.
चन्द्रमाह्वयमानेन मुखेनाप्रतिमानना। गमिष्यसि गतिं मुख्यां गर्वयन्ती द्विषज्जने
चंद्रासारखा तुझा चेहरा आणि तुझ्या सौंदर्याला तोड नाही; तू मोठ्या थाटात चालशील आणि तुझ्या शत्रूंना हेवा वाटेल.
तवापि कुब्जाः कुब्जायाः सर्वाभरणभूषिताः। पादौ परिचरिष्यन्ति यथैव त्वं सदा मम
इतर कुबड्या, सुंदर दागिन्यांनी सजलेल्या, तुझ्या पायाशी सेवा करतील, जशी तू नेहमी माझ्या पायाशी सेवा करतेस.
इति प्रशस्यमाना सा कैकेयीमिदमब्रवीत्। शयानां शयने शुभ्रे वेद्यामग्निशिखामिव
अशा प्रकारे तिचं कौतुक केल्यावर, कैकेयीने शुभ्र पलंगावर झोपलेल्या, वेदीवरच्या ज्वाळेसारख्या तिच्याशी बोलली.
गतोदके सेतुबन्धो न कल्याणि विधीयते। उत्तिष्ठ कुरु कल्याणं राजानमनुदर्शय
पाणी गेल्यावर पूल बांधणं काही उपयोगाचं नसतं, हे शुभे; उठ, चांगलं कर आणि राजाला भेट.
तथा प्रोत्साहिता देवी गत्वा मन्थरया सह। क्रोधागारं विशालाक्षी सौभाग्यमदगर्विता
अशा प्रकारे प्रोत्साहित झाल्यावर, मोठ्या डोळ्यांची आणि आपल्या सौभाग्यावर गर्व न केलेली राणी मंथरेसोबत क्रोधगृहात गेली.
अनेकशतसाहस्रं मुक्ताहारं वराङ्गना। अवमुच्य वरार्हाणि शुभान्याभरणानि च
ती श्रेष्ठ स्त्री, जी उत्तम गोष्टीसाठी योग्य होती, तिने हजारो मोत्यांच्या माळा आणि सुंदर दागिने काढून ठेवले.
तदा हेमोपमा तत्र कुब्जावाक्यवशंगता। संविश्य भूमौ कैकेयी मन्थरामिदमब्रवीत्
त्या वेळी सुवर्णासारखी तेजस्वी कैकेयी कुब्जेच्या शब्दांच्या प्रभावाखाली तिथे जमिनीवर बसली आणि मंथरेला म्हणाली.
इह वा मां मृतां कुब्जे नृपायावेदयिष्यसि। वनं तु राघवे प्राप्ते भरतः प्राप्स्यते क्षितिम्
कुब्जे, इथेच मी मेल्याची बातमी तू राजाला देऊ शकतेस; पण राघव वनात गेला की भरताला राज्य मिळेल.
सुवर्णेन न मे ह्यर्थो न रत्नैर्न च भोजनैः। एष मे जीवितस्यान्तो रामो यद्यभिषिच्यते
मला ना सोन्याची, ना रत्नांची, ना खाण्यापिण्याची इच्छा आहे; जर रामाचा अभिषेक झाला, तर माझ्या जीवनाचा शेवटच आहे.
ततः पुनस्तां महिषीं महीक्षितो वचोभिरत्यर्थमहापराक्रमैः। उवाच कुब्जा भरतस्य मातरं हितं वचो राममुपेत्य चाहितम्
नंतर कुब्जेने अत्यंत कठोर आणि धाडसी शब्दांनी भरताच्या आईला, म्हणजे राणीला, रामाबद्दल हिताचे आणि अहिताचे दोन्ही सल्ले दिले.
प्रपत्स्यते राज्यमिदं हि राघवो यदि ध्रुवं त्वं ससुता च तप्स्यसे। ततो हि कल्याणि यतस्व तत् तथा यथा सुतस्ते भरतोऽभिषेक्ष्यते
राघवाला हे राज्य मिळालेच तर तू आणि तुझा मुलगा दुःख भोगाल; म्हणून, कल्याणी, असं काही कर की तुझा मुलगा भरताचा अभिषेक व्हावा.
तथातिविद्धा महिषीति कुब्जया समाहता वागिषुभिर्मुहुर्मुहुः। विधाय हस्तौ हृदयेऽतिविस्मिता शशंस कुब्जां कुपिता पुनः पुनः
कुब्जेच्या तीक्ष्ण शब्दांनी वारंवार दुखावलेली राणी, आश्चर्यचकित होऊन हृदयावर हात ठेवून, रागाने पुन्हा पुन्हा कुब्जेवर तोंडसुख घेत होती.
यमस्य वा मां विषयं गतामितो निशम्य कुब्जे प्रतिवेदयिष्यसि। वनं गते वा सुचिराय राघवे समृद्धकामो भरतो भविष्यति
कुब्जे, मी इथून यमाच्या लोकात गेले की, तू ती बातमी दे; किंवा राघव खूप दिवसांसाठी वनात गेला की, भरत आपल्या इच्छा पूर्ण करून सुखी होईल.
अहं हि नैवास्तरणानि न स्रजो न चन्दनं नाञ्जनपानभोजनम्। न किंचिदिच्छामि न चेह जीवनं न चेदितो गच्छति राघवो वनम्
मला ना अंथरुणाची, ना फुलमाळांची, ना चंदनाची, ना उटण्याची, ना खाण्यापिण्याची काहीच इच्छा नाही; राघव इथून वनात गेला नाही, तर मला इथे जगण्यातही रस नाही.
अथैवमुक्त्वा वचनं सुदारुणं निधाय सर्वाभरणानि भामिनी। असंस्कृतामास्तरणेन मेदिनीं तदाधिशिश्ये पतितेव किंनरी
अशा भयंकर शब्दांनी बोलून, तेजस्विनी राणीने आपली सर्व दागिने बाजूला ठेवली आणि कच्च्या जमिनीवर पडली, जणू काही एक अप्सरा आकाशातून खाली पडली आहे.
उदीर्णसंरम्भतमोवृतानना तदावमुक्तोत्तममाल्यभूषणा। नरेन्द्रपत्नी विमना बभूव सा तमोवृता द्यौरिव मग्नतारका
ती राणी, प्रचंड संतापाच्या अंधाराने चेहरा झाकलेली, उत्तम फुलमाळा आणि दागिने दूर टाकून, निराश झाली, जणू ताऱ्यांनी रहित झालेलं आकाश अंधाराने झाकलं गेलं आहे.
thumb|दशमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे दशमः सर्गः ॥२-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील अयोध्या कांडातील दहावा सर्ग ऐका.
विदर्शिता यदा देवी कुब्जया पापया भृशम्। तदा शेते स्म सा भूमौ दिग्धविद्धेव किंनरी
पापी कुब्जेने राणीला कठोर शब्दांनी दुखावले तेव्हा ती राणी विषबाधित अप्सरेसारखी जमिनीवर पडली.
(4) निश्चित्य मनसा कृत्यं सा सम्यगिति भामिनी। मन्थरायै शनैः सर्वमाचचक्षे विचक्षणा
ती तेजस्विनी राणी, मनाशी काय करावं हे ठरवून, हळूहळू सर्व काही समजून उमजून मंथरेला सांगू लागली.
सा दीना निश्चयं कृत्वा मन्थरावाक्यमोहिता। नागकन्येव निःश्वस्य दीर्घमुष्णं च भामिनी
मंथरेच्या बोलण्याने गोंधळलेली, दुःखी आणि निर्धार केलेली ती तेजस्विनी राणी नागकन्येसारखी दीर्घ आणि गरम श्वास टाकू लागली.
मुहूर्तं चिन्तयामास मार्गमात्मसुखावहम्। सा सुहृच्चार्थकामा च तं निशम्य विनिश्चयम्
क्षणभर तिने स्वतःच्या सुखाचा मार्ग विचार केला; आणि मैत्रिणीच्या हितासाठी व स्वतःच्या फायद्यासाठी, मंथरेचा सल्ला ऐकून तिने निर्धार केला.
बभूव परमप्रीता सिद्धिं प्राप्येव मन्थरा। अथ सा रुषिता देवी सम्यक् कृत्वा विनिश्चयम्
मंथरा अत्यंत आनंदी झाली, जणू तिचं उद्दिष्ट साध्य झालं; त्यानंतर रागाने भरलेली राणीने आपला निर्धार पक्का केला.