सिताभ्रशिखरप्रख्यं प्रासादमधिरुह्य च। समीयाय नरेन्द्रेण शक्रेणेव बृहस्पतिः
पांढऱ्या मेघांच्या शिखरासारख्या त्या प्रासादावर चढून, तो राजाकडे गेला, जणू बृहस्पती इंद्राकडे जातो.
तमागतमभिप्रेक्ष्य हित्वा राजासनं नृपः। पप्रच्छ स्वमतं तस्मै कृतमित्यभिवेदयत्
त्याला आलेले पाहून, राजा सिंहासनावरून उठला आणि त्याच्याशी विचारपूस करून, सर्व काही पूर्ण झाल्याचे सांगितले.
तेन चैव तदा तुल्यं सहासीनाः सभासदः। आसनेभ्यः समुत्तस्थुः पूजयन्तः पुरोहितम्
त्यावेळी, तो पुरोहित जितका मानाचा होता, तितकाच मान असलेला म्हणून सभेत बसलेले सर्व सभासद आपल्या जागेवरून उठले आणि पुरोहिताचा सन्मान केला.
गुरुणा त्वभ्यनुज्ञातो मनुजौघं विसृज्य तम्। विवेशान्तःपुरं राजा सिंहो गिरिगुहामिव
गुरूने परवानगी दिल्यावर, राजा त्या लोकसमुदायाला मागे सोडून, पर्वताच्या गुहेत शिरणाऱ्या सिंहासारखा अंतःपुरात गेला.
तदग्र्यवेषप्रमदाजनाकुलं महेन्द्रवेश्मप्रतिमं निवेशनम्। व्यदीपयंश्चारु विवेश पार्थिवः शशीव तारागणसंकुलं नभः
ते राजमहल, सुंदर वस्त्रांनी सजलेल्या स्त्रियांनी गजबजलेले आणि इंद्राच्या राजवाड्यासारखे भासणारे, त्या राजाने तेजाने उजळून, जणू काही चंद्र ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशात प्रवेश करतो तसा, प्रवेश केला.
thumb|षष्ठः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे अयोध्याकाण्डे षष्ठः सर्गः ॥२-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणाच्या अयोध्या कांडातील सहावा सर्ग ऐका.
गते पुरोहिते रामः स्नातो नियतमानसः। सह पत्न्या विशालाक्ष्या नारायणमुपागमत्
पुरोहित निघून गेल्यावर, रामाने स्नान करून, मन एकाग्र करून, मोठ्या डोळ्यांची पत्नी सीतेसह नारायणाची उपासना केली.
प्रगृह्य शिरसा पात्रीं हविषो विधिवत् ततः। महते दैवतायाज्यं जुहाव ज्वलितानले
नंतर, त्याने विधिप्रमाणे हातात आहुतीचे पात्र घेऊन, मोठ्या देवतेसाठी तुपाची आहुती जळत्या अग्नीत दिली.
शेषं च हविषस्तस्य प्राश्याशास्यात्मनः प्रियम्। ध्यायन्नारायणं देवं स्वास्तीर्णे कुशसंस्तरे
त्यातील उरलेली आहुती खाऊन, स्वतःच्या कल्याणासाठी, कुशाच्या आसनावर बसून, राम देव नारायणाचे ध्यान करू लागला.
एकयामावशिष्टायां रात्र्यां प्रतिविबुध्य सः। अलंकारविधिं सम्यक् कारयामास वेश्मनः
रात्रीचा एक प्रहर उरला असता, तो उठला आणि घराची योग्य पद्धतीने सुंदर सजावट करवून घेतली.
तत्र शृण्वन् सुखा वाचः सूतमागधवन्दिनाम्। पूर्वां संध्यामुपासीनो जजाप सुसमाहितः
तेथे, सूत, मागध, आणि वंदिंन यांच्या गोड वाणी ऐकत, तो एकाग्रतेने पूर्वसंध्येची पूजा करत जप म्हणू लागला.
तुष्टाव प्रणतश्चैव शिरसा मधुसूदनम्। विमलक्षौमसंवीतो वाचयामास स द्विजान्
त्याने नम्रपणे शिर झुकवून मधुसूदनाची स्तुती केली आणि स्वच्छ कापड परिधान करून ब्राह्मणांकडून वेदपठण करवून घेतले.
तेषां पुण्याहघोषोऽथ गम्भीरमधुरस्तथा। अयोध्यां पूरयामास तूर्यघोषानुनादितः
त्यांच्या पुण्यदायी, गंभीर आणि मधुर घोषांनी, वाद्यांच्या निनादासह, संपूर्ण अयोध्या भरून गेली.
कृतोपवासं तु तदा वैदेह्या सह राघवम्। अयोध्यानिलयः श्रुत्वा सर्वः प्रमुदितो जनः
राघव आणि वैदेही यांनी उपवास पूर्ण केला हे ऐकून, अयोध्येतील सर्व लोक आनंदित झाले.
ततः पौरजनः सर्वः श्रुत्वा रामाभिषेचनम्। प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा चक्रे शोभयितुं पुरीम्
रामाच्या अभिषेकाची बातमी ऐकून आणि रात्र संपली हे पाहून, सर्व नगरवासी शहर सजवायला लागले.
सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च। चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च
पांढऱ्या ढगांसारख्या देवळांमध्ये, चौकात, रस्त्यांवर, चैत्यांमध्ये आणि गॅलऱ्यांवर,
नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च। कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च
विविध वस्तूंनी भरलेल्या व्यापाऱ्यांच्या दुकानांमध्ये आणि श्रीमंत, समृद्ध घरांमध्ये,
सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च। ध्वजाः समुच्छ्रिताः साधु पताकाश्चाभवंस्तथा
सर्व सभागृहांमध्ये आणि झाडांवर, उंच ध्वज आणि पताका फडकू लागल्या.
नटनर्तकसङ्घानां गायकानां च गायताम्। मनःकर्णसुखा वाचः शुश्राव जनता ततः
नट, नर्तक आणि गायकांच्या मंडळींनी गायलेल्या मनाला आणि कानाला आनंद देणाऱ्या गोड वाणी लोकांनी ऐकल्या.
रामाभिषेकयुक्ताश्च कथाश्चक्रुर्मिथो जनाः। रामाभिषेके सम्प्राप्ते चत्वरेषु गृहेषु च
रामाच्या अभिषेकाची वेळ जवळ येत असताना, लोक चौकात आणि घराघरात रामाच्या अभिषेकाच्या गोष्टी बोलू लागले.
बाला अपि क्रीडमाना गृहद्वारेषु सङ्घशः। रामाभिषवसंयुक्ताश्चक्रुरेव कथा मिथः
लहान मुलंही आपल्या घराच्या उंबरठ्यावर गटागटाने खेळत असताना, एकमेकांशी फक्त रामाच्या अभिषेकाबद्दलच बोलत होती.
कृतपुष्पोपहारश्च धूपगन्धाधिवासितः। राजमार्गः कृतः श्रीमान् पौरै रामाभिषेचने
नागरिकांनी रामाच्या अभिषेकासाठी राजमार्ग फुलांनी सजवला, धूपाच्या सुवासाने दरवळत होता आणि तो मार्ग खूपच शोभिवंत दिसत होता.
प्रकाशकरणार्थं च निशागमनशङ्कया। दीपवृक्षांस्तथा चक्रुरनुरथ्यासु सर्वशः
रात्री अंधार होऊ नये म्हणून, सर्व गल्लीबोळांत दिव्यांनी सजवलेली झाडं उभी केली.
अलंकारं पुरस्यैवं कृत्वा तत् पुरवासिनः। आकांक्षमाणा रामस्य यौवराज्याभिषेचनम्
शहर सुंदरपणे सजवल्यावर, सर्व नगरवासी रामाच्या युवराजाभिषेकाची आतुरतेने वाट पाहू लागले.
समेत्य सङ्घशः सर्वे चत्वरेषु सभासु च। कथयन्तो मिथस्तत्र प्रशशंसुर्जनाधिपम्
सर्वजण चौकात आणि सभागृहात गटागटाने एकत्र येऊन, एकमेकांशी बोलत, आपल्या राजाची स्तुती करत होते.
अहो महात्मा राजायमिक्ष्वाकुकुलनन्दनः। ज्ञात्वा वृद्धं स्वमात्मानं रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति
वा! इक्ष्वाकू कुळाचा आनंद असलेला, मोठ्या मनाचा राजा, आपली वृद्धावस्था जाणून, रामाचा राज्याभिषेक करणार आहे.
सर्वे ह्यनुगृहीताः स्म यन्नो रामो महीपतिः। चिराय भविता गोप्ता दृष्टलोकपरावरः
आपण सर्वजण खूप भाग्यवान आहोत, कारण राम, ज्यांनी जगाचा अनुभव घेतला आहे, ते आपले राजा आणि रक्षण करणारे दीर्घकाळ राहतील.
अनुद्धतमना विद्वान् धर्मात्मा भ्रातृवत्सलः। यथा च भ्रातृषु स्निग्धस्तथास्मास्वपि राघवः
राघव हा अहंकाररहित, विद्वान, धर्मनिष्ठ आणि भावंडांवर प्रेम करणारा आहे. जसा तो भावंडांशी प्रेमाने वागतो, तसाच आपल्याशीही प्रेमाने वागतो.
चिरं जीवतु धर्मात्मा राजा दशरथोऽनघः। यत्प्रसादेनाभिषिक्तं रामं द्रक्ष्यामहे वयम्
धर्मनिष्ठ आणि निष्कलंक राजा दशरथ दीर्घायुषी होवो, कारण त्यांच्या कृपेने आपण रामाचा अभिषेक पाहू शकणार आहोत.
एवंविधं कथयतां पौराणां शुश्रुवुः परे। दिग्भ्यो विश्रुतवृत्तान्ताः प्राप्ता जानपदा जनाः
नगरवासी असे बोलत असताना, सर्व दिशांनी बातमी ऐकून, अनेक गावकरी लोक शहरात येऊ लागले.