भद्रं ते ऽस्तु गमिष्यामो वृत्रासुरवधैषिणः । भजस्व परमोदार वासवं स्वेन तेजसा ।। ७.८५.
"तुला शुभेच्छा असो! आम्ही आता वृत्रासुराचा वध करण्यासाठी जाऊ. अतिशय उदार असलेल्या, तुझं तेज वासवामध्ये समाविष्ट कर."
ततः सर्वे महात्मानः सहस्राक्षपुरोगमाः । तदारण्यमुपाक्रामन्यत्र वृत्रो महासुरः ।। ७.८५.
मग सर्व महात्मा देव, सहस्र नेत्र असलेल्या इंद्राच्या पुढाकाराने, जिथे तो महाशूर वृत्र होता त्या अरण्याकडे गेले.
ते पश्यंस्तेजसा भूतं तप्यन्तमसुरोत्तमम् । पिबन्तमिव लोकांस्त्रीन्निर्दहन्तमिवाम्बरम् ।। ७.८५.
तेथे त्यांनी असुरांमध्ये श्रेष्ठ असणारा, तेजाने प्रज्वलित झालेला वृत्र पाहिला, जो जणू तीनही लोकांना गिळत होता आणि आकाश जाळत होता.
दृष्ट्वैव चासुरश्रेष्ठं देवास्त्रासमुपागमन् । कथमेनं वधिष्यामः कथं न स्यात्पराजयः ।। ७.८५.
तो असुरश्रेष्ठ दिसताच सर्व देव घाबरले, "आपण याचा वध कसा करू? आपली हार कशी टाळू?" असे विचारू लागले.
तेषां चिन्तयतां तत्र सहस्राक्षः पुरन्दरः । वज्रं प्रगृह्य पाणिभ्यां प्राहिणोद्वृत्रमूर्धनि ।। ७.८५.
त्यांना असे विचार करत असताना, सहस्र नेत्र असलेल्या पुरंदर इंद्राने दोन्ही हातांनी वज्र उचलून तो वृत्राच्या डोक्यावर फेकला.
कालाग्निनेव घोरेण तप्तेनैव महार्चिषा । पतता वृत्रशिरसा जगत्ऺत्रासमुपागमत् ।। ७.८५.
तो प्रज्वलित, भयंकर आणि तापलेल्या वज्रासारखा वज्र वृत्राच्या डोक्यावर पडला, जणू प्रलयाचा अग्नीच, आणि सगळ्या जगाला भीतीने ग्रासलं.
असम्भाव्यं वधं तस्य वृत्रस्य विबुधाधिपः । चिन्तयानो जगामाशु लोकस्यान्तं महायशाः ।। ७.८५.
वृत्राचा वध अशक्य आहे असं वाटून, कीर्तीमान देवाधिपती जगाचा अंत येईल का याचा विचार करत लवकरच निघून गेला.
तमिन्द्रं ब्रह्महत्या ऽ ऽशु गच्छन्तमनुगच्छति । अपतच्चास्य गात्रेषु तमिन्द्रं दुःखमाविशत् ।। ७.८५.
इंद्र ब्रह्महत्येच्या पापाने ग्रासला जाऊन पळत असताना, ते पाप त्याच्या मागे लागलं आणि त्याच्या अंगावर पडलं, त्यामुळे इंद्र दुःखात बुडाला.
हतारयः प्रनष्टेन्द्रा देवाः साग्निपुरोगमाः । विष्णुं त्रिभुवनेशानं मुहुर्मुहुरपूजयन् ।। ७.८५.
शत्रू मारला गेला आणि इंद्र अदृश्य झाला, तेव्हा अग्नीच्या पुढाकाराने सर्व देवांनी पुन्हा पुन्हा त्रैलोक्याधिपती विष्णूची पूजा केली.
त्वं गतिः परमेशान पूर्वजो जगतः पिता । रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ।। ७.८५.
तूच सर्वांचा आधार आहेस, परमेश्वरा! तूच जगाचा आद्य पिता आहेस; सर्व जीवांची रक्षा व्हावी म्हणून तू विष्णू रूप धारण केलंस.
हतश्चायं त्वया वृत्रो ब्रह्महत्या च वासवम् । बाधते सुरशार्दूल मोक्षं तस्या विनिर्दिश ।। ७.८५.
तू वृत्राचा वध केला आहेस, पण आता ब्रह्महत्येचा दोष वासवावर पडला आहे. देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, त्याच्या या दोषातून मुक्त होण्यासाठी मार्ग दाखव.
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुरब्रवीत् । मामेव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ।। ७.८५.
देवतांची ही वचने ऐकून विष्णू म्हणाले, "शक्राने माझी पूजा करावी; मी वज्रधारी शक्राला शुद्ध करीन."
पुण्येन हयमेधेन मामिष्ट्वा पाकशासनः । पुनरेष्यति देवानामिन्द्रत्वमकुतोभयम् ।। ७.८५.
पुण्य मिळवणाऱ्या अश्वमेध यज्ञाने माझी पूजा केल्यावर, पकाशासन पुन्हा देवांचा इंद्रपद लाभेल आणि त्याला कुठलाही भय राहणार नाही.
एवं सन्दिश्य तां वाणीं देवानाममृतोपमाम् । जगाम विष्णुर्देवेशः स्तूयमानस्त्रिविष्टपम् ।। ७.८५.
अशा अमृतासारख्या वाणीने देवांना सांगून, देवांचा स्वामी विष्णू सर्वांच्या स्तुतीने त्रिविष्टपात गेला.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः
या प्रकारे वाल्मीकी ऋषींनी रचलेल्या पवित्र आणि प्राचीन रामायणाच्या उत्तरकांडातील पंच्याऐंशीवा सर्ग संपला.
तदा वृत्रवधं सर्वमखिलेन स लक्ष्मणः । कथयित्वा नरश्रेष्ठः कथाशेषं प्रचक्रमे ।। ७.८६.
तेव्हा लक्ष्मणासह त्या श्रेष्ठ पुरुषाने वृत्रवधाची सर्व कथा सांगून उरलेली गोष्ट सांगायला सुरुवात केली.
ततो हते महावीर्ये वृत्रे देवभयङ्करे । ब्रह्महत्यावृतः शक्रः सञ्ज्ञां लेभे न वृत्रहा ।। ७.८६.
महाशक्तिशाली आणि भयप्रद वृत्राचा वध झाल्यावर, ब्रह्महत्येच्या दोषाने वेढलेला इंद्र शुद्धी हरपला आणि त्याला भान राहिले नाही.
सो ऽन्तमाश्रित्य लोकानां नष्टसञ्ज्ञो विचेतनः । कालं तत्रावसत्कञ्चिद्वेष्टमान इवोरगः ।। ७.८६.
तो भान हरपून, सर्व लोकांच्या टोकावर जाऊन काही काळ तिथे राहिला, जणू काही सर्प स्वतःभोवती गुंडाळून बसला आहे.
अथ नष्टे सहस्राक्षे उद्विग्नमभवज्जगत् । भूमिश्च ध्वस्तसङ्काशा निःस्नेहा शुष्ककानना ।। ७.८६.
सहस्रदृष्टी इंद्र हरवला तेव्हा सगळ्या जगात अस्वस्थता पसरली; पृथ्वीचा तेज कमी झाला आणि जंगलं सुकून गेली.
निःस्रोतसश्च ते सर्वे तु ह्रदाश्च सरितस्तथा । सङ्क्षोभश्चैव सत्त्वानामनावृष्टिकृतो ऽभवत् ।। ७.८६.
सर्व सरोवरे आणि नद्या वाहणे थांबली, आणि पावसाचा अभाव असल्याने सर्व प्राण्यांमध्ये अस्वस्थता निर्माण झाली.
क्षीयमाणे तु लोके ऽस्मिन्सम्भ्रान्तमनसः सुराः । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तं यज्ञं समुपानयन् ।। ७.८६.
जग नष्ट होत असताना आणि देव घाबरले असताना, त्यांनी विष्णूने आधी सांगितलेला यज्ञ सुरू केला.
ततः सर्वे सुरगणाः सोपाध्यायाः सहर्षिभिः । तं देशं समुपाजग्मुर्यत्रेन्द्रो भयमोहितः ।। ७.८६.
मग सर्व देव, त्यांच्या गुरू आणि ऋषींसह, ज्या ठिकाणी भयभीत इंद्र होता तिथे गेले.
ते तु दृष्ट्वा सहस्राक्षमावृतं ब्रह्महत्यया । तं पुरस्कृत्य देवेशमश्वमेधमुपाक्रमन् ।। ७.८६.
त्यांनी ब्रह्महत्येच्या दोषाने वेढलेला सहस्रदृष्टी इंद्र पाहिला आणि त्याला पुढे ठेवून अश्वमेध यज्ञ सुरू केला.
ततो ऽश्वमेधः सुमहान्महेन्द्रस्य महात्मनः । ववृधे ब्रह्महत्ययाः पावनार्थं नरेश्वर ।। ७.८६.
मग महात्मा इंद्राचा तो महान अश्वमेध यज्ञ ब्रह्महत्येच्या दोषाच्या शुद्धीसाठी तेजस्वी झाला.
ततो यज्ञे समाप्ते तु ब्रह्महत्या महात्मनः । अभिगम्याब्रवीद्वाक्यं क्व मे स्थानं विधास्यथ ।। ७.८६.
यज्ञ पूर्ण झाल्यावर, ब्रह्महत्येचा दोष त्या महात्म्याजवळ येऊन म्हणाला, "माझे स्थान कुठे ठरवाल?"
ते तामूचुस्तदा देवास्तुष्टाः प्रीतिसमन्विताः । चतुर्धा विभजात्मानमात्मनैव दुरासदे ।। ७.८६.
तेव्हा देवता संतुष्ट होऊन आनंदाने म्हणाले, "हे दुर्गम देवी, तू स्वतःला चार भागांत विभाग."
देवानां भाषितं श्रुत्वा ब्रह्महत्या महात्मनाम् । सन्निधौ स्थानमन्यत्र वरयामास दुर्वसा ।। ७.८६.
देवतांचे हे शब्द ऐकून, ब्रह्महत्येचा दोष त्या महात्म्यांच्या उपस्थितीत, हे दुर्वास, स्वतःसाठी इतर ठिकाणे निवडली.
एकेनांशेन वत्स्यामि पूर्णोदासु नदीषु वै । चतुरो वार्षिकान्मासान्दर्पघ्नी कामवारिणी ।। ७.८६.
माझ्या एका भागाने मी शुद्ध पाण्याने भरलेल्या नद्यांमध्ये राहीन, वर्षातील चार महिन्यांत, गर्व कमी करणाऱ्या आणि इच्छित पाण्याने भरलेल्या ऋतूत.
भूम्यामहं सर्वकालमेकेनांशेन सर्वदा । वसिष्यामि न सन्देहः सत्येनैतद्ब्रवीमि वः ।। ७.८६.
मी एका भागाने सर्व काळ, नेहमी पृथ्वीवर राहीन, यात काहीच शंका नाही. मी हे सत्य सांगतो.
यो ऽयमंशस्तृतीयो मे स्त्रीषु यौवनशालिषु । त्रिरात्रं दर्पपूर्णासु वशिष्ये दर्पघातिनी ।। ७.८६.
माझा हा तिसरा भाग, तरुण वयात गर्वाने भरलेल्या स्त्रियांमध्ये, तीन रात्रीपर्यंत त्यांचा गर्व मोडण्यासाठी राहील.