नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः । अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ।। ७.५२.
तुझ्यासारखे पुरुषश्रेष्ठ अशा प्रसंगात कधीच गोंधळत नाहीत. नाहीतर, हे राघव, तुझ्यावर पुन्हा निंदा येईल.
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप । सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ।। ७.५२.
राजा, मैथिलीला ज्या कारणासाठी, निंदेच्या भीतीने, सोडलं गेलं, ती निंदा या नगरीत नक्कीच उठेल, यात काही शंका नाही.
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः । त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ।। ७.५२.
माणसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या रामा, तू धीर धर आणि मन शांत ठेव. ही दुर्बल बुद्धी सोड आणि दुःखाला मनात जागा देऊ नकोस.
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना । उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ।। ७.५२.
महात्मा लक्ष्मणाने असे सांगितल्यावर, मित्रांना आपुलकीने वागवणारा काकुत्स्थ राम अत्यंत प्रेमाने सौमित्राला म्हणाला.
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण । परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ।। ७.५२.
लक्ष्मणा, तू जसं सांगितलंस तसंच आहे. वीर, माझ्या कर्तव्याबद्दल तू दिलेल्या मार्गदर्शनामुळे मी पूर्णपणे समाधानी आहे.
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः । भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ।। ७.५२.
सौम्य, तुझ्या गोड शब्दांमुळे माझं मन शांत झालं आणि दुःखही दूर झालं. लक्ष्मणा, तुझ्या बोलण्याने मला मोठा दिलासा मिळाला.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः
या प्रकारे वाल्मीकी रचलेल्या पवित्र रामायणाच्या उत्तरकांडातील बावन्नावा सर्ग संपला.
लक्ष्मणस्य तु तद्वाक्यं निशम्य परमाद्भुतम् । सुप्रीतश्चाभवद्रामो वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.५३.
लक्ष्मणाचं अद्भुत बोलणं ऐकून राम अत्यंत आनंदी झाला आणि त्याने हे शब्द सांगितले.
दुर्लभस्त्वीदृशो बन्धुरस्मिन्काले विशेषतः । यादृशस्त्वं महाबुद्धेर्मम सौम्य मनो ऽनुगः ।। ७.५३.
सौम्य, आजच्या काळात तुझ्यासारखा बुद्धिमान आणि मनाने माझ्यावर प्रेम करणारा मित्र मिळणं फारच दुर्मिळ आहे.
यच्च मे हृदये किञ्चिद्वर्तते शुभलक्षण । तन्निशामय च श्रुत्वा कुरुष्व वचनं मम ।। ७.५३.
शुभलक्षण असलेली जी गोष्ट माझ्या मनात आहे, ती तू ऐक आणि ऐकल्यावर माझं सांगणं पाळ.
चत्वारो दिवसाः सौम्य कार्यं पौरजनस्य वै । अकुर्वाणस्य सौमित्रे तन्मे मर्माणि कृन्तति ।। ७.५३.
सौम्य, चार दिवस झाले नगरातील लोकांची कामं केली गेलेली नाहीत. सौमित्रा, ही दुर्लक्ष मला फारच बोचत आहे.
आहूयन्तां प्रकृतयः पुरोधा मन्त्रिणस्तथा । कार्यार्थिनश्च पुरुषाः स्त्रियश्च पुरुषर्षभ ।। ७.५३.
पुरोहित, मंत्री, कामासाठी आलेले लोक आणि स्त्रिया—हे सर्वजण बोलावून घे, हे पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ.
पौरकार्याणि यो राजा न करोति दिने दिने । संवृते नरके घोरे पतितो नात्र संशयः ।। ७.५३.
जो राजा दररोज नगरवासियांची कामं करत नाही, तो नक्कीच भयंकर नरकात पडतो यात शंका नाही.
श्रूयते हि पुरा राजा नृगो नाम महायशाः । बभूव पृथिवीपालो ब्रह्मण्यः सत्यवाक् शुचिः ।। ७.५३.
पूर्वी नृग नावाचा, मोठ्या कीर्तीचा, ब्राह्मणांना आदर करणारा, सत्य बोलणारा आणि शुद्ध मनाचा राजा होऊन गेला असे ऐकायला येते.
स कदाचिद्गवां कोटीः सवत्साः स्वर्णभूषिताः । नृदेवो भूमिदेवेभ्यः पुष्करेषु ददौ नृपः ।। ७.५३.
एकदा त्या राजाने, माणसांमध्ये देवासारख्या असलेल्या, लाखो सोन्याने सजवलेल्या वासरांसह गायी पवित्र तीर्थांवर ब्राह्मणांना दान दिल्या.
ततः सङ्गाद्गता धेनुः सवत्सा स्पर्शिता ऽनघ । ब्राह्मणस्याहिताग्नेश्च दरिद्रस्योञ्छवर्तिनः ।। ७.५३.
नंतर योगायोगाने, अग्नी जपणाऱ्या आणि गरीब असलेल्या एका ब्राह्मणाची निर्दोष गाय वासरासह तिथे नेली गेली.
स नष्टां गां क्षुधार्तो वै अन्विषंस्तत्र तत्र च । नापश्यत्सर्वराज्येषु संवत्सरगणान्बहून् ।। ७.५३.
त्यामुळे उपाशी असलेला तो ब्राह्मण आपली हरवलेली गाय शोधत इथे-तिथे भटकत राहिला, पण अनेक वर्षं सर्व राज्यांमध्ये शोधूनही ती सापडली नाही.
ततः कनखलं गत्वा जीर्णवत्सां निरामयाम् । ददर्श गां स्वकां धेनुं ब्राह्मणस्य निवेशने ।। ७.५३.
नंतर तो कणखल या ठिकाणी गेला आणि तिथे दुसऱ्या ब्राह्मणाच्या घरी आपली जुनी पण निरोगी गाय पाहिली.
अथ तां नामधेयेन स्वकेनोवाच स द्विजः । आगच्छ शबलेत्येवं सा तु शुश्राव गौः स्वरम् ।। ७.५३.
मग त्या ब्राह्मणाने आपल्या गायीला नावाने हाक मारली—'ये शबले'—आणि गाय त्याचा आवाज ऐकू लागली.
तस्य तं स्वरमाज्ञाय क्षुधार्तस्य द्विजस्य वै । अन्वगात्पृष्ठतः सा गौर्गच्छन्तं पावकोपमम् ।। ७.५३.
त्या उपाशी ब्राह्मणाचा आवाज ओळखून, ती गाय अग्नीप्रमाणे तेजस्वी असलेल्या त्याच्या मागे चालू लागली.
यो ऽपि पालयते विप्रः सो ऽपि गामन्वगाद्द्रुतम् । गत्वा तमृषिमाचष्ट मम गौरिति सत्वरम् ।। ७.५३.
ज्या ब्राह्मणाने ती गाय राखली होती, तोही तिच्यामागे धावून गेला आणि त्या ऋषीकडे पोहोचल्यावर तात्काळ म्हणाला, "ही गाय माझी आहे."
स्पर्शिता राजसिंहेन मम दत्ता नृगेण ह । तयोर्ब्राह्मणयोर्वादो महानासीद्विपश्चितोः ।। ७.५३.
"राजसिंहानं तिला स्पर्श केला आणि नृगाने ती मला दिली," असं त्याने सांगितलं; त्यामुळे त्या दोन्ही बुद्धिमान ब्राह्मणांमध्ये मोठा वाद झाला.
विवदन्तौ ततो ऽन्योन्यं दातारमभिजग्मतुः । तौ राजभवनद्वारि न प्राप्तौ नृगशासनम् ।। ७.५३.
एकमेकांशी वाद घालत ते दोघेही देणाऱ्याकडे गेले; पण राजमहलाच्या दाराशी त्यांना नृगाचा निर्णय मिळाला नाही.
अहोरात्राण्यनेकानि वसन्तौ क्रोधमीयतुः । ऊचतुश्च महात्मानौ तावुभौ द्विजसत्तमौ ७.५३.
अनेक दिवस-रात्र तिथे थांबून, ते दोघेही रागावले; आणि ते दोन्ही महान आत्म्यांचे, श्रेष्ठ ब्राह्मण एकमेकांशी बोलले.
अर्थिनां कार्यसिद्ध्यर्थं यस्मात्त्वं नैषि दर्शनम् । अदृश्यः सर्वभूतानां कृकलासो भविष्यसि ।। ७.५३.
"जे लोक न्यायासाठी येतात त्यांना तू दर्शन देत नाहीस, म्हणून तू सर्व प्राण्यांना अदृश्य होशील आणि सरड्यात रूपांतरित व्हशील."
बहुवर्षसहस्राणि बहुवर्षशतानि च । श्वभ्रे ऽस्मिन् कृकलासो वै दीर्घकालं वसिष्यसि ।। ७.५३.
"अनेक हजारो, शेकडो वर्षे तू या खड्ड्यात सरडा म्हणून राहशील."
उत्पत्स्यते हि लोके ऽस्मिन्यदूनां कीर्तिवर्धनः । वासुदेव इति ख्यातो विष्णुः पुरुषविग्रहः ।। ७.५३.
"या जगात यदूंची कीर्ती वाढवणारा, वासुदेव म्हणून प्रसिद्ध असलेला, मानव रूपातील विष्णू जन्म घेईल."
स ते मोक्षयिता राजंस्तस्माच्छापाद्भविष्यसि । कृता च तेन कालेन निष्कृतिस्ते भविष्यति ।। ७.५३.
"तो राजा तुला या शापातून मुक्त करील; आणि त्या वेळेपर्यंत तुझं प्रायश्चित्त पूर्ण होईल."
भारावतरणार्थं हि नरनारायणावुभौ । उत्पत्स्येते महावीर्यौ कलौ युग उपस्थिते ।। ७.५३.
"पृथ्वीचं ओझं कमी करण्यासाठी नर आणि नारायण हे दोघेही, मोठ्या सामर्थ्याचे, कलियुग येईल तेव्हा जन्म घेतील."
एवं तौ शापमुत्सृज्य ब्राह्मणौ विगतज्वरौ । तां गां हि दुर्बलां वृद्धां ददतुर्ब्राह्मणाय वै ।। ७.५३.
अशा प्रकारे शाप देऊन, त्या दोन्ही ब्राह्मणांचा राग शांत झाला आणि त्यांनी ती वृद्ध, अशक्त गाय त्या ब्राह्मणाला दिली.