अतुलं बलमेतद्वै वालिनो रावणस्य च । न त्वेताभ्यां हनुमता समं त्विति मतिर्मम ।। ७.३५.
वालि आणि रावण यांचे बळ खरेच अपूर्व होते, पण माझ्या मते त्या दोघांपेक्षा हनुमान कुठेही कमी नाही.
शौर्यं दाक्ष्यं बलं धैर्यं प्राज्ञता नयसाधनम् । विक्रमश्च प्रभावश्च हनूमति कृतालयाः ।। ७.३५.
शौर्य, कौशल्य, बळ, धैर्य, बुद्धिमत्ता, नीती, पराक्रम आणि प्रभाव — हे सर्व गुण हनुमानामध्ये वसले आहेत.
दृष्ट्वैव सागरं वीक्ष्य सीदन्तीं कपिवाहिनीम् । समाश्वास्य महाबाहुर्योजनानां शतं प्लुतः ।। ७.३५.
सागर पाहून वानरांची सेना घाबरली तेव्हा त्या बलवानाने त्यांना धीर दिला आणि शंभर योजन उडी मारली.
धर्षयित्वा पुरीं लङ्कां रावणान्तःपुरं तदा । दृष्ट्वा सम्भाषिता चापि सीता ह्याश्वासिता तथा ।। ७.३५.
लंकापुरीत शिरून, त्याने रावणाच्या अंतःपुरात प्रवेश केला, सीतेला पाहिले, तिच्याशी बोलला आणि तिला धीर दिला.
सेनाग्रगा मन्त्रिसुताः किङ्करा रावणात्मजः । एते हनुमता तत्र ह्येकेन वितिपातिताः ।। ७.३५.
सेनेचे पुढारी, मंत्र्यांची मुले, किङ्कर आणि रावणाचा स्वतःचा मुलगा — हे सर्व तिथे एकट्या हनुमानाने पराभूत केले.
भूयो बन्धाद्विमुक्तेन भाषयित्वा दशाननम् । लङ्का भस्मीकृता येन पावकेनेव मेदिनी ।। ७.३५.
पुन्हा एकदा बंदिवासातून सुटून, त्याने दशाननाशी बोलले आणि लंका जशी अग्नीने पृथ्वी जळते तशी राख केली.
न कालस्य न शक्रस्य न विष्णोर्वित्तपस्य च । कर्माणि तानि श्रूयन्ते यानि युद्धे हनूमतः ।। ७.३५.
काळ, इंद्र, विष्णु किंवा कुबेर — यांच्याही अशा कृत्यांची कुठेच ऐकिवात नाही, जी हनुमानाने युद्धात केली.
एतस्य बाहुवीर्येण लङ्का सीता च लक्ष्मणः । प्राप्ता मया जयश्चैव राज्यं मित्राणि बान्धवाः ।। ७.३५.
त्याच्या बळावर मला लंका, सीता, लक्ष्मण, विजय, राज्य, मित्र आणि नातेवाईक पुन्हा मिळाले.
हनूमान्यदि मे नः स्याद्वानराधिपतेः सखा । प्रवृत्तिमपि को वेत्तुं जानक्याः शक्तिमान्भवेत् ।। ७.३५.
वानरराजाचा मित्र हनुमान आमच्यात नसता, तर जानकीची बातमी कोण जाणू शकला असता?
किमर्थं वाल्यनेनैव सुग्रीवप्रियकाम्यया । तदा वैरे समुत्पन्ने न दग्धो वीरुधो यथा ।। ७.३५.
मुलखडपणामुळे आणि सुग्रीवाला खूष करण्याच्या इच्छेने, वैर निर्माण झाले तेव्हा त्याचा नाश का झाला नाही, जसा कोवळा अंकुर तुटतो?
नहि वेदितवान्मन्ये हनूमानात्मनो बलम् । यद्दृष्टवाञ्जीवितेष्टं क्लिश्यन्तं वानराधिपम् ।। ७.३५.
माझ्या मते, हनुमानाला स्वतःचे बळ माहीत नव्हते, म्हणूनच त्याने वानरराजाला जगण्यासाठी तडफडताना पाहिले.
एतन्मे भगवन्सर्वं हनूमति महामतौ । विस्तरेण यथातत्त्वं कथयामरपूजित ।। ७.३५.
हे भगवंत, देवांनी पूजलेले, हनुमानाच्या या महान बुद्धीचे सर्व तपशील मला खरीखुरी सांगावी.
राघवस्य वचः श्रुत्वा हेतुयुक्तमृषिस्तदा । हनूमतः समक्षं तमिदं वचनमब्रवीत् ।। ७.३५.
राघवाचं हे तर्कयुक्त बोल ऐकून, त्या ऋषींनी हनुमानासमोर असे शब्द सांगितले.
सत्यमेतद्रघुश्रेष्ठ यद्ब्रवीषि हनूमतः । न बले विद्यते तुल्यो न गतौ न मतौ परः ।। ७.३५.
राघुकुळातील श्रेष्ठा, तू हनुमानाबद्दल जे बोललास ते अगदी खरं आहे. त्याच्या बळात, वेगात आणि बुध्दीमध्ये कोणीही त्याच्याशी समसमान नाही किंवा त्याच्यापेक्षा श्रेष्ठ नाही.
अमोघशापैः शप्तस्तु दत्तो ऽस्य मुनिभिः पुरा । न वेत्ता हि बलं येन बली सन्निरिमर्दनः ।। ७.३५.
पूर्वी काही ऋषींनी त्याला अचूक शाप दिला होता, त्यामुळे तो बलवान आणि अदम्य असला तरी स्वतःचं बळ त्याला माहीत राहू नये असं ठरवलं गेलं.
बाल्ये ऽप्येतेन यत्कर्म कृतं राम महाबल । तन्न वर्णयितुं शक्यमिति बालतया ऽ ऽस्यते ।। ७.३५.
राम, महाबळवान असला तरी लहानपणी त्याने जे काही पराक्रम केले, ते सांगणंही अशक्य आहे, कारण त्याच्या बालपणामुळे ते दडले गेले आहेत.
यदि वा ऽस्ति त्वभिप्रायस्तच्छ्रोतुं तव राघव । समाधाय मतिं राम निशामय वदाम्यहम् ।। ७.३५.
राघवा, तुला हे ऐकायची इच्छा असेल तर मन एकाग्र कर आणि मी सांगतो ते लक्ष देऊन ऐक.
सूर्यदत्तवरस्वर्णः सुमेरुर्नाम पर्वतः । यत्र राज्यं प्रशास्त्यस्य केसरी नाम वै पिता ।। ७.३५.
सूर्याने दिलेल्या सोन्याच्या कडांनी शोभणारा सुमेरू नावाचा एक पर्वत आहे, जिथे केसरी नावाचा त्याचा वडील राज्य करतो.
तस्य भार्या बभूवैषा ह्यञ्जनेति परिश्रुता । जनयामास तस्यां वै वायुरात्मजमुत्तमम् ।। ७.३५.
त्याची पत्नी अंजना म्हणून प्रसिद्ध होती आणि तिच्या पोटी वायुदेवतेने एक उत्तम पुत्र जन्माला घातला.
शालिशूकनिभाभासं प्रासूतामुं तदा ऽञ्जना । फलान्याहर्तुकामा वै निष्क्रान्ता गहनेचरा ।। ७.३५.
त्यावेळी अंजनाने भाताच्या किंवा शुकाच्या पिल्लांसारखा तेजस्वी मुलगा जन्माला घातला. ती वनात राहणारी होती आणि फळं आणायला बाहेर गेली होती.
एष मातुर्वियोगाच्च क्षुधया च भृशार्दितः । रुरोद शिशुरत्यर्थं शिशुः शरवणे यथा ।। ७.३५.
आईपासून दूर राहून आणि भुकेने त्रस्त होऊन तो लहान मुलगा फार मोठ्याने रडू लागला, जसा एखादा बाळ झुडपात रडतो.
तदोद्यन्तं विवस्वन्तं जपापुष्पोत्करोपमम् । ददर्श फललोभाच्च ह्युत्पपात रविं प्रति ।। ७.३५.
त्याने उगवता सूर्य, जो जास्वंदीच्या फुलांच्या घोसासारखा दिसत होता, पाहिला आणि फळाच्या लोभाने त्याच्याकडे उडी मारली.
बालार्काभिमुखो बालो बालार्क इव मूर्तिमान् । ग्रहीतुकामो बालार्कं प्लवते ऽम्बरमध्यगः ।। ७.३५.
लहानपणीच तो सूर्याच्या दिशेने तोंड करून, स्वतःही लहान सूर्यासारखा तेजस्वी दिसत होता. तो सूर्य पकडायच्या इच्छेने आकाशात झेपावला.
एतस्मिन्प्लवमाने तु शिशुभावे हनूमति । देवदानवयक्षाणां विस्मयः सुमहानभूत् ।। ७.३५.
हनुमान हा अजून लहान असतानाच उडी मारू लागला तेव्हा देव, दानव आणि यक्ष यांना फार मोठा आश्चर्य वाटले.
नाप्येवं वेगवान्वायुर्गरुडो वा मनस्तथा । यथा ऽयं वायुपुत्रस्तु क्रमते ऽम्बरमुत्तमम् ।। ७.३५.
वाऱ्याचा वेग असो, गरुड असो किंवा अगदी मनही असो, तरी वायुपुत्राने जसा वेगाने आकाश पार केलं, तसं कोणालाही शक्य नव्हतं.
यदि तावच्छिशोरस्य त्वीदृशो गतिविक्रमः । यौवनं बलमासाद्य कथं वेगो भविष्यति ।। ७.३५.
जर लहानपणीच त्याचा असा वेग आणि पराक्रम आहे, तर जेव्हा तो तारुण्यात आणि पूर्ण बळात पोहोचेल, तेव्हा त्याचा वेग किती प्रचंड असेल?
तमनुप्लवते वायुः प्लवन्तं पुत्रमात्मनः । सूर्यदाहभयाद्रक्षंस्तुषारचयशीतलः ।। ७.३५.
वायूने आपल्या झेपावणाऱ्या मुलामागे जाऊन, सूर्याच्या ज्वाळांपासून त्याचे रक्षण केले आणि बर्फाच्या थंडाव्यासारखी शीतलता दिली.
बहुयोजनसाहस्रं क्रमत्येष गतोम्बरम् । पितुर्बलाच्च बाल्याच्च भास्कराभ्याशमागतः ।। ७.३५.
तो हजारो योजनांचं अंतर आकाशातून पार करीत गेला आणि वडिलांच्या बळाने व स्वतःच्या बालसाहसाने सूर्याजवळ पोहोचला.
शिशुरेष त्वदोषज्ञ इति मत्वा दिवाकरः । कार्यं चात्र समायत्तमित्येवं न ददाह सः ।। ७.३५.
सूर्याने विचार केला, 'हा मुलगा अजून दोष ओळखू शकत नाही आणि हे सर्व माझ्या हातात आहे,' म्हणून त्याने त्याला जाळलं नाही.
यमेव दिवसं ह्येष ग्रहीतुं भास्करं प्लुतः । तमेव दिवसं राहुर्जिघृक्षति दिवाकरम् ।। ७.३५.
ज्या दिवशी तो सूर्य पकडायला झेपावला, त्याच दिवशी राहूनेही सूर्याला पकडायचा प्रयत्न केला.