ततः स प्रयतो वृद्धो वसिष्ठो ब्राह्मणैः सह। रामं रत्नमये पीठे ससीतं संन्यवेशयत्
मग वयोवृद्ध आणि पवित्र वसिष्ठांनी, ब्राह्मणांसह, राम आणि सीतेला रत्नजडित सिंहासनावर बसवले.
वसिष्ठो वामदेवश्च जाबालिरथ काश्यपः। कात्यायनः सुयज्ञश्च गौतमो विजयस्तथा
वसिष्ठ, वामदेव, जाबालि, काश्यप, कात्यायन, सुयज्ञ, गौतम आणि विजय—
अभ्यषिञ्चन्नरव्याघ्रं प्रसन्नेन सुगन्धिना। सलिलेन सहस्राक्षं वसवो वासवं यथा
या सर्वांनी आनंदाने, सुगंधी आणि स्वच्छ पाण्याने, नरांमध्ये वाघासारख्या रामाचे अभिषेक केले, जसे इंद्र आणि वसुंचा अभिषेक झाला होता.
ऋत्विग्भिर्ब्राह्मणैः पूर्वं कन्याभिर्मन्त्रिभिस्तथा। योधैश्चैवाभ्यषिञ्चस्ते सम्प्रहृष्टैः सनैगमैः
पूर्वी ऋत्विज, ब्राह्मण, कुमारिका, मंत्री आणि सैन्यांसह आनंदी योद्ध्यांनीही त्याचा अभिषेक केला होता.
सर्वौषधिरसैश्चापि दैवतैर्नभसि स्थितैः। चतुर्भिर्लोकपालैश्च सर्वैर्देवैश्च संगतैः
सर्व औषधींच्या रसांनी, आकाशात वास करणाऱ्या देवांनी, चारही दिशांचे रक्षक आणि सर्व एकत्र आलेल्या देवांनी—
ब्रह्मणा निर्मितं पूर्वं किरीटं रत्नशोभितम्। अभिषिक्तः पुरा येन मनुस्तं दीप्ततेजसम्
ब्रह्मदेवाने पूर्वी तयार केलेले, रत्नांनी शोभलेले किरीट, ज्याने तेजस्वी मनूचा अभिषेक झाला होता—
तस्यान्ववाये राजानः क्रमाद् येनाभिषेचिताः। सभायां हेमक्लृप्तायां शोभितायां महाधनैः
त्याच किरीटाने, मनूच्या वंशातील राजांचा एकामागून एक, सोन्याने आणि मोठ्या संपत्तीने सजलेल्या सभागृहात अभिषेक झाला.
रत्नैर्नानाविधैश्चैव चित्रितायां सुशोभनैः। नानारत्नमये पीठे कल्पयित्वा यथाविधि
त्या सुंदर सभागृहात, विविध प्रकारच्या रत्नांनी सजवलेल्या जागी, विधिप्रमाणे अनेक मौल्यवान रत्नांनी बनवलेले सिंहासन तयार केले.
किरीटेन ततः पश्चाद् वसिष्ठेन महात्मना। ऋत्विग्भिर्भूषणैश्चैव समयोक्ष्यत राघवः
मग त्या किरीटाने, महात्मा वसिष्ठांनी, ऋत्विज आणि अलंकारांसह, राघवाचा विधिपूर्वक अभिषेक केला.
छत्रं तस्य च जग्राह शत्रुघ्नः पाण्डुरं शुभम्। श्वेतं च वालव्यजनं सुग्रीवो वानरेश्वरः
शत्रुघ्नाने त्याच्यासाठी पांढरे, शुभ्र आणि पवित्र छत्र घेतले, आणि वानरराज सुग्रीवाने पांढरे चामर धरले.
अपरं चन्द्रसंकाशं राक्षसेन्द्रो विभीषणः। मालां ज्वलन्तीं वपुषा काञ्चनीं शतपुष्कराम्
राक्षसांचा राजा विभीषणाने, चंद्रासारखी तेजस्वी, सोन्याची आणि शंभर कमळांनी सजलेली दुसरी एक माळ धरली.
राघवाय ददौ वायुर्वासवेन प्रचोदितः। सर्वरत्नसमायुक्तं मणिभिश्च विभूषितम्
इंद्राच्या प्रेरणेने वायुदेवतेने राघवाला सर्व रत्नांनी सजलेले आणि मणींनी अलंकृत वस्त्र दिले.
मुक्ताहारं नरेन्द्राय ददौ शक्रप्रचोदितः। प्रजगुर्देवगन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
शक्राच्या प्रेरणेने त्याने राजाला मोत्यांची माळ दिली; देव आणि गंधर्वांनी गाणी गायली, आणि अप्सरांचा समूह नृत्य करू लागला.
अभिषेके तदर्हस्य तदा रामस्य धीमतः। भूमिः सस्यवती चैव फलवन्तश्च पादपाः
त्या योग्य आणि बुद्धिमान रामाच्या अभिषेकावेळी, पृथ्वीवर भरपूर पीक आले आणि झाडांना फळे लागली.
गन्धवन्ति च पुष्पाणि बभूवू राघवोत्सवे। सहस्रशतमश्वानां धेनूनां च गवां तथा
राघवाच्या उत्सवात फुलांना सुगंध आला आणि हजारो घोडे व गायी उपस्थित होत्या.
ददौ शतवृषान् पूर्वं द्विजेभ्यो मनुजर्षभः। त्रिंशत्कोटीर्हिरण्यस्य ब्राह्मणेभ्यो ददौ पुनः
मनुष्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या रामाने प्रथम ब्राह्मणांना शंभर वृषभ दिले, आणि नंतर तीस कोटी सोनं ब्राह्मणांना दिलं.
नानाभरणवस्त्राणि महार्हाणि च राघवः। अर्करश्मिप्रतीकाशां काञ्चनीं मणिविग्रहाम्
राघवाने विविध प्रकारची मौल्यवान दागिने, वस्त्रे, आणि सूर्याच्या किरणांसारखी तेजस्वी, मणींनी सजलेली सोन्याची मूर्ती दिली.
सुग्रीवाय स्रजं दिव्यां प्रायच्छन्मनुजाधिपः। वैदूर्यमयचित्रे च चन्द्ररश्मिविभूषिते
मनुष्यांचा राजा रामाने सुग्रीवाला चंद्रकिरणांनी शोभलेली, वैदूर्य मण्यांनी बनवलेली आणि सुंदर नक्षीदार दिव्य माळ दिली.
वालिपुत्राय धृतिमानङ्गदायाङ्गदे ददौ। मणिप्रवरजुष्टं तं मुक्ताहारमनुत्तमम्
वालिपुत्र अंगदाला, उत्तम रत्नांनी सजवलेली, अतुल्य अशी मोत्यांची माळ दिली.
सीतायै प्रददौ रामश्चन्द्ररश्मिसमप्रभम्। अरजे वाससी दिव्ये शुभान्याभरणानि च
रामाने सीतेला चंद्राच्या किरणांसारखी उजळ, निर्मळ व दिव्य वस्त्रे आणि सुंदर दागिने दिली.
अवेक्षमाणा वैदेही प्रददौ वायुसूनवे। अवमुच्यात्मनः कण्ठाद्धारं जनकनन्दिनी
वैदेहीने पाहताना, आपल्या गळ्यातील हार काढून स्वतःच्या हाताने वायुपुत्राला दिला.
अवैक्षत हरीन् सर्वान् भर्तारं च मुहुर्मुहुः। तामिङ्गितज्ञः सम्प्रेक्ष्य बभाषे जनकात्मजाम्
ती वारंवार सर्व वानरांकडे आणि आपल्या पतीकडे पाहू लागली; तिच्या मनातील इच्छा ओळखून जनकनंदिनीला तिच्या पतीने विचारले.
प्रदेहि सुभगे हारं यस्य तुष्टासि भामिनि। अथ सा वायुपुत्राय तं हारमसितेक्षणा
"सुभागे, तू ज्या व्यक्तीवर प्रसन्न आहेस त्याला हा हार दे," असे रामाने म्हटल्यावर, काळ्या डोळ्यांची सीता तो हार वायुपुत्राला दिला.
तेजो धृतिर्यशो दाक्ष्यं सामर्थ्यं विनयो नयः। पौरुषं विक्रमो बुद्धिर्यस्मिन् नेतानि नित्यदा
ज्याच्यात नेहमी तेज, धैर्य, कीर्ती, कौशल्य, सामर्थ्य, नम्रता, नीती, पुरुषार्थ, पराक्रम आणि बुद्धी असते—
हनूमांस्तेन हारेण शुशुभे वानरर्षभः। चन्द्रांशुचयगौरेण श्वेताभ्रेण यथाचलः
तो हार घालून वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेला हनुमान चंद्राच्या किरणांसारख्या पांढऱ्या माळेत शोभून दिसला, जणू काही पांढऱ्या ढगात डोंगर शोभतो.
सर्वे वानरवृद्धाश्च ये चान्ये वानरोत्तमाः। वासोभिर्भूषणैश्चैव यथार्हं प्रतिपूजिताः
सर्व वानरांचे वयोवृद्ध आणि इतर श्रेष्ठ वानर, त्यांना योग्य त्या वस्त्रांनी आणि दागिन्यांनी सन्मानित करण्यात आले.
विभीषणोऽथ सुग्रीवो हनूमाञ्जाम्बवांस्तथा। सर्वे वानरमुख्याश्च रामेणाक्लिष्टकर्मणा
विभीषण, सुग्रीव, हनुमान, जांबवान आणि सर्व वानरांचे प्रमुख, या सर्वांना निष्कलंक कृत्य असलेल्या रामाने सन्मान दिला.
यथार्हं पूजिताः सर्वे कामै रत्नैश्च पुष्कलैः। प्रहृष्टमनसः सर्वे जग्मुरेव यथागतम्
सर्वांना त्यांच्या योग्यतेनुसार मनासारख्या रत्नांनी आणि इच्छित वस्तूंनी सन्मानित करण्यात आले; आनंदी मनाने ते सर्व जसे आले तसे परत गेले.
ततो द्विविदमैन्दाभ्यां नीलाय च परंतपः। सर्वान् कामगुणान् वीक्ष्य प्रददौ वसुधाधिपः
नंतर शत्रूंना पराभूत करणाऱ्या रामाने, द्विविद, मैंद आणि नील यांना त्यांची सर्व इच्छित सुखे दिली.
दृष्ट्वा सर्वे महात्मानस्ततस्ते वानरर्षभाः। विसृष्टाः पार्थिवेन्द्रेण किष्किन्धां समुपागमन्
हे सर्व पाहून, महान आत्मा असलेले वानरांचे श्रेष्ठ, राजाधिराजाने त्यांना परवानगी दिल्यावर, पुन्हा किष्किंधेच्या दिशेने निघाले.