स तान् गृहीत्वा दुर्धर्षो राघवाय न्यवेदयत्। मङ्गल्यं मङ्गलं सर्वं लक्ष्मणाय च वीर्यवान्
तो बलवान विभीषण ती सर्व शुभ वस्तू घेऊन राम आणि शूर लक्ष्मणाला अर्पण करतो.
कृतकार्यं समृद्धार्थं दृष्ट्वा रामो विभीषणम्। प्रतिजग्राह तत् सर्वं तस्यैव प्रतिकाम्यया
स्वतःचे कार्य पूर्ण झालेले आणि मनोकामना साधलेला विभीषण पाहून, रामाने त्याच्या इच्छेप्रमाणे ती सर्व भेटवस्तू स्वीकारल्या.
ततः शैलोपमं वीरं प्राञ्जलिं प्रणतं स्थितम्। उवाचेदं वचो रामो हनूमन्तं प्लवङ्गमम्
तेव्हा रामाने पर्वतासारख्या बळकट, हात जोडून आणि वाकून उभ्या असलेल्या हनुमंताला असे सांगितले.
अनुज्ञाप्य महाराजमिमं सौम्य विभीषणम्। प्रविश्य नगरीं लङ्कां कौशलं ब्रूहि मैथिलीम्
हे सौम्य विभीषण, या महान राजाची परवानगी घेऊन, तू लंका नगरीत जा आणि मैथिलीला माझी कुशलता सांग.
वैदेह्यै मां च कुशलं सुग्रीवं च सलक्ष्मणम्। आचक्ष्व वदतां श्रेष्ठ रावणं च हतं रणे
वदनात श्रेष्ठ असलेल्या हनुमंता, वैदेहीला माझी, सुग्रीवाची आणि लक्ष्मणाची कुशलता सांग, तसेच रणांगणात रावण मारला गेला हेही सांग.
प्रियमेतदिहाख्याहि वैदेह्यास्त्वं हरीश्वर। प्रतिगृह्य तु संदेशमुपावर्तितुमर्हसि
वानरांच्या स्वामी, हे आनंदाचे वार्तापत्र वैदेहीला सांग आणि संदेश पोहोचवल्यावर परत ये.
thumb|त्रयोदशाधिकशततमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे युद्धकाण्डे त्रयोदशाधिकशततमः सर्गः ॥६-
श्रीवाल्मीकी रामायणाच्या युद्धकांडातील एकशेतेराव्या सर्गाचे ऐका.
इति प्रतिसमादिष्टो हनूमान् मारुतात्मजः। प्रविवेश पुरीं लङ्कां पूज्यमानो निशाचरैः
रामाने सांगितल्याप्रमाणे, वायुपुत्र हनुमान लंका नगरीत गेला आणि निशाचरांकडून सन्मान मिळवत होता.
प्रविश्य च पुरीं लङ्कामनुज्ञाप्य विभीषणम्। ततस्तेनाभ्यनुज्ञातो हनूमान् वृक्षवाटिकाम्
लंका नगरीत प्रवेश करून, विभीषणाची परवानगी घेऊन, हनुमान त्याच्या आज्ञेने वृक्षांची बाग गाठली.
सम्प्रविश्य यथान्यायं सीताया विदितो हरिः। ददर्श मृजया हीनां सातङ्कां रोहिणीमिव
योग्य रीतीने आत जाऊन, सीतेला ओळख असलेल्या हनुमंताने तिला आनंद हरवलेली, घाबरलेली आणि चंद्राविना रोहिणी तारकेसारखी पाहिले.
वृक्षमूले निरानन्दां राक्षसीभिः परीवृताम्। निभृतः प्रणतः प्रह्वः सोऽभिगम्याभिवाद्य च
झाडाच्या मुळाशी, आनंद हरवलेली आणि राक्षसींनी वेढलेली सीता बसली होती. हनुमान शांतपणे, वाकून, नम्रतेने तिच्याजवळ गेला आणि नमस्कार केला.
दृष्ट्वा तमागतं देवी हनूमन्तं महाबलम्। तूष्णीमास्त तदा दृष्ट्वा स्मृत्वा हृष्टाभवत् तदा
म्हणूनच, देवीने बलवान हनुमंताला येताना पाहिले, तेव्हा ती गप्प राहिली, पण त्याची आठवण येताच ती आनंदी झाली.
सौम्यं तस्या मुखं दृष्ट्वा हनूमान् प्लवगोत्तमः। रामस्य वचनं सर्वमाख्यातुमुपचक्रमे
सीतेचे शांत, सौम्य मुख पाहून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमंताने रामाचे सर्व शब्द सांगायला सुरुवात केली.
वैदेहि कुशली रामः सहसुग्रीवलक्ष्मणः। कुशलं चाह सिद्धार्थो हतशत्रुरमित्रजित्
वैदेही, राम, सुग्रीव आणि लक्ष्मण सर्व कुशल आहेत. आपले उद्दिष्ट साध्य झाले असून, शत्रूंना हरवले आहे.
विभीषणसहायेन रामेण हरिभिः सह। निहतो रावणो देवि लक्ष्मणेन च वीर्यवान्
विभीषण आणि वानरांच्या मदतीने, देवी, रामाने आणि लक्ष्मणाच्या पराक्रमाने रावणाचा वध केला.
प्रियमाख्यामि ते देवि भूयश्च त्वां सभाजये। तव प्रभावाद् धर्मज्ञे महान् रामेण संयुगे
हे देवी, मी तुला आनंदाची बातमी सांगतो आणि पुन्हा तुला नमस्कार करतो. तुझ्या सामर्थ्यामुळे, धर्म जाणणाऱ्या सीते, रामाने युद्धात मोठा विजय मिळवला.
लब्धोऽयं विजयः सीते स्वस्था भव गतज्वरा। रावणश्च हतः शत्रुर्लङ्का चैव वशीकृता
सीते, हा विजय मिळवला आहे. तू निर्धास्त आणि चिंता सोड. शत्रू रावण मारला गेला आहे आणि लंका आपल्या ताब्यात आली आहे.
मया ह्यलब्धनिद्रेण धृतेन तव निर्जये। प्रतिज्ञैषा विनिस्तीर्णा बद्ध्वा सेतुं महोदधौ
मी झोप न घेता, तुझ्या सुटकेसाठी ठरवलेली प्रतिज्ञा पूर्ण केली; मोठ्या समुद्रावर सेतू बांधून हा संकल्प साध्य केला.
सम्भ्रमश्च न कर्तव्यो वर्तन्त्या रावणालये। विभीषणविधेयं हि लङ्कैश्वर्यमिदं कृतम्
रावणाच्या घरात असताना तुला आता घाबरण्याचे कारण नाही; लंकेचे राज्य विभीषणाच्या हातात दिले आहे.
तदाश्वसिहि विस्रब्धं स्वगृहे परिवर्तसे। अयं चाभ्येति संहृष्टस्त्वद्दर्शनसमुत्सुकः
म्हणून, निर्धास्त रहा आणि आपल्या घरात मोकळेपणाने वावर. राम स्वतः आनंदाने आणि तुझ्या भेटीसाठी आतुरतेने येत आहे.
एवमुक्ता तु सा देवी सीता शशिनिभानना। प्रहर्षेणावरुद्धा सा व्याहर्तुं न शशाक ह
असं सांगितल्यावर, चंद्रासारखा तेजस्वी चेहरा असलेली सीता देवी आनंदाने भारावून गेली आणि बोलूच शकली नाही.
ततोऽब्रवीद्धरिवरः सीतामप्रतिजल्पतीम्। किं त्वं चिन्तयसे देवि किं च मां नाभिभाषसे
मग वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने गप्प बसलेल्या सीतेला विचारले, "देवी, तू काय विचार करतेस? आणि मला काहीच का सांगत नाहीस?"
एवमुक्ता हनुमता सीता धर्मपथे स्थिता। अब्रवीत् परमप्रीता बाष्पगद्गदया गिरा
हनुमानाने असं विचारल्यावर, धर्ममार्गावर चालणारी सीता अत्यंत आनंदाने, डोळ्यांतून अश्रू येत, थरथरत्या आवाजात बोलली.
प्रियमेतदुपश्रुत्य भर्तुर्विजयसंश्रितम्। प्रहर्षवशमापन्ना निर्वाक्यास्मि क्षणान्तरम्
माझ्या पतीच्या विजयाची ही आनंदाची बातमी ऐकून मी इतकी आनंदली की, एक क्षण मी काहीच बोलू शकले नाही.
नहि पश्यामि सदृशं चिन्तयन्ती प्लवंगम। आख्यानकस्य भवतो दातुं प्रत्यभिनन्दनम्
अजून मी विचार करत असताना, तुझ्या या गोष्टीला योग्य असं काही तुला द्यावं, असं मला काहीच सुचत नाही, हे वानरराज.
न हि पश्यामि तत् सौम्य पृथिव्यामपि वानर। सदृशं यत्प्रियाख्याने तव दत्त्वा भवेत् सुखम्
हे सौम्य वानर, तुझ्या या आनंददायक बातमीसाठी तुला द्यावं असं या पृथ्वीवर काहीच मला योग्य वाटत नाही, जे तुला खरं सुख देईल.
हिरण्यं वा सुवर्णं वा रत्नानि विविधानि च। राज्यं वा त्रिषु लोकेषु एतन्नार्हति भाषितम्
सोनं, चांदी, विविध रत्ने किंवा तिन्ही लोकांचं राज्य — यापैकी काहीच तुझ्या या बोलण्याशी तुलना करू शकत नाही.
एवमुक्तस्तु वैदेह्या प्रत्युवाच प्लवंगमः। प्रगृहीताञ्जलिर्हर्षात् सीतायाः प्रमुखे स्थितः
वैदेहीने असं म्हटल्यावर, हनुमान दोन्ही हात जोडून, आनंदाने सीतेसमोर उभा राहून उत्तर देऊ लागला.
भर्तुः प्रियहिते युक्ते भर्तुर्विजयकांक्षिणि। स्निग्धमेवंविधं वाक्यं त्वमेवार्हस्यनिन्दिते
पतीच्या कल्याणासाठी आणि विजयासाठी इच्छुक असलेल्या तुझ्यासारख्या निष्कलंक स्त्रीचे असे प्रेमळ शब्दच योग्य आहेत.
तवैतद् वचनं सौम्ये सारवत् स्निग्धमेव च। रत्नौघाद् विविधाच्चापि देवराज्याद् विशिष्यते
हे सौम्ये, तुझे हे बोलणे अर्थपूर्ण आणि प्रेमळ आहे; ते रत्नांच्या राशींपेक्षा आणि देवांच्या राज्यापेक्षाही श्रेष्ठ आहे.