सुग्रीवे स शरान् घोरान् विससर्ज चमूमुखे। स्थापयामास चोद्विग्नान् राक्षसान् सम्प्रहर्षयन्
त्याने सुग्रीवावर सैन्याच्या समोर भयंकर बाण सोडले, त्यामुळे वानर घाबरले आणि राक्षसांना आनंद झाला.
सोऽतिविद्धः शितैर्बाणैः कपीन्द्रस्तेन रक्षसा। चुक्रोश च महाक्रोधो वधे चास्य मनो दधे
त्या राक्षसाने सोडलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी कपिराज सुग्रीव फार जखमी झाला, मोठ्या रागाने ओरडला आणि त्याला मारायचे ठरवले.
ततः पादपमुद्धृत्य शूरः सम्प्रधनो हरिः। अभिपत्य जघानास्य प्रमुखे तं महागजम्
तेव्हा त्या शूर वानराने एक झाड उपटले, पुढे धावून विरूपाक्षाच्या समोर असलेल्या मोठ्या हत्तीला जोरात मारले.
स तु प्रहाराभिहतः सुग्रीवेण महागजः। अपासर्पद् धनुर्मात्रं निषसाद ननाद च
सुग्रीवाच्या प्रहाराने तो मोठा हत्ती मागे एक धनुष्यभर सरकला, बसला आणि मोठ्याने गर्जला.
गजात् तु मथितात् तूर्णमपक्रम्य स वीर्यवान्। राक्षसोऽभिमुखः शत्रुं प्रत्युद्गम्य ततः कपिम्
त्या धडाक्याने हत्ती हादरल्यावर, तो शूर राक्षस पटकन खाली उतरला आणि समोरच्या वानर शत्रूकडे धावला.
आर्षभं चर्म खड्गं च प्रगृह्य लघुविक्रमः। भर्त्सयन्निव सुग्रीवमाससाद व्यवस्थितम्
तो हलका आणि चपळ राक्षस, बैलाच्या कातडीचे ढाल आणि तलवार घेऊन, सुग्रीवाला जणू धमकी देत त्याच्याजवळ गेला.
स हि तस्याभिसंक्रुद्धः प्रगृह्य विपुलां शिलाम्। विरूपाक्षस्य चिक्षेप सुग्रीवो जलदोपमाम्
सुग्रीवाला फार राग आला, त्याने एक मोठा दगड उचलून, मेघासारखा दिसणाऱ्या विरूपाक्षावर फेकला.
स तां शिलामापतन्तीं दृष्ट्वा राक्षसपुंगवः। अपक्रम्य सुविक्रान्तः खड्गेन प्राहरत् तदा
तो दगड आपल्या दिशेने येताना पाहून, राक्षसांचा पुढारी कौशल्याने बाजूला झाला आणि तलवारीने तो दगड फोडला.
तेन खड्गप्रहारेण रक्षसा बलिना हतः। मुहूर्तमभवद् भूमौ विसंज्ञ इव वानरः
त्या बलाढ्य राक्षसाच्या तलवारीच्या घावाने वानर क्षणभर जणू बेशुद्ध होऊन जमिनीवर पडला.
सहसा स तदोत्पत्य राक्षसस्य महाहवे। मुष्टिं संवर्त्य वेगेन पातयामास वक्षसि
त्या मोठ्या युद्धात तो वानर अचानक उठला, मुठ आवळून जोरात राक्षसाच्या छातीवर घाव घातला.
मुष्टिप्रहाराभिहतो विरूपाक्षो निशाचरः। तेन खड्गेन संक्रुद्धः सुग्रीवस्य चमूमुखे
सुग्रीवाच्या मुठीच्या घावाने विरूपाक्ष हा निशाचर संतापला आणि तलवार घेऊन सुग्रीवाच्या सैन्याच्या पुढ्यात हल्ला केला.
कवचं पातयामास पद्भ्यामभिहतोऽपतत्। स समुत्थाय पतितः कपिस्तस्य व्यसर्जयत्
त्याने सुग्रीवाचे कवच खाली पाडले आणि पायांनी घाव घातल्यामुळे सुग्रीव खाली पडला; पण वानर पुन्हा उठून ते कवच त्याच्यावर फेकले.
तलप्रहारमशनेः समानं भीमनिःस्वनम्। तलप्रहारं तद् रक्षः सुग्रीवेण समुद्यतम्
सुग्रीवाच्या तळहाताचा घाव वज्राच्या गडगडाटासारखा भीषण होता आणि तो घाव राक्षसावर उगारला गेला.
नैपुण्यान्मोचयित्वैनं मुष्टिनोरसि ताडयत्। ततस्तु संक्रुद्धतरः सुग्रीवो वानरेश्वरः
कौशल्याने सुटका करून, त्याने राक्षसाच्या छातीवर मुठीने घाव घातला; त्यानंतर वानरांचा राजा सुग्रीव आणखीच संतापला.
मोक्षितं चात्मनो दृष्ट्वा प्रहारं तेन रक्षसा। स ददर्शान्तरं तस्य विरूपाक्षस्य वानरः
राक्षसाने आपला घाव चुकवला हे पाहून, वानराने विरूपाक्षाच्या बचावात एक फटका शोधला.
ततोऽन्यं पातयत् क्रोधाच्छङ्खदेशे महातलम्। महेन्द्राशनिकल्पेन तलेनाभिहतः क्षितौ
मग रागाच्या भरात त्याने विरूपाक्षाच्या जबड्यात महाबळवान तळहाताचा घाव दिला, तो घाव इंद्राच्या वज्रासारखा होता आणि त्याने विरूपाक्षाला जमिनीवर पाडले.
पपात रुधिरक्लिन्नः शोणितं हि समुद्गिरन्। स्रोतोभ्यस्तु विरूपाक्षो जलं प्रस्रवणादिव
विरूपाक्ष रक्ताने माखून खाली पडला, त्याच्या जखमांतून लाल रक्त धारेप्रमाणे वाहू लागले, जणू डोंगरातील झऱ्यातून पाणी वाहते.
विवृत्तनयनं क्रोधात् सफेनं रुधिराप्लुतम्। ददृशुस्ते विरूपाक्षं विरूपाक्षतरं कृतम्
रागाने त्याचे डोळे मोठे झाले होते, तोंडातून फेस आणि रक्त वाहत होते; त्यांनी विरूपाक्षाला पूर्वीपेक्षा अधिक भयंकर अवस्थेत पाहिले.
स्फुरन्तं परिवर्तन्तं पार्श्वेन रुधिरोक्षितम्। करुणं च विनर्दन्तं ददृशुः कपयो रिपुम्
शरीर थरथरत, कडेला लोळत, रक्ताने माखलेला आणि करुण आवाजात ओरडणारा तो शत्रू वानरांनी पाहिला.
तथा तु तौ संयति सम्प्रयुक्तौ तरस्विनौ वानरराक्षसानाम्। बलार्णवौ सस्वनतुश्च भीमौ महार्णवौ द्वाविव भिन्नसेतू
अशा प्रकारे वानर आणि राक्षसांचे हे दोन्ही बलाढ्य सेनापती युद्धात भिडले, आणि ते दोघे तुटलेल्या काठीसारखे भयंकर गर्जना करणारे दोन महासागर वाटत होते.
विनाशितं प्रेक्ष्य विरूपनेत्रं महाबलं तं हरिपार्थिवेन। बलं समेतं कपिराक्षसाना- मुद्वृत्तगङ्गाप्रतिमं बभूव
विरूप नेत्र असलेला, बलाढ्य विरूपाक्ष वानरराजाने मारल्याचे पाहून, वानर आणि राक्षसांची एकत्रित सेना वाढत्या गंगेसारखी झाली.
thumb|सप्तनवतितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे युद्धकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः ॥६-
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणाच्या युद्धकांडातील सत्त्याण्णव्या सर्गाचे ऐकावे.
हन्यमाने बले तूर्णमन्योन्यं ते महामृधे। सरसीव महाघर्मे सूपक्षीणे बभूवतुः
त्या मोठ्या युद्धात एकमेकांच्या सैन्याचा वेगाने संहार होत असताना, ती सैन्ये जणू कडक उन्हात सुकलेले तळे झाली.
स्वबलस्य तु घातेन विरूपाक्षवधेन च। बभूव द्विगुणं क्रुद्धो रावणो राक्षसाधिपः
स्वतःच्या सैन्याचा संहार आणि विरूपाक्षाच्या वधामुळे राक्षसांचा राजा रावण द्विगुणित संतापला.
प्रक्षीणं स्वबलं दृष्ट्वा वध्यमानं वलीमुखैः। बभूवास्य व्यथा युद्धे दृष्ट्वा दैवविपर्ययम्
आपल्या सैन्याची मोठी हानी होताना आणि श्रेष्ठ योद्ध्यांच्या हाती ते मारले जाताना पाहून, युद्धात त्याच्या मनाला फार वेदना झाली; कारण त्याने नशीब उलटलेले पाहिले.
उवाच च समीपस्थं महोदरमनन्तरम्। अस्मिन् काले महाबाहो जयाशा त्वयि मे स्थिता
मग तो जवळ उभ्या असलेल्या महोदराला म्हणाला, "हे बलवान महाबाहु, या वेळी माझ्या विजयाची आशा फक्त तुझ्यावर आहे."
जहि शत्रुचमूं वीर दर्शयाद्य पराक्रमम्। भर्तृपिण्डस्य कालोऽयं निर्वेष्टुं साधु युध्यताम्
"हे वीर, शत्रूंची फौज नष्ट कर आणि आज आपली शौर्य दाखव. आता आपल्या स्वामीसाठी कर्तव्य बजावण्याची वेळ आली आहे; छान लढा!"
एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा राक्षसेन्द्रो महोदरः। प्रविवेशारिसेनां स पतङ्ग इव पावकम्
असं सांगितल्यावर राक्षसांचा राजा महोदर म्हणाला, "तसं होईल," आणि तो शत्रूंच्या सैन्यात जणू पतंग जसा आगीत शिरतो तसा शिरला.
ततः स कदनं चक्रे वानराणां महाबलः। भर्तृवाक्येन तेजस्वी स्वेन वीर्येण चोदितः
मग आपल्या स्वामीच्या शब्दांनी आणि स्वतःच्या धैर्याने प्रेरित होऊन, बलाढ्य महोदराने वानरांमध्ये मोठा संहार केला.
वानराश्च महासत्त्वाः प्रगृह्य विपुलाः शिलाः। प्रविश्यारिबलं भीमं जघ्नुस्ते सर्वराक्षसान्
मग मोठ्या ताकदीचे वानर मोठमोठ्या दगडं उचलून, भयंकर शत्रूंच्या सैन्यात घुसले आणि सर्व राक्षसांना ठार केले.