तेन तद्विहितं शस्त्रं वारुणं परमाद्भुतम्। ततः क्रुद्धो महातेजा इन्द्रजित् समितिंजयः। आग्नेयं संदधे दीप्तं स लोकं संक्षिपन्निव
त्यामुळे ते अद्भुत वारुण अस्त्र निष्प्रभ झाले; मग प्रचंड तेजस्वी आणि विजयशाली इंद्रजित, रागाने पेटून, जग जाळून टाकावे असा प्रज्वलित आग्नेय अस्त्र लावतो.
सौरेणास्त्रेण तद् वीरो लक्ष्मणः पर्यवारयत्। अस्त्रं निवारितं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः
लक्ष्मण या वीराने त्या इंद्रजितच्या अस्त्राचा शौर्याने प्रत्युत्तर दिले; आपले अस्त्र निष्प्रभ झालेले पाहून रावणपुत्र प्रचंड संतापला.
आददे निशितं बाणमासुरं शत्रुदारणम्। तस्माच्चापाद् विनिष्पेतुर्भास्वराः कूटमुद्गराः
त्याने शत्रूंचा नाश करणारा, धारदार आणि असुरी बाण उचलला; त्याच्या धनुष्यापासून जळणारे, काटेरी आणि टोकदार बाण सुटले.
शूलानि च भुशुण्ड्यश्च गदाः खड्गाः परश्वधाः। तद् दृष्ट्वा लक्ष्मणः संख्ये घोरमस्त्रमथासुरम्
शूल, गदा, भुशुंडी, तलवारी, कुऱ्हाडी असे शस्त्र दिसू लागले; ते भयंकर असुरी अस्त्र युद्धात पाहूनही लक्ष्मण घाबरला नाही.
अवार्यं सर्वभूतानां सर्वशस्त्रविदारणम्। माहेश्वरेण द्युतिमांस्तदस्त्रं प्रत्यवारयत्
सर्व जीवांना अडवू न शकणारे, सर्व शस्त्रांचे भेदन करणारे ते अस्त्र, तेजस्वी लक्ष्मणाने महेश्वराच्या अस्त्राने परतवले.
तयोः समभवद् युद्धमद्भुतं रोमहर्षणम्। गगनस्थानि भूतानि लक्ष्मणं पर्यवारयन्
त्यांच्या दोघांमध्ये अद्भुत आणि अंगावर काटा आणणारे असे युद्ध झाले; आकाशातील सर्व जीव लक्ष्मणाभोवती गोळा झाले.
भैरवाभिरुते भीमे युद्धे वानररक्षसाम्। भूतैर्बहुभिराकाशं विस्मितैरावृतं बभौ
वानर आणि राक्षसांच्या त्या भीषण, भयावह गर्जनांनी भरलेल्या युद्धात, आकाशात अनेक विस्मित भूतांनी गर्दी केली होती.
ऋषयः पितरो देवा गन्धर्वगरुडोरगाः। शतक्रतुं पुरस्कृत्य ररक्षुर्लक्ष्मणं रणे
ऋषी, पितर, देव, गंधर्व, गरुड आणि नाग, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, युद्धात लक्ष्मणाचे रक्षण करीत होते.
अथान्यं मार्गणश्रेष्ठं संदधे राघवानुजः। हुताशनसमस्पर्शं रावणात्मजदारणम्
मग राघवाचा लहान भाऊ, लक्ष्मण, रावणाच्या मुलाचा नाश करण्यासाठी, अग्नीच्या स्पर्शासारखा दुसरा एक उत्तम बाण धनुष्यावर चढवला.
सुपत्रमनुवृत्ताङ्गं सुपर्वाणं सुसंस्थितम्। सुवर्णविकृतं वीरः शरीरान्तकरं शरम्
त्या वीराने सुंदर पिसांनी सजवलेला, मजबूत सांध्यांचा, व्यवस्थित बसवलेला, सोन्याने मढवलेला आणि शरीराचा नाश करणारा असा एक बाण हातात घेतला.
दुरावारं दुर्विषहं राक्षसानां भयावहम्। आशीविषविषप्रख्यं देवसंघैः समर्चितम्
तो बाण राक्षसांसाठी थांबवता न येणारा, सहन न होणारा, भीतीदायक, सर्पाच्या विषासारखा आणि देवांच्या समूहांनी पूजलेला होता.
येन शक्रो महातेजा दानवानजयत् प्रभुः। पुरा देवासुरे युद्धे वीर्यवान् हरिवाहनः
याच बाणाने पूर्वी इंद्राने, मोठ्या तेजाचा आणि ऐरावतावर बसणाऱ्या त्या वीराने, देव-दानवांच्या युद्धात दानवांचा पराभव केला होता.
अथैन्द्रमस्त्रं सौमित्रिः संयुगेष्वपराजितम्। शरश्रेष्ठं धनुश्रेष्ठे विकर्षन्निदमब्रवीत्
मग सौमित्र लक्ष्मणाने, युद्धात कधीही पराभूत न होणारे, उत्तम धनुष्यावरील श्रेष्ठ बाण, म्हणजेच ऐंद्र अस्त्र, ओढून घेतले आणि म्हणाला—
लक्ष्मीवाँल्लक्ष्मणो वाक्यमर्थसाधकमात्मनः। धर्मात्मा सत्यसंधश्च रामो दाशरथिर्यदि। पौरुषे चाप्रतिद्वन्द्वस्तदैनं जहि रावणिम्
लक्ष्मण म्हणाला, 'जर दाशरथी राम हा धर्मशील, सत्यव्रती, आणि पराक्रमात अद्वितीय असेल, तर हे बाण, रावणाच्या मुलाचा नाश कर.'
इत्युक्त्वा बाणमाकर्णं विकृष्य तमजिह्मगम्। लक्ष्मणः समरे वीरः ससर्जेन्द्रजितं प्रति। ऐन्द्रास्त्रेण समायुज्य लक्ष्मणः परवीरहा
असे म्हणून, समोरच्या युद्धात लक्ष्मणाने सरळ जाणारा बाण कानापर्यंत ओढला आणि ऐंद्र अस्त्राशी जोडून तो इंद्रजितावर सोडला.
तच्छिरः सशिरस्त्राणं श्रीमज्ज्वलितकुण्डलम्। प्रमथ्येन्द्रजितः कायात् पातयामास भूतले
तो बाण, शिरस्त्राण आणि तेजस्वी कुंडले घातलेल्या इंद्रजिताचे डोके त्याच्या शरीरापासून वेगळे करून जमिनीवर पाडला.
तद् राक्षसतनूजस्य भिन्नस्कन्धं शिरो महत्। तपनीयनिभं भूमौ ददृशे रुधिरोक्षितम्
त्या राक्षस राजकुमाराचे मोठे डोके, खांद्यापासून वेगळे झालेले, सोन्यासारखे चमकत आणि रक्ताने माखलेले, जमिनीवर पडलेले दिसले.
हतः स निपपाताथ धरण्यां रावणात्मजः। कवची सशिरस्त्राणो विप्रविद्धशरासनः
रावणाचा मुलगा, कवच आणि शिरस्त्राण घातलेला, धनुष्य-बाण दूर फेकलेला, मारला जाऊन जमिनीवर कोसळला.
चुक्रुशुस्ते ततः सर्वे वानराः सविभीषणाः। हृष्यन्ते निहते तस्मिन् देवा वृत्रवधे यथा
मग सर्व वानर आणि विभीषण आनंदाने ओरडले; त्या वेळी देवांना जसा वृत्राचा वध झाल्यावर आनंद झाला होता, तसा तेही आनंदले.
अथान्तरिक्षे देवानामृषीणां च महात्मनाम्। जज्ञेऽथ जयसंनादो गन्धर्वाप्सरसामपि
मग आकाशात देव, महान ऋषी, तसेच गंधर्व आणि अप्सरा यांच्या तोंडून विजयाचा गजर झाला.
पतितं समभिज्ञाय राक्षसी सा महाचमूः। वध्यमाना दिशो भेजे हरिभिर्जितकाशिभिः
राक्षसींच्या मोठ्या सैन्याने, आपली फौज पडली हे ओळखून, वानरांनी पराभूत केल्यामुळे, भीतीने सर्व दिशांना पळ काढला.
वानरैर्वध्यमानास्ते शस्त्राण्युत्सृज्य राक्षसाः। लङ्कामभिमुखाः सस्रुर्भ्रष्टसंज्ञाः प्रधाविताः
वानरांनी हल्ला केल्यावर, ते राक्षस आपली शस्त्रे टाकून, भान हरपून, घाईघाईने लंकेकडे पळाले.
दुद्रुवुर्बहुधा भीता राक्षसाः शतशो दिशः। त्यक्त्वा प्रहरणान् सर्वे पट्टिशासिपरश्वधान्
शेकडो राक्षस भीतीने, आपली भाले, तलवारी, कुऱ्हाडी टाकून, वेगवेगळ्या दिशांना पळाले.
केचिल्लङ्कां परित्रस्ताः प्रविष्टा वानरार्दिताः। समुद्रे पतिताः केचित् केचित् पर्वतमाश्रिताः
काही राक्षस, वानरांनी त्रस्त होऊन आणि भीतीने, लंकेत शिरले; काही समुद्रात उडी मारली, तर काही डोंगरांवर जाऊन लपले.
हतमिन्द्रजितं दृष्ट्वा शयानं च रणक्षितौ। राक्षसानां सहस्रेषु न कश्चित् प्रत्यदृश्यत
इंद्रजित रणभूमीवर पडलेला आणि मृत पाहून, हजारो राक्षसांमध्ये एकही राक्षस दिसत नव्हता.
यथास्तं गत आदित्ये नावतिष्ठन्ति रश्मयः। तथा तस्मिन् निपतिते राक्षसास्ते गता दिशः
जसा सूर्य मावळला की त्याच्या किरणांचा मागमूस राहत नाही, तसाच इंद्रजित पडल्यावर सर्व राक्षस चारही दिशांना पसार झाले.
शान्तरश्मिरिवादित्यो निर्वाण इव पावकः। बभूव स महाबाहुर्व्यपास्तगतजीवितः
तो महाबाहू, जणू सूर्याचे किरण शांत झाले किंवा जणू अग्नी विझला, तसा प्राण सोडून पडला.
प्रशान्तपीडाबहुलो विनष्टारिः प्रहर्षवान्। बभूव लोकः पतिते राक्षसेन्द्रसुते तदा
त्या राक्षसराजपुत्राचा पतन झाल्यावर, लोकांना दुःखातून मुक्ती मिळाली आणि शत्रू नष्ट झाल्याने सर्व जग आनंदित झाले.
हर्षं च शक्रो भगवान् सह सर्वैर्महर्षिभिः। जगाम निहते तस्मिन् राक्षसे पापकर्मणि
त्या पापी राक्षसाचा वध झाल्यावर भगवंत शक्र आणि सर्व महर्षी आनंदित झाले.
आकाशे चापि देवानां शुश्रुवे दुन्दुभिस्वनः। नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च गन्धर्वैश्च महात्मभिः
आकाशात देवांच्या नगाऱ्यांचा आवाज घुमला, अप्सरा नृत्य करू लागल्या आणि मोठ्या आत्म्याचे गंधर्वही सहभागी झाले.