लक्ष्मणेन्द्रजितौ वीरौ महाबलशरासनौ। अन्योन्यं जघ्नतुर्वीरौ विशिखैर्भीमविक्रमौ
लक्ष्मण आणि इंद्रजित, दोघेही बलाढ्य आणि मोठ्या धनुष्याचे वीर, एकमेकांवर भयंकर शौर्य दाखवत बाणांनी हल्ला करू लागले.
ततः शोणितदिग्धाङ्गौ लक्ष्मणेन्द्रजितावुभौ। रणे तौ रेजतुर्वीरौ पुष्पिताविव किंशुकौ
मग लक्ष्मण आणि इंद्रजित, दोघांच्याही अंगावर रक्त लागलेलं, रणभूमीत फुललेल्या किंशुकाच्या झाडासारखे तेजस्वी दिसू लागले.
तौ परस्परमभ्येत्य सर्वगात्रेषु धन्विनौ। घोरैर्विव्यधतुर्बाणैः कृतभावावुभौ जये
ते दोन्ही धनुर्धारी एकमेकांच्या जवळ आले आणि सर्व अंगावर भयानक बाणांनी वार करू लागले; दोघेही विजय मिळवण्याच्या निर्धाराने लढत होते.
ततः समरकोपेन संयुतो रावणात्मजः। विभीषणं त्रिभिर्बाणैर्विव्याध वदने शुभे
मग युद्धाच्या रागाने भरलेला रावणाचा मुलगा, विभीषणाच्या तेजस्वी चेहऱ्यावर तीन बाणांनी घाव घातला.
अयोमुखैस्त्रिभिर्विद्ध्वा राक्षसेन्द्रं विभीषणम्। एकैकेनाभिविव्याध तान् सर्वान् हरियूथपान्
त्याने लोखंडी टोकाच्या तीन बाणांनी राक्षसांचा स्वामी विभीषणाला भोसकलं आणि मग प्रत्येक वानर सेनापतीला एकेक बाण मारला.
तस्मै दृढतरं क्रुद्धो जघान गदया हयान्। विभीषणो महातेजा रावणेः स दुरात्मनः
तेव्हा प्रचंड तेजाचा विभीषण, रावणाच्या त्या दुष्ट मुलाच्या घोड्यांना प्रचंड संतापाने गदेद्वारे जबरदस्त फटका दिला.
स हताश्वादवप्लुत्य रथान्निहतसारथेः। अथ शक्तिं महातेजाः पितृव्याय मुमोच ह
घोडे आणि सारथी मारले गेले म्हणून इंद्रजित रथातून उडी मारून खाली उतरला आणि मग त्या पराक्रमी माणसाने आपल्या काकावर मोठी भाला फेकली.
तामापतन्तीं सम्प्रेक्ष्य सुमित्रानन्दवर्धनः। चिच्छेद निशितैर्बाणैर्दशधापातयद् भुवि
ती भाला वेगाने येताना पाहून सुमित्रेचा आनंद वाढवणाऱ्या लक्ष्मणाने ती धारदार बाणांनी तुकडे केली आणि ती जमिनीवर दहा भागांत पडली.
तस्मै दृढधनुः क्रुद्धो हताश्वाय विभीषणः। वज्रस्पर्शसमान् पञ्च ससर्जोरसि मार्गणान्
मग हातात मजबूत धनुष्य घेऊन, घोडे मारल्याचा राग मनात ठेवून विभीषणाने वज्रासारखे कठीण पाच बाण त्याच्या छातीवर सोडले.
ते तस्य कायं भित्त्वा तु रुक्मपुङ्खा निमित्तगाः। बभूवुर्लोहितादिग्धा रक्ता इव महोरगाः
ते सोनेरी टोकाचे आणि निशाण साधून सोडलेले बाण त्याच्या अंगात घुसले आणि रक्ताने माखले गेले; ते मोठ्या लाल सापांसारखे दिसू लागले.
स पितृव्यस्य संक्रुद्ध इन्द्रजिच्छरमाददे। उत्तमं रक्षसां मध्ये यमदत्तं महाबलः
तेव्हा, आपल्या काकावर प्रचंड रागावलेला इंद्रजित, राक्षसांमध्ये अत्यंत बलवान असलेला, यमाने दिलेला सर्वोत्तम बाण उचलतो.
तं समीक्ष्य महातेजा महेषुं तेन संहितम्। लक्ष्मणोऽप्याददे बाणमन्यद् भीमपराक्रमः
तो महाबलवान बाण धनुष्याला लावलेला पाहून, भीषण पराक्रमी आणि तेजस्वी लक्ष्मणानेही दुसरा बाण उचलला.
कुबेरेण स्वयं स्वप्ने यद् दत्तममितात्मना। दुर्जयं दुर्विषह्यं च सेन्द्रैरपि सुरासुरैः
तो बाण म्हणजे, अमर्याद सामर्थ्य असलेल्या वीराला कुबेराने एकदा स्वप्नात दिलेला, जो इंद्रासह देव-दानवांनाही जिंकता येत नाही, असा दुर्जय आणि दुर्दम्य बाण होता.
तयोस्तु धनुषी श्रेष्ठे बाहुभिः परिघोपमैः। विकृष्यमाणे बलवत् क्रौञ्चाविव चुकूजतुः
त्यांच्या दोघांच्या उत्तम धनुष्यांना, लोखंडासारख्या भुजांनी जोरात ओढले असता, ते धनुष्य क्रौंच पक्ष्यांच्या आवाजासारखे घुमू लागले.
ताभ्यां तु धनुषि श्रेष्ठे संहितौ सायकोत्तमौ। विकृष्यमाणौ वीराभ्यां भृशं जज्वलतुः श्रिया
त्या दोन्ही वीरांनी आपल्या श्रेष्ठ धनुष्यांना उत्कृष्ट बाण लावून ओढले असता, ती धनुष्ये तेजाने प्रखर चमकत होती.
तौ भासयन्तावाकाशं धनुर्भ्यां विशिखौ च्युतौ। मुखेन मुखमाहत्य संनिपेततुरोजसा
ते दोन्ही बाण, धनुष्यांतून सुटून आकाश उजळवत, तोंडावर तोंड भिडवत, प्रचंड वेगाने एकमेकांवर आदळले.
संनिपातस्तयोश्चासीच्छरयोर्घोररूपयोः। सधूमविस्फुलिङ्गश्च तज्जोऽग्निर्दारुणोऽभवत्
त्या दोन्ही भयंकर बाणांचा जोरदार धडक होऊन, त्यातून धूर आणि ठिणग्या उडणारी भीषण आग निर्माण झाली.
तौ महाग्रहसंकाशावन्योन्यं संनिपत्य च। संग्रामे शतधा यातौ मेदिन्यां चैव पेततुः
ते दोन्ही बाण, मोठ्या ग्रहांसारखे दिसणारे, युद्धात एकमेकांवर आदळून शंभर तुकडे झाले आणि पृथ्वीवर कोसळले.
शरौ प्रतिहतौ दृष्ट्वा तावुभौ रणमूर्धनि। व्रीडितौ जातरोषौ च लक्ष्मणेन्द्रजितौ तदा
युद्धाच्या मध्यभागी दोन्ही बाण निष्प्रभ झालेले पाहून, लक्ष्मण आणि इंद्रजित दोघेही लाजले आणि संतापले.
सुसंरब्धस्तु सौमित्रिरस्त्रं वारुणमाददे। रौद्रं महेन्द्रजिद् युद्धेऽप्यसृजद् युधि निष्ठितः
खूपच संतप्त झालेला सौमित्र, म्हणजे लक्ष्मण, वारुण अस्त्र उचलतो; तर रणात दृढ असलेल्या रौद्र इंद्रजितने भीषण अस्त्र सोडले.
तेन तद्विहितं शस्त्रं वारुणं परमाद्भुतम्। ततः क्रुद्धो महातेजा इन्द्रजित् समितिंजयः। आग्नेयं संदधे दीप्तं स लोकं संक्षिपन्निव
त्यामुळे ते अद्भुत वारुण अस्त्र निष्प्रभ झाले; मग प्रचंड तेजस्वी आणि विजयशाली इंद्रजित, रागाने पेटून, जग जाळून टाकावे असा प्रज्वलित आग्नेय अस्त्र लावतो.
सौरेणास्त्रेण तद् वीरो लक्ष्मणः पर्यवारयत्। अस्त्रं निवारितं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः
लक्ष्मण या वीराने त्या इंद्रजितच्या अस्त्राचा शौर्याने प्रत्युत्तर दिले; आपले अस्त्र निष्प्रभ झालेले पाहून रावणपुत्र प्रचंड संतापला.
आददे निशितं बाणमासुरं शत्रुदारणम्। तस्माच्चापाद् विनिष्पेतुर्भास्वराः कूटमुद्गराः
त्याने शत्रूंचा नाश करणारा, धारदार आणि असुरी बाण उचलला; त्याच्या धनुष्यापासून जळणारे, काटेरी आणि टोकदार बाण सुटले.
शूलानि च भुशुण्ड्यश्च गदाः खड्गाः परश्वधाः। तद् दृष्ट्वा लक्ष्मणः संख्ये घोरमस्त्रमथासुरम्
शूल, गदा, भुशुंडी, तलवारी, कुऱ्हाडी असे शस्त्र दिसू लागले; ते भयंकर असुरी अस्त्र युद्धात पाहूनही लक्ष्मण घाबरला नाही.
अवार्यं सर्वभूतानां सर्वशस्त्रविदारणम्। माहेश्वरेण द्युतिमांस्तदस्त्रं प्रत्यवारयत्
सर्व जीवांना अडवू न शकणारे, सर्व शस्त्रांचे भेदन करणारे ते अस्त्र, तेजस्वी लक्ष्मणाने महेश्वराच्या अस्त्राने परतवले.
तयोः समभवद् युद्धमद्भुतं रोमहर्षणम्। गगनस्थानि भूतानि लक्ष्मणं पर्यवारयन्
त्यांच्या दोघांमध्ये अद्भुत आणि अंगावर काटा आणणारे असे युद्ध झाले; आकाशातील सर्व जीव लक्ष्मणाभोवती गोळा झाले.
भैरवाभिरुते भीमे युद्धे वानररक्षसाम्। भूतैर्बहुभिराकाशं विस्मितैरावृतं बभौ
वानर आणि राक्षसांच्या त्या भीषण, भयावह गर्जनांनी भरलेल्या युद्धात, आकाशात अनेक विस्मित भूतांनी गर्दी केली होती.
ऋषयः पितरो देवा गन्धर्वगरुडोरगाः। शतक्रतुं पुरस्कृत्य ररक्षुर्लक्ष्मणं रणे
ऋषी, पितर, देव, गंधर्व, गरुड आणि नाग, इंद्राच्या नेतृत्वाखाली, युद्धात लक्ष्मणाचे रक्षण करीत होते.
अथान्यं मार्गणश्रेष्ठं संदधे राघवानुजः। हुताशनसमस्पर्शं रावणात्मजदारणम्
मग राघवाचा लहान भाऊ, लक्ष्मण, रावणाच्या मुलाचा नाश करण्यासाठी, अग्नीच्या स्पर्शासारखा दुसरा एक उत्तम बाण धनुष्यावर चढवला.
सुपत्रमनुवृत्ताङ्गं सुपर्वाणं सुसंस्थितम्। सुवर्णविकृतं वीरः शरीरान्तकरं शरम्
त्या वीराने सुंदर पिसांनी सजवलेला, मजबूत सांध्यांचा, व्यवस्थित बसवलेला, सोन्याने मढवलेला आणि शरीराचा नाश करणारा असा एक बाण हातात घेतला.