सोऽतिविद्धो बलवता शत्रुणा शत्रुघातिना। असक्तं प्रेषयामास लक्ष्मणाय बहून् शरान्
शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, बलवान लक्ष्मणाने जखमी केलेल्या इंद्रजिताने, थांबता न थांबता अनेक बाण लक्ष्मणावर सोडले.
तानप्राप्तान् शितैर्बाणैश्चिच्छेद परवीरहा। सारथेरस्य च रणे रथिनो रथसत्तमः
लक्ष्मण, शत्रूंचा नाश करणारा, त्या येणाऱ्या बाणांना आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी छाटून टाकतो; आणि रणभूमीत, उत्तम रथी असलेल्या शत्रूच्या सारथ्यालाही घायाळ करतो.
शिरो जहार धर्मात्मा भल्लेनानतपर्वणा। असूतास्ते हयास्तत्र रथमूहुरविक्लवाः
धर्मशील लक्ष्मणाने रुंद टोकाच्या बाणाने सारथ्याचं शिर छाटलं; पण त्या ठिकाणी घोडे अजिबात हलले नाहीत, ते रथाजवळ तसंच उभे राहिले.
मण्डलान्यभिधावन्ति तदद्भुतमिवाभवत्। अमर्षवशमापन्नः सौमित्रिर्दृढविक्रमः
मग ते घोडे गोल गोल धावू लागले; ते दृश्य अगदी अद्भुत वाटलं. क्रोधाने पेटलेला आणि धैर्यवान सौमित्र पुढे झपाट्याने चालू लागला.
प्रत्यविध्यद्धयांस्तस्य शरैर्वित्रासयन् रणे। अमर्षमाणस्तत्कर्म रावणस्य सुतो रणे
त्याने रणभूमीत इंद्रजिताच्या घोड्यांना बाणांनी घाबरवलं; हे पाहून रावणाचा मुलगा इंद्रजित फारच संतापला आणि युद्धात भिडला.
विव्याध दशभिर्बाणैः सौमित्रिं तममर्षणम्। ते तस्य वज्रप्रतिमाः शराः सर्पविषोपमाः। विलयं जग्मुरागत्य कवचं काञ्चनप्रभम्
इंद्रजिताने रागाने सौमित्राला दहा बाणांनी भोसकलं; ते बाण वज्रासारखे आणि सर्पाच्या विषासारखे होते, पण ते लक्ष्मणाच्या सोन्याच्या कवचावर आदळून नाहीसे झाले.
अभेद्यकवचं मत्वा लक्ष्मणं रावणात्मजः। ललाटे लक्ष्मणं बाणैः सुपुङ्खैस्त्रिभिरिन्द्रजित्
लक्ष्मणाचं कवच भेदता येत नाही असं समजून रावणाचा मुलगा इंद्रजिताने तीन सुंदर पिसांच्या बाणांनी लक्ष्मणाच्या कपाळावर वार केला.
अविध्यत् परमक्रुद्धः शीघ्रमस्त्रं प्रदर्शयन्। तैः पृषत्कैर्ललाटस्थैः शुशुभे रघुनन्दनः
तीव्र संतापाने इंद्रजिताने आपली अस्त्रकला दाखवत वेगाने बाण सोडले आणि लक्ष्मणाच्या कपाळाला भोसकलं; त्या बाणांनी रघुनंदन आणखी तेजस्वी दिसू लागला.
रणाग्रे समरश्लाघी त्रिशृङ्ग इव पर्वतः। स तथाप्यर्दितो बाणै राक्षसेन तदा मृधे
समरभूमीच्या अग्रभागी, युद्धात प्रसिद्ध असलेला तो वीर तीन शिखर असलेल्या पर्वतासारखा उभा राहिला; राक्षसाने बाणांनी घायाळ केलं तरीही तो खंबीरपणे तसाच उभा राहिला.
तमाशु प्रतिविव्याध लक्ष्मणः पञ्चभिः शरैः। विकृष्येन्द्रजितो युद्धे वदने शुभकुण्डले
लक्ष्मणाने झपाट्याने प्रत्युत्तर दिलं, धनुष्य ओढून इंद्रजिताच्या चेहऱ्यावर, त्याच्या सुंदर कुंडलाजवळ, पाच बाणांनी वार केला.
लक्ष्मणेन्द्रजितौ वीरौ महाबलशरासनौ। अन्योन्यं जघ्नतुर्वीरौ विशिखैर्भीमविक्रमौ
लक्ष्मण आणि इंद्रजित, दोघेही बलाढ्य आणि मोठ्या धनुष्याचे वीर, एकमेकांवर भयंकर शौर्य दाखवत बाणांनी हल्ला करू लागले.
ततः शोणितदिग्धाङ्गौ लक्ष्मणेन्द्रजितावुभौ। रणे तौ रेजतुर्वीरौ पुष्पिताविव किंशुकौ
मग लक्ष्मण आणि इंद्रजित, दोघांच्याही अंगावर रक्त लागलेलं, रणभूमीत फुललेल्या किंशुकाच्या झाडासारखे तेजस्वी दिसू लागले.
तौ परस्परमभ्येत्य सर्वगात्रेषु धन्विनौ। घोरैर्विव्यधतुर्बाणैः कृतभावावुभौ जये
ते दोन्ही धनुर्धारी एकमेकांच्या जवळ आले आणि सर्व अंगावर भयानक बाणांनी वार करू लागले; दोघेही विजय मिळवण्याच्या निर्धाराने लढत होते.
ततः समरकोपेन संयुतो रावणात्मजः। विभीषणं त्रिभिर्बाणैर्विव्याध वदने शुभे
मग युद्धाच्या रागाने भरलेला रावणाचा मुलगा, विभीषणाच्या तेजस्वी चेहऱ्यावर तीन बाणांनी घाव घातला.
अयोमुखैस्त्रिभिर्विद्ध्वा राक्षसेन्द्रं विभीषणम्। एकैकेनाभिविव्याध तान् सर्वान् हरियूथपान्
त्याने लोखंडी टोकाच्या तीन बाणांनी राक्षसांचा स्वामी विभीषणाला भोसकलं आणि मग प्रत्येक वानर सेनापतीला एकेक बाण मारला.
तस्मै दृढतरं क्रुद्धो जघान गदया हयान्। विभीषणो महातेजा रावणेः स दुरात्मनः
तेव्हा प्रचंड तेजाचा विभीषण, रावणाच्या त्या दुष्ट मुलाच्या घोड्यांना प्रचंड संतापाने गदेद्वारे जबरदस्त फटका दिला.
स हताश्वादवप्लुत्य रथान्निहतसारथेः। अथ शक्तिं महातेजाः पितृव्याय मुमोच ह
घोडे आणि सारथी मारले गेले म्हणून इंद्रजित रथातून उडी मारून खाली उतरला आणि मग त्या पराक्रमी माणसाने आपल्या काकावर मोठी भाला फेकली.
तामापतन्तीं सम्प्रेक्ष्य सुमित्रानन्दवर्धनः। चिच्छेद निशितैर्बाणैर्दशधापातयद् भुवि
ती भाला वेगाने येताना पाहून सुमित्रेचा आनंद वाढवणाऱ्या लक्ष्मणाने ती धारदार बाणांनी तुकडे केली आणि ती जमिनीवर दहा भागांत पडली.
तस्मै दृढधनुः क्रुद्धो हताश्वाय विभीषणः। वज्रस्पर्शसमान् पञ्च ससर्जोरसि मार्गणान्
मग हातात मजबूत धनुष्य घेऊन, घोडे मारल्याचा राग मनात ठेवून विभीषणाने वज्रासारखे कठीण पाच बाण त्याच्या छातीवर सोडले.
ते तस्य कायं भित्त्वा तु रुक्मपुङ्खा निमित्तगाः। बभूवुर्लोहितादिग्धा रक्ता इव महोरगाः
ते सोनेरी टोकाचे आणि निशाण साधून सोडलेले बाण त्याच्या अंगात घुसले आणि रक्ताने माखले गेले; ते मोठ्या लाल सापांसारखे दिसू लागले.
स पितृव्यस्य संक्रुद्ध इन्द्रजिच्छरमाददे। उत्तमं रक्षसां मध्ये यमदत्तं महाबलः
तेव्हा, आपल्या काकावर प्रचंड रागावलेला इंद्रजित, राक्षसांमध्ये अत्यंत बलवान असलेला, यमाने दिलेला सर्वोत्तम बाण उचलतो.
तं समीक्ष्य महातेजा महेषुं तेन संहितम्। लक्ष्मणोऽप्याददे बाणमन्यद् भीमपराक्रमः
तो महाबलवान बाण धनुष्याला लावलेला पाहून, भीषण पराक्रमी आणि तेजस्वी लक्ष्मणानेही दुसरा बाण उचलला.
कुबेरेण स्वयं स्वप्ने यद् दत्तममितात्मना। दुर्जयं दुर्विषह्यं च सेन्द्रैरपि सुरासुरैः
तो बाण म्हणजे, अमर्याद सामर्थ्य असलेल्या वीराला कुबेराने एकदा स्वप्नात दिलेला, जो इंद्रासह देव-दानवांनाही जिंकता येत नाही, असा दुर्जय आणि दुर्दम्य बाण होता.
तयोस्तु धनुषी श्रेष्ठे बाहुभिः परिघोपमैः। विकृष्यमाणे बलवत् क्रौञ्चाविव चुकूजतुः
त्यांच्या दोघांच्या उत्तम धनुष्यांना, लोखंडासारख्या भुजांनी जोरात ओढले असता, ते धनुष्य क्रौंच पक्ष्यांच्या आवाजासारखे घुमू लागले.
ताभ्यां तु धनुषि श्रेष्ठे संहितौ सायकोत्तमौ। विकृष्यमाणौ वीराभ्यां भृशं जज्वलतुः श्रिया
त्या दोन्ही वीरांनी आपल्या श्रेष्ठ धनुष्यांना उत्कृष्ट बाण लावून ओढले असता, ती धनुष्ये तेजाने प्रखर चमकत होती.
तौ भासयन्तावाकाशं धनुर्भ्यां विशिखौ च्युतौ। मुखेन मुखमाहत्य संनिपेततुरोजसा
ते दोन्ही बाण, धनुष्यांतून सुटून आकाश उजळवत, तोंडावर तोंड भिडवत, प्रचंड वेगाने एकमेकांवर आदळले.
संनिपातस्तयोश्चासीच्छरयोर्घोररूपयोः। सधूमविस्फुलिङ्गश्च तज्जोऽग्निर्दारुणोऽभवत्
त्या दोन्ही भयंकर बाणांचा जोरदार धडक होऊन, त्यातून धूर आणि ठिणग्या उडणारी भीषण आग निर्माण झाली.
तौ महाग्रहसंकाशावन्योन्यं संनिपत्य च। संग्रामे शतधा यातौ मेदिन्यां चैव पेततुः
ते दोन्ही बाण, मोठ्या ग्रहांसारखे दिसणारे, युद्धात एकमेकांवर आदळून शंभर तुकडे झाले आणि पृथ्वीवर कोसळले.
शरौ प्रतिहतौ दृष्ट्वा तावुभौ रणमूर्धनि। व्रीडितौ जातरोषौ च लक्ष्मणेन्द्रजितौ तदा
युद्धाच्या मध्यभागी दोन्ही बाण निष्प्रभ झालेले पाहून, लक्ष्मण आणि इंद्रजित दोघेही लाजले आणि संतापले.
सुसंरब्धस्तु सौमित्रिरस्त्रं वारुणमाददे। रौद्रं महेन्द्रजिद् युद्धेऽप्यसृजद् युधि निष्ठितः
खूपच संतप्त झालेला सौमित्र, म्हणजे लक्ष्मण, वारुण अस्त्र उचलतो; तर रणात दृढ असलेल्या रौद्र इंद्रजितने भीषण अस्त्र सोडले.