तं दृष्ट्वा त्वभिनिर्यान्तं सर्वे ते काननौकसः। उत्पेतुरभिसंक्रुद्धाः शिलाहस्ता युयुत्सवः
त्याला पुढे येताना पाहून, त्या सर्व जंगलातील वासीयांनी रागाने आणि युद्धासाठी सज्ज होऊन, हातात दगड घेऊन उडी मारली.
हनूमान् पुरतस्तेषां जगाम कपिकुञ्जरः। प्रगृह्य सुमहच्छृङ्गं पर्वतस्य दुरासदम्
त्यांच्या पुढे वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेला हनुमान गेला, त्याने एका प्रचंड, दुर्गम पर्वतशिखराला घट्ट पकडले होते.
स ददर्श हतानन्दां सीतामिन्द्रजितो रथे। एकवेणीधरां दीनामुपवासकृशाननाम्
त्याने इंद्रजिताच्या रथावर आनंद हरवलेली, एक वेणी बांधलेली, दुःखी आणि उपवासाने कृश झालेली सीता पाहिली.
परिक्लिष्टैकवसनाममृजां राघवप्रियाम्। रजोमलाभ्यामालिप्तैः सर्वगात्रैर्वरस्त्रियम्
ती एकच फाटका कपडा घातलेली, अलंकाररहित, राघवाची प्रिय, सगळ्या अंगावर धूळ आणि घाण लागलेली, अशी ती श्रेष्ठ स्त्री त्याने पाहिली.
तां निरीक्ष्य मुहूर्तं तु मैथिलीमध्यवस्य च। बभूवाचिरदृष्टा हि तेन सा जनकात्मजा
मिथिलेशीला काही क्षण निरखून आणि विचार करून, त्याला जाणवले की, ही जनककन्या त्याला फार दिवसांनी दिसली.
अब्रवीत् तां तु शोकार्तां निरानन्दां तपस्विनीम्। दृष्ट्वा रथस्थितां दीनां राक्षसेन्द्रसुतश्रिताम्
रथावर उभी असलेली, दुःखाने व्याकुळ, आनंद हरवलेली, तपस्विनी, राक्षसराजपुत्राच्या अधीन असलेली ती दीन सीता पाहून त्याने तिला बोलावले.
किं समर्थितमस्येति चिन्तयन् स महाकपिः। सह तैर्वानरश्रेष्ठैरभ्यधावत रावणिम्
हे नेमकं काय साध्य करायचं आहे, असं विचार करत तो महाकपी, इतर श्रेष्ठ वानरांसह रावणपुत्राकडे धावला.
तद् वानरबलं दृष्ट्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः। कृत्वा विकोशं निस्त्रिंशं मूर्ध्नि सीतामकर्षयत्
वानरांची सेना पाहून, रावणपुत्र प्रचंड रागावला, त्याने आपली धारदार तलवार काढली आणि सीतेचे केस पकडून तिला ओढले.
तां स्त्रियं पश्यतां तेषां ताडयामास राक्षसः। क्रोशन्तीं राम रामेति मायया योजितां रथे
त्या राक्षसाने, सर्वांच्या समोर, रथावर ठेवलेल्या मायावी रूपातील, 'राम! राम!' अशी ओरडणाऱ्या स्त्रीला मारहाण केली.
गृहीतमूर्धजां दृष्ट्वा हनूमान् दैन्यमागतः। दुःखजं वारि नेत्राभ्यामुत्सृजन् मारुतात्मजः
सीतेचे केस पकडलेले पाहून, हनुमानाच्या मनात मोठं दुःख आलं आणि वायुपुत्राच्या डोळ्यातून दुःखाने पाणी आलं.
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं रामस्य महिषीं प्रियाम्। अब्रवीत् परुषं वाक्यं क्रोधाद् रक्षोधिपात्मजम्
सर्वांगाने सुंदर आणि रामाची प्रिय राणी असलेल्या तिला पाहून, हनुमानाने राक्षसराजाच्या मुलाला रागाने कठोर शब्द बोलले.
दुरात्मन्नात्मनाशाय केशपक्षे परामृशः। ब्रह्मर्षीणां कुले जातो राक्षसीं योनिमाश्रितः
दुष्टांनो, स्वतःच्या विनाशासाठीच तू तिचे केस पकडलेस; ब्रह्मर्षींच्या कुळात जन्मूनही, तू राक्षसी वृत्ती स्वीकारलीस.
धिक् त्वां पापसमाचारं यस्य ते मतिरीदृशी। नृशंसानार्य दुर्वृत्त क्षुद्र पापपराक्रम। अनार्यस्येदृशं कर्म घृणा ते नास्ति निर्घृण
अरे पापी, तुझ्या मनात अशी वाईट बुद्धी आहे याचा तुला लाज वाटली पाहिजे! निर्दयी, नीच, दुष्ट, पापी, अशा वर्तनाला तुला काहीच लाज नाही.
च्युता गृहाच्च राज्याच्च रामहस्ताच्च मैथिली। किं तवैषापराद्धा हि यदेनां हंसि निर्दय
मैथिली घरातून, राज्यातून आणि रामाच्या हातून दूर झाली आहे; तरीही तिने काय अपराध केला, म्हणून तू तिला इतक्या निर्दयपणे मारतोस?
सीतां हत्वा तु न चिरं जीविष्यसि कथंचन। वधार्ह कर्मणा तेन मम हस्तगतो ह्यसि
सीतेला मारलास तर, तुला फार काळ जगता येणार नाही; असं पाप केल्यामुळे, आता तू माझ्या हातात आलास.
ये च स्त्रीघातिनां लोका लोकवध्यैश्च कुत्सिताः। इह जीवितमुत्सृज्य प्रेत्य तान् प्रति लप्स्यसे
स्त्रियांना मारणाऱ्यांसाठी आणि लोकांचा संहार करणाऱ्यांसाठी जे नरक आहेत, तेच नरक तुला या जगात प्राण सोडल्यानंतर मिळतील.
इति ब्रुवाणो हनुमान् सायुधैर्हरिभिर्वृतः। अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धो राक्षसेन्द्रसुतं प्रति
असं म्हणून, हातात शस्त्र घेतलेल्या वानरांनी वेढलेला हनुमान मोठ्या रागाने राक्षसराजाच्या मुलाकडे धावला.
आपतन्तं महावीर्यं तदनीकं वनौकसाम्। रक्षसां भीमकोपानामनीकेन न्यवारयत्
पण राक्षसांच्या सैन्याने प्रचंड रागाने, त्या धाडसी वानर सैन्याचा मार्ग आपल्या सैन्याने अडवला.
स तां बाणसहस्रेण विक्षोभ्य हरिवाहिनीम्। हनूमन्तं हरिश्रेष्ठमिन्द्रजित् प्रत्युवाच ह
इंद्रजिताने हजारो बाणांनी वानरांची फौज हादरवली आणि मग वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाला म्हणाला:
सुग्रीवस्त्वं च रामश्च यन्निमित्तमिहागताः। तां वधिष्यामि वैदेहीमद्यैव तव पश्यतः
सुग्रीव, राम आणि तू, तुम्ही सगळे हिच्यासाठी इथे आलात; आज तुझ्या डोळ्यांसमोर मी वैदेहीला ठार मारणार.
इमां हत्वा ततो रामं लक्ष्मणं त्वां च वानर। सुग्रीवं च वधिष्यामि तं चानार्यं विभीषणम्
हिला मारल्यानंतर मग मी राम, लक्ष्मण, तुला वानरा, सुग्रीव आणि त्या नीच विभीषणालाही ठार मारीन.
न हन्तव्याः स्त्रियश्चेति यद् ब्रवीषि प्लवंगम। पीडाकरममित्राणां यच्च कर्तव्यमेव तत्
'स्त्रियांना मारू नये' असं तू म्हणतोस, पण शत्रूंना त्रास देणं हेच योग्य असतं.
तमेवमुक्त्वा रुदतीं सीतां मायामयीं च ताम्। शितधारेण खड्गेन निजघानेन्द्रजित् स्वयम्
असं म्हणून, रडणाऱ्या आणि मायेमय सीतेला इंद्रजिताने स्वतःच तीक्ष्ण तलवारीने ठार मारलं.
यज्ञोपवीतमार्गेण छिन्ना तेन तपस्विनी। सा पृथिव्यां पृथुश्रोणी पपात प्रियदर्शना
ती तापस्विनी, तिच्या यज्ञोपवीताच्या मार्गाने छाटली गेली आणि रुंद कंबरेची, सुंदर दिसणारी ती पृथ्वीवर कोसळली.
तामिन्द्रजित् स्त्रियं हत्वा हनूमन्तमुवाच ह। मया रामस्य पश्येमां प्रियां शस्त्रनिषूदिताम्। एषा विशस्ता वैदेही निष्फलो वः परिश्रमः
इंद्रजिताने ती स्त्री मारल्यानंतर हनुमानाला म्हणाला, 'हे बघ, रामाची प्रिय सीता माझ्या शस्त्राने मारली गेली; वैदेही आता संपली, तुमचा सगळा प्रयत्न वाया गेला.'
ततः खड्गेन महता हत्वा तामिन्द्रजित्स्वयम्। हृष्टः स रथमास्थाय ननाद च महास्वनम्
मग इंद्रजिताने मोठ्या तलवारीने तिला ठार मारलं; तो आनंदित होऊन रथावर चढला आणि मोठ्याने गर्जना केली.
वानराः शुश्रुवुः शब्दमदूरे प्रत्यवस्थिताः। व्यादितास्यस्य नदतस्तद्दुर्गं संश्रितस्य तु
जवळच थांबलेल्या वानरांनी त्याची मोठ्या तोंडाने केलेली गर्जना ऐकली, तो त्या किल्ल्यात आसरा घेत होता.
तथा तु सीतां विनिहत्य दुर्मतिः प्रहृष्टचेताः स बभूव रावणिः। तं हृष्टरूपं समुदीक्ष्य वानरा विषण्णरूपाः समभिप्रदुद्रुवुः
अशा प्रकारे सीतेला मारल्यानंतर, रावणाचा दुष्ट मुलगा खूप आनंदी झाला; त्याला असा आनंदी पाहून वानर निराश होऊन सर्व दिशांना पळाले.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकाशीतितमः सर्गः
या प्रकारे, वाल्मीकींच्या पवित्र रामायणातील युद्धकांडातील एक्याऐंशीवा सर्ग संपला.
thumb|द्व्यशीततमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे युद्धकाण्डे द्व्यशीततमः सर्गः ॥६-
आता वाल्मीकींच्या पवित्र रामायणाच्या युद्धकांडातील ब्याऐंशीवा सर्ग ऐका.