क्षुरक्षुरप्रनाराचैर्वत्सदन्तैः शिलीमुखैः। कर्णिशल्यविपाठैश्च बहुभिर्निशितैः शरैः
काही बाण धारदार, काही लोखंडी, काही वासराच्या दातासारखे, काही दगडाच्या टोकासारखे, आणि काही रुंद टोकाचे असे अनेक बाण त्याने अंगदावर सोडले.
अङ्गदः प्रतिविद्धाङ्गो वालिपुत्रः प्रतापवान्। धनुरुग्रं रथं बाणान् ममर्द तरसा बली
वालीचा पुत्र अंगद, जरी जखमी झाला तरी, त्याने आपल्या ताकदीने शोणिताक्षाचा धनुष्य, रथ आणि बाण चुरडून टाकले.
शोणिताक्षस्ततः क्षिप्रमसिचर्म समाददे। उत्पपात तदा क्रुद्धो वेगवानविचारयन्
मग शोणिताक्षाने पटकन तलवार आणि ढाल उचलली आणि रागाने भरभर पुढे जाऊन सगळीकडे नजर फिरवू लागला.
तं क्षिप्रतरमाप्लुत्य परामृश्याङ्गदो बली। करेण तस्य तं खड्गं समाच्छिद्य ननाद च
अंगदाने त्याच्यावर त्याहूनही जास्त वेगाने झेप घेतली, त्याच्या हातातून तलवार हिसकावून घेतली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तस्यांसफलके खड्गं निजघान ततोऽङ्गदः। यज्ञोपवीतवच्चैनं चिच्छेद कपिकुञ्जरः
मग अंगदाने त्या तलवारीने त्याच्या खांद्यावरच्या कवचावर प्रहार केला आणि जणू यज्ञोपवीत कापावे तसे ते कवच कापून टाकले.
तं प्रगृह्य महाखड्गं विनद्य च पुनः पुनः। वालिपुत्रोऽभिदुद्राव रणशीर्षे परानरीन्
मग मोठी तलवार हातात घेऊन आणि पुन्हा पुन्हा गर्जना करत, वालीचा पुत्र अंगद रणभूमीच्या पुढच्या भागात शत्रूंच्या सेनापतींवर तुटून पडला.
प्रजङ्घसहितो वीरो यूपाक्षस्तु ततो बली। रथेनाभिययौ क्रुद्धो वालिपुत्रं महाबलम्
त्या वेळी प्रजंघासोबत बलाढ्य यूपाक्ष रागाने रथातून वालीच्या बलवान पुत्रावर चालून गेला.
आयसीं तु गदां गृह्य स वीरः कनकाङ्गदः। शोणिताक्षः समाश्वस्य तमेवानुपपात ह
शोणिताक्ष, सोन्याच्या कंकणांनी सजलेला वीर, लोखंडी गदा घेऊन, स्वतःला सावरून, अंगदावर झेपावला.
प्रजङ्घस्तु महावीरो यूपाक्षसहितो बली। गदयाभिययौ क्रुद्धो वालिपुत्रं महाबलम्
महावीर प्रजंघा आणि बलाढ्य यूपाक्ष, दोघेही रागाने गदा घेऊन वालीच्या बलवान पुत्रावर चालून गेले.
तयोर्मध्ये कपिश्रेष्ठः शोणिताक्षप्रजङ्घयोः। विशाखयोर्मध्यगतः पूर्णचन्द्र इवाबभौ
शोणिताक्ष आणि प्रजंघ यांच्या मध्ये वानरांचा श्रेष्ठ अंगद उभा होता, जणू काही पूर्ण चंद्र दोन विशाखा तारकांमध्ये चमकत आहे असे भासत होते.
अङ्गदं परिरक्षन्तौ मैन्दो द्विविद एव च। तस्य तस्थतुरभ्याशे परस्परदिदृक्षया
मैंद आणि द्विविद हे दोघेही अंगदाचे रक्षण करत त्याच्या जवळ उभे होते, आणि एकमेकांना पाहण्याची त्यांना उत्कंठा होती.
अभिपेतुर्महाकायाः प्रतियत्ता महाबलाः। राक्षसा वानरान् रोषादसिबाणगदाधराः
म्हणूनच मोठ्या शरीराचे, प्रचंड बळाचे राक्षस तलवारी, बाण आणि गदा घेऊन रागाने वानरांवर तुटून पडले.
त्रयाणां वानरेन्द्राणां त्रिभी राक्षसपुंगवैः। संसक्तानां महद् युद्धमभवद् रोमहर्षणम्
तीन वानर प्रमुख आणि तीन राक्षसांचे पुढारी यांच्यात जबरदस्त, अंगावर काटा आणणारे युद्ध पेटले.
ते तु वृक्षान् समादाय सम्प्रचिक्षिपुराहवे। खड्गेन प्रतिचिक्षेप तान् प्रजङ्घो महाबलः
ते सर्वांनी झाडे उचलून युद्धात फेकली; प्रजंघाने आपल्या प्रचंड बळाने त्या झाडांना तलवारीने छाटून टाकले.
रथानश्वान् द्रुमाञ्छैलान् प्रतिचिक्षिपुराहवे। शरौघैः प्रतिचिच्छेद तान् यूपाक्षो महाबलः
त्यांनी रथ, घोडे, झाडे आणि डोंगर युद्धात फेकले; यूपाक्षाने आपल्या बाणांच्या वर्षावाने ते सर्व तुकडे केले.
सृष्टान् द्विविदमैन्दाभ्यां द्रुमानुत्पाट्य वीर्यवान्। बभञ्ज गदया मध्ये शोणिताक्षः प्रतापवान्
द्विविद आणि मैंद यांनी उपटलेली झाडे युद्धात फेकली, तेव्हा शूर शोणिताक्षाने आपल्या गदेद्वारे ती झाडे मधोमध फोडली.
उद्यम्य विपुलं खड्गं परमर्मविदारणम्। प्रजङ्घो वालिपुत्राय अभिदुद्राव वेगितः
प्रजंघाने एक मोठी, अत्यंत धारदार तलवार उचलून ती अंगदाच्या दिशेने वेगाने धावत नेली.
तमभ्याशगतं दृष्ट्वा वानरेन्द्रो महाबलः। आजघानाश्वकर्णेन द्रुमेणातिबलस्तदा
तो जवळ येताना पाहून, बलवान वानरांचा राजा अंगदाने आपल्या ताकदीने अश्वकर्ण नावाच्या झाडाने त्याच्यावर प्रहार केला.
बाहुं चास्य सनिस्त्रिंशमाजघान स मुष्टिना। वालिपुत्रस्य घातेन स पपात क्षितावसिः
त्याच्या हातात तलवार असताना, वानरपुत्राने त्याच्या हातावर घाव घातला; त्या प्रहाराने तो तलवारधारी खाली कोसळला.
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ खड्गं मुसलसंनिभम्। मुष्टिं संवर्तयामास वज्रकल्पं महाबलः
तो पृथ्वीवर पडलेला पाहून, बलवान अंगदाने आपली मुठ वज्रासारखी घट्ट आवळली, जणू ती तलवार किंवा गदा आहे.
स ललाटे महावीर्यमङ्गदं वानरर्षभम्। आजघान महातेजाः स मुहूर्तं चचाल ह
त्या पराक्रमी योद्ध्याने वानरांचा श्रेष्ठ अंगदाच्या कपाळावर घाव घातला; त्यामुळे अंगद थोडा वेळ डोलू लागला.
स संज्ञां प्राप्य तेजस्वी वालिपुत्रः प्रतापवान्। प्रजङ्घस्य शिरः कायात् पातयामास मुष्टिना
पुन्हा भानावर येऊन तेजस्वी आणि पराक्रमी वालिपुत्र अंगदाने आपल्या मुठीने प्रजंघाचे डोके धडापासून वेगळे केले.
स यूपाक्षोऽश्रुपूर्णाक्षः पितृव्ये निहते रणे। अवरुह्य रथात् क्षिप्रं क्षीणेषुः खड्गमाददे
यूपाक्षाने रणांगणात आपल्या काकाचा मृत्यू पाहून डोळे पाणावले; तो पटकन रथातून खाली उतरला आणि दमलेला असतानाही तलवार उचलली.
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य यूपाक्षं द्विविदस्त्वरन्। आजघानोरसि क्रुद्धो जग्राह च बलाद् बली
यूपाक्ष धावत येताना पाहून, द्विविद वेगाने आणि रागाने पुढे गेला, त्याच्या छातीवर जोरदार प्रहार केला आणि त्याला पकडून ठेवले.
गृहीतं भ्रातरं दृष्ट्वा शोणिताक्षो महाबलः। आजघान महातेजा वक्षसि द्विविदं ततः
आपला भाऊ पकडला गेला हे पाहून, बलवान शोणिताक्षाने तेजस्वी द्विविदाच्या छातीवर घाव घातला.
स ततोऽभिहतस्तेन चचाल च महाबलः। उद्यतां च पुनस्तस्य जहार द्विविदो गदाम्
त्या प्रहाराने द्विविद डोलू लागला, आणि पुन्हा एकदा त्याने समोरच्याच्या हातातील गदा हिसकावून घेतली.
एतस्मिन्नन्तरे मैन्दो द्विविदाभ्याशमागमत्। यूपाक्षं ताडयामास तलेनोरसि वीर्यवान्
इतक्यात, मैंद द्विविदाजवळ आला आणि त्याने आपल्या तळहाताने यूपाक्षाच्या छातीवर जोरदार प्रहार केला.
तौ शोणिताक्षयूपाक्षौ प्लवंगाभ्यां तरस्विनौ। चक्रतुः समरे तीव्रमाकर्षोत्पाटनं भृशम्
शोणिताक्ष आणि यूपाक्ष हे दोघेही वेगवान वानर, रणभूमीत फारच तडाखेबाजपणे एकमेकांना खेचू लागले आणि फाडू लागले.
द्विविदः शोणिताक्षं तु विददार नखैर्मुखे। निष्पिपेष स वीर्येण क्षितावाविध्य वीर्यवान्
द्विविदाने शोणिताक्षाच्या तोंडावर नखांनी जबरदस्त ओरबाड केली आणि आपल्या ताकदीने त्याला खाली आपटून चिरडून टाकले.
यूपाक्षमभिसंक्रुद्धो मैन्दो वानरपुङ्गवः। पीडयामास बाहुभ्यां पपात स हतः क्षितौ
यूपाक्षावर संतापलेला वानरांचा शूर मैनदा, त्याला आपल्या हातांनी घट्ट पकडून दाबू लागला आणि तो मारला जाऊन जमिनीवर कोसळला.