ददृशे ज्वलितप्रासं किङ्किणीशतनादितम्। हेमजालाचितभुजं व्यावेष्टितपरश्वधम्
ते सैन्य जळत्या भाल्यांनी, शेकडो घंटांचा गजर करत, सोन्याच्या जाळीने मढवलेल्या बाहूंनी आणि कडेवर कुऱ्हाडी घेऊन दिसत होते.
व्याघूर्णितमहाशस्त्रं बाणसंसक्तकार्मुकम्। गन्धमाल्यमधूत्सेकसम्मोदितमहानिलम्
मोठमोठ्या शस्त्रांनी फिरवलेले, बाणांनी सजलेले धनुष्य, आणि हार व सुवासिक उटणे यामुळे सुगंधित असा प्रचंड वारा आनंदित झाला.
घोरं शूरजनाकीर्णं महाम्बुधरनिःस्वनम्। तद् दृष्ट्वा बलमायातं राक्षसानां दुरासदम्
ते सैन्य भयंकर, शूर वीरांनी भरलेले, मोठ्या मेघासारखे गडगडणारे, असे ते राक्षसांचे जिंकता न येणारे सैन्य पुढे येताना दिसले.
संचचाल प्लवंगानां बलमुच्चैर्ननाद च। जवेनाप्लुत्य च पुनस्तद् बलं रक्षसां महत्
वानरांचे सैन्य घाबरून मोठ्याने गर्जले; मग ते झपाट्याने उडी मारून पुन्हा त्या मोठ्या राक्षसांच्या सैन्याला सामोरे गेले.
अभ्ययात् प्रत्यरिबलं पतंगा इव पावकम्। तेषां भुजपरामर्शव्यामृष्टपरिघाशनि
ते शत्रूच्या सैन्यावर जसे पतंग ज्वाळेकडे जातात तसे झेपावले; त्यांच्या हातात लोखंडी गदा आणि वज्र होते.
राक्षसानां बलं श्रेष्ठं भूयः परमशोभत। तत्रोन्मत्ता इवोत्पेतुर्हरयोऽथ युयुत्सवः
राक्षसांचे श्रेष्ठ सैन्य पुन्हा एकदा तेजाने झळकले; तेव्हा वानर जणू काही वेड लागल्यासारखे, युद्धासाठी उत्सुक होऊन उभे राहिले.
तरुशैलैरभिघ्नन्तो मुष्टिभिश्च निशाचरान्। तथैवापततां तेषां हरीणां निशितैः शरैः
ते वानर झाडे, डोंगर आणि मुठीने निशाचरांना मारू लागले; तसेच, त्यांच्या अंगावर धारदार बाणांचा वर्षाव होत होता.
शिरांसि सहसा जह्रू राक्षसा भीमविक्रमाः। दशनैर्हतकर्णाश्च मुष्टिभिर्भिन्नमस्तकाः। शिलाप्रहारभग्नाङ्गा विचेरुस्तत्र राक्षसाः
भयंकर सामर्थ्याच्या राक्षसांनी झटपट डोकी उडवली; काहींचे हात दातांनी तोडले गेले, काहींच्या मस्तकांवर मुठीने प्रहार केला, तर काहींचे अवयव दगडांच्या फटक्याने मोडले गेले आणि ते तिथे भटकत होते.
तथैवाप्यपरे तेषां कपीनामसिभिः शितैः। प्रवरानभितो जघ्नुर्घोररूपा निशाचराः
त्याचप्रमाणे, काही वानरांनी धारदार तलवारीने समोरच्या भयंकर दिसणाऱ्या निशाचरांना जवळ जाऊन ठार केले.
घ्नन्तमन्यं जघानान्यः पातयन्तमपातयत्। गर्हमाणं जगर्हान्यो दशन्तमपरोऽदशत्
एकाने दुसऱ्याला मारले, दुसऱ्याने पुन्हा त्याला मारले; जो पडत होता त्याने दुसऱ्याला पाडले; जो शिव्या देत होता त्याला दुसऱ्याने शिव्या दिल्या, आणि जो चावत होता त्याला दुसऱ्याने चावले.
देहीत्यन्यो ददात्यन्यो ददामीत्यपरः पुनः। किं क्लेशयसि तिष्ठेति तत्रान्योन्यं बभाषिरे
"दे" असे एकाने म्हटले, दुसऱ्याने "देतो" असे उत्तर दिले; आणखी एकाने "मी देतो" असे म्हटले; दुसऱ्याने "कशाला त्रास देतोस? थांब" असे सांगितले. असे ते एकमेकांशी बोलू लागले.
विप्रलम्भितशस्त्रं च विमुक्तकवचायुधम्। समुद्यतमहाप्रासं मुष्टिशूलासिकुन्तलम्
काहींना शस्त्र नव्हते, काहींना कवच किंवा आयुध नव्हते, काहींनी मोठे भाले उचलले होते, तर काहींना मुठी, शूळ, तलवारी आणि भाले होते.
प्रावर्तत महारौद्रं युद्धं वानररक्षसाम्। वानरान् दश सप्तेति राक्षसा जघ्नुराहवे
माकडं आणि राक्षसांमध्ये भयंकर युद्ध सुरू झालं. त्या लढाईत राक्षसांनी दहा किंवा सात माकडांना ठार केलं.
राक्षसान् दश सप्तेति वानराश्चाभ्यपातयन्। विप्रलम्भितवस्त्रं च विमुक्तकवचध्वजम्। बलं राक्षसमालम्ब्य वानराः पर्यवारयन्
मग माकडांनीही दहा किंवा सात राक्षसांना जमिनीवर पाडलं. काहींचे कपडे फाटले होते, काहींनी कवच आणि ध्वज टाकले होते. आपली ताकद गाठून माकडांनी राक्षसांना वेढा घातला.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः
या प्रकारे वाल्मिकी ऋषींनी रचलेल्या पवित्र रामायणाच्या युद्धकांडातील पंच्याहत्तरावा सर्ग संपला.
thumb|षट्सप्ततितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे युद्धकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः ॥६-
आता वाल्मिकी रामायणाच्या युद्धकांडातील छप्पन्नावा सर्ग ऐका.
प्रवृत्ते संकुले तस्मिन् घोरे वीरजनक्षये। अङ्गदः कम्पनं वीरमाससाद रणोत्सुकः
त्या भयंकर आणि गोंधळलेल्या वीरांच्या संहारात, युद्धासाठी उत्सुक असलेला अंगद वीर कंपनाजवळ गेला.
आहूय सोऽङ्गदं कोपात् ताडयामास वेगितः। गदया कम्पनः पूर्वं स चचाल भृशाहतः
कंपनाने रागाने अंगदाला हाक मारली आणि वेगाने गदाने त्याच्यावर पहिला प्रहार केला. त्या जोरदार आघाताने अंगद डळमळला.
स संज्ञां प्राप्य तेजस्वी चिक्षेप शिखरं गिरेः। अर्दितश्च प्रहारेण कम्पनः पतितो भुवि
पुन्हा भानावर येऊन तेजस्वी अंगदाने डोंगराचा कडा फेकला आणि त्या प्रहाराने जखमी झालेला कंपन जमिनीवर कोसळला.
ततस्तु कम्पनं दृष्ट्वा शोणिताक्षो हतं रणे। रथेनाभ्यपतत् क्षिप्रं तत्राङ्गदमभीतवत्
कंपन रणात मारला गेल्याचे पाहून, शोणिताक्षाने भीती न बाळगता अंगदावर रथातून वेगाने हल्ला केला.
सोऽङ्गदं निशितैर्बाणैस्तदा विव्याध वेगितः। शरीरदारणैस्तीक्ष्णैः कालाग्निसमविग्रहैः
शोणिताक्षाने नंतर तीक्ष्ण आणि वेगवान बाणांनी अंगदावर प्रहार केला. त्या बाणांनी त्याचे शरीर फाडले आणि ते विध्वंसक अग्नीसारखे भासत होते.
क्षुरक्षुरप्रनाराचैर्वत्सदन्तैः शिलीमुखैः। कर्णिशल्यविपाठैश्च बहुभिर्निशितैः शरैः
काही बाण धारदार, काही लोखंडी, काही वासराच्या दातासारखे, काही दगडाच्या टोकासारखे, आणि काही रुंद टोकाचे असे अनेक बाण त्याने अंगदावर सोडले.
अङ्गदः प्रतिविद्धाङ्गो वालिपुत्रः प्रतापवान्। धनुरुग्रं रथं बाणान् ममर्द तरसा बली
वालीचा पुत्र अंगद, जरी जखमी झाला तरी, त्याने आपल्या ताकदीने शोणिताक्षाचा धनुष्य, रथ आणि बाण चुरडून टाकले.
शोणिताक्षस्ततः क्षिप्रमसिचर्म समाददे। उत्पपात तदा क्रुद्धो वेगवानविचारयन्
मग शोणिताक्षाने पटकन तलवार आणि ढाल उचलली आणि रागाने भरभर पुढे जाऊन सगळीकडे नजर फिरवू लागला.
तं क्षिप्रतरमाप्लुत्य परामृश्याङ्गदो बली। करेण तस्य तं खड्गं समाच्छिद्य ननाद च
अंगदाने त्याच्यावर त्याहूनही जास्त वेगाने झेप घेतली, त्याच्या हातातून तलवार हिसकावून घेतली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तस्यांसफलके खड्गं निजघान ततोऽङ्गदः। यज्ञोपवीतवच्चैनं चिच्छेद कपिकुञ्जरः
मग अंगदाने त्या तलवारीने त्याच्या खांद्यावरच्या कवचावर प्रहार केला आणि जणू यज्ञोपवीत कापावे तसे ते कवच कापून टाकले.
तं प्रगृह्य महाखड्गं विनद्य च पुनः पुनः। वालिपुत्रोऽभिदुद्राव रणशीर्षे परानरीन्
मग मोठी तलवार हातात घेऊन आणि पुन्हा पुन्हा गर्जना करत, वालीचा पुत्र अंगद रणभूमीच्या पुढच्या भागात शत्रूंच्या सेनापतींवर तुटून पडला.
प्रजङ्घसहितो वीरो यूपाक्षस्तु ततो बली। रथेनाभिययौ क्रुद्धो वालिपुत्रं महाबलम्
त्या वेळी प्रजंघासोबत बलाढ्य यूपाक्ष रागाने रथातून वालीच्या बलवान पुत्रावर चालून गेला.
आयसीं तु गदां गृह्य स वीरः कनकाङ्गदः। शोणिताक्षः समाश्वस्य तमेवानुपपात ह
शोणिताक्ष, सोन्याच्या कंकणांनी सजलेला वीर, लोखंडी गदा घेऊन, स्वतःला सावरून, अंगदावर झेपावला.
प्रजङ्घस्तु महावीरो यूपाक्षसहितो बली। गदयाभिययौ क्रुद्धो वालिपुत्रं महाबलम्
महावीर प्रजंघा आणि बलाढ्य यूपाक्ष, दोघेही रागाने गदा घेऊन वालीच्या बलवान पुत्रावर चालून गेले.