ऋक्षवानरवीराणामनीकानि प्रहर्षय। विशल्यौ कुरु चाप्येतौ सादितौ रामलक्ष्मणौ
वानर आणि रिक्षांचा सैन्याचा उत्साह वाढव, आणि हे दोघं, राम आणि लक्ष्मण, जखमी पडले आहेत त्यांना बरे कर.
गत्वा परममध्वानमुपर्युपरि सागरम्। हिमवन्तं नगश्रेष्ठं हनूमन् गन्तुमर्हसि
हनुमान, तुला मोठ्या समुद्रावरून जाऊन, सर्व पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हिमालयावर जायचं आहे.
ततः काञ्चनमत्युच्चमृषभं पर्वतोत्तमम्। कैलासशिखरं चात्र द्रक्ष्यस्यरिनिषूदन
मग, शत्रूंचा नाश करणाऱ्या, तिथे तुला सोन्यासारखा तेजस्वी, सर्व पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ असलेला, कैलासाचं शिखर दिसेल.
तयोः शिखरयोर्मध्ये प्रदीप्तमतुलप्रभम्। सर्वौषधियुतं वीर द्रक्ष्यस्योषधिपर्वतम्
त्या दोन शिखरांच्या मध्ये, वीर, तुला तेजाने झगमगणारा, सर्व औषधींनी भरलेला औषधी पर्वत दिसेल.
तस्य वानरशार्दूल चतस्रो मूर्ध्नि सम्भवाः। द्रक्ष्यस्योषधयो दीप्ता दीपयन्तीर्दिशो दश
वानरांमधील वाघा, त्या पर्वताच्या शिखरावर तुला चार तेजस्वी औषधी दिसतील, ज्या दहा दिशांना उजळवतात.
मृतसञ्जीवनीं चैव विशल्यकरणीमपि। सुवर्णकरणीं चैव संधानीं च महौषधीम्
त्या म्हणजे मृतसंजीवनी, विशल्यकरणी, सुवर्णकरणी आणि संधानिनी या महान औषधी आहेत.
ताः सर्वा हनुमन् गृह्य क्षिप्रमागन्तुमर्हसि। आश्वासय हरीन् प्राणैर्योज्य गन्धवहात्मज
हनुमान, त्या सर्व औषधी पटकन घेऊन परत ये. वायुपुत्रा, त्या औषधींनी वानरांना पुन्हा जिवंत कर.
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यं हनूमान् मारुतात्मजः। आपूर्यत बलोद्धर्षैर्वायुवेगैरिवार्णवः
जांबवंताचं बोलणं ऐकून वायुपुत्र हनुमानाचा उत्साह आणि बळ वाढलं, जणू वाऱ्याच्या वेगाने समुद्र फुगतो तसं.
स पर्वततटाग्रस्थः पीडयन् पर्वतोत्तमम्। हनूमान् दृश्यते वीरो द्वितीय इव पर्वतः
पर्वताच्या टोकावर उभा राहून, वीर हनुमान त्या महान पर्वताला दाबतो आणि तो स्वतः दुसऱ्या पर्वतासारखा दिसतो.
हरिपादविनिर्भग्नो निषसाद स पर्वतः। न शशाक तदात्मानं वोढुं भृशनिपीडितः
वानराच्या पायांनी दाबला गेल्यावर तो पर्वत खाली बसला, तीव्र दडपणामुळे स्वतःला सांभाळू शकला नाही.
तस्य पेतुर्नगा भूमौ हरिवेगाच्च जज्वलुः। शृङ्गाणि च व्यकीर्यन्त पीडितस्य हनूमता
त्यावरची झाडं वानराच्या वेगाने खाली पडली आणि जळू लागली, हनुमानाच्या दडपणामुळे त्याची शिखरं तुटून विखुरली गेली.
तस्मिन् सम्पीड्यमाने तु भग्नद्रुमशिलातले। न शेकुर्वानराः स्थातुं घूर्णमाने नगोत्तमे
त्या पर्वतावर झाडं आणि दगडं तुटली असता, तो पर्वत हलू लागला आणि वानरांना तिथे उभं राहता आलं नाही.
सा घूर्णितमहाद्वारा प्रभग्नगृहगोपुरा। लङ्का त्रासाकुला रात्रौ प्रनृत्तेवाभवत् तदा
मोठ्या दरवाजे हलू लागले, घरं आणि मनोरे तुटली, रात्री लंका भीतीने गोंधळून गेली आणि जणू काही नाचत आहे असं वाटू लागलं.
पृथिवीधरसंकाशो निपीड्य पृथिवीधरम्। पृथिवीं क्षोभयामास सार्णवां मारुतात्मजः
पर्वतासारखा हनुमान, वायुपुत्र, त्या पर्वतावर जोराने दाब देऊन, पृथ्वी आणि समुद्र हलवू लागला.
आरुरोह तदा तस्माद्धरिर्मलयपर्वतम्। मेरुमन्दरसंकाशं नानाप्रस्रवणाकुलम्
मग तो वानर मलय पर्वतावर चढला, जो मेरू आणि मंदारासारखा भासे आणि अनेक झरे त्यावर होते.
नानाद्रुमलताकीर्णं विकासिकमलोत्पलम्। सेवितं देवगन्धर्वैः षष्टियोजनमुच्छ्रितम्
तो पर्वत विविध झाडांनी, वेलींनी वेढलेला होता, कमळं आणि निलकमळं फुलली होती, देव आणि गंधर्व तिथे येत असत, आणि तो साठ योजन उंच होता.
विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम्। नानामृगगणाकीर्णं बहुकन्दरशोभितम्
त्या पर्वतावर विद्याधर, ऋषी, अप्सरा यांचा वावर होता, विविध प्राण्यांनी तो भरला होता आणि अनेक गुहांनी तो शोभून दिसत होता.
सर्वानाकुलयंस्तत्र यक्षगन्धर्वकिन्नरान्। हनूमान् मेघसंकाशो ववृधे मारुतात्मजः
तिथे मेघासारखा दिसणारा वायुपुत्र हनुमान मोठा झाला आणि सर्व यक्ष, गंधर्व, किन्नरांना गोंधळात टाकलं.
पद्भ्यां तु शैलमापीड्य वडवामुखवन्मुखम्। विवृत्योग्रं ननादोच्चैस्त्रासयन् रजनीचरान्
पायांनी पर्वत दाबून, हनुमानाने वडवामुखासारखं मोठं तोंड उघडलं आणि जोरात गर्जना केली, ज्यामुळे रात्रीचे राक्षस घाबरले.
तस्य नानद्यमानस्य श्रुत्वा निनदमुत्तमम्। लङ्कास्था राक्षसव्याघ्रा न शेकुः स्पन्दितुं क्वचित्
त्याच्या प्रचंड गर्जना ऐकून, लंकेतले वाघासारखे राक्षस एकही हालचाल करू शकले नाहीत.
नमस्कृत्वा समुद्राय मारुतिर्भीमविक्रमः। राघवार्थे परं कर्म समीहत परंतपः
समुद्राला नमस्कार करून, भीषण पराक्रमी वायुपुत्र हनुमान, शत्रूंना जाळणारा, राघवासाठी श्रेष्ठ कार्य करायला निघाला.
स पुच्छमुद्यम्य भुजङ्गकल्पं विनम्य पृष्ठं श्रवणे निकुच्य। विवृत्य वक्त्रं वडवामुखाभ- मापुप्लुवे व्योम्नि स चण्डवेगः
त्याने आपली शेपटी नागासारखी उंचावली, पाठ वाकवली, कान मागे घेतले, वडवामुखासारखं तोंड उघडलं आणि प्रचंड वेगाने आकाशात उडी मारली.
स वृक्षखण्डांस्तरसा जहार शैलान् शिलाः प्राकृतवानरांश्च। बाहूरुवेगोद्गतसम्प्रणुन्ना- स्ते क्षीणवेगाः सलिले निपेतुः
त्याने झाडांची खोडं, डोंगर, दगड आणि सामान्य वानर झटकन उचलले; हातपायांच्या जोराने ते उडाले आणि वेग संपल्यावर पाण्यात पडले.
स तौ प्रसार्योरगभोगकल्पौ भुजौ भुजंगारिनिकाशवीर्यः। जगाम शैलं नगराजमग्र्यं दिशः प्रकर्षन्निव वायुसूनुः
त्याने दोन हात नागाच्या वेटोळ्यासारखे पसरले, त्याची ताकद गरुडासारखी होती; वायुपुत्र दिशांना ओढत जणू तो श्रेष्ठ पर्वताकडे वेगाने गेला.
स सागरं घूर्णितवीचिमालं तदम्भसा भ्रामितसर्वसत्त्वम्। समीक्षमाणः सहसा जगाम चक्रं यथा विष्णुकराग्रमुक्तम्
त्याने सागराकडे पाहिलं, जिथे लाटा गरगर फिरत होत्या, त्या पाण्यात सर्व सजीव फिरत होते; मग तो अचानक पुढे निघाला, जणू विष्णूच्या हातातून सुटलेलं चक्र.
स पर्वतान् पक्षिगणान् सरांसि नदीस्तटाकानि पुरोत्तमानि। स्फीताञ्जनांस्तानपि सम्प्रवीक्ष्य जगाम वेगात् पितृतुल्यवेगः
त्याने पर्वत, पक्ष्यांचे थवे, सरोवरं, नद्या आणि सुंदर नगरी पाहिल्या; फुललेला अंजन पर्वतही पाहून, तो वडिलांसारख्या वेगाने पुढे गेला.
आदित्यपथमाश्रित्य जगाम स गतश्रमः। हनूमांस्त्वरितो वीरः पितुस्तुल्यपराक्रमः
सूर्याचा मार्ग धरून, थकवा न येणारा, जलद आणि वडिलांसारखा पराक्रमी वीर हनुमान वेगाने पुढे गेला.
जवेन महता युक्तो मारुतिर्वातरंहसा। जगाम हरिशार्दूलो दिशः शब्देन नादयन्
अतिशय वेगाने, वाऱ्यासारखा धावणारा आणि माकडांमध्ये वाघासारखा असलेला हनुमान सर्व दिशांना आपल्या गर्जनेने दुमदुमवत गेला.
स्मरञ्जाम्बवतो वाक्यं मारुतिर्भीमविक्रमः। ददर्श सहसा चापि हिमवन्तं महाकपिः
जांबवानाने सांगितलेले शब्द आठवत, प्रचंड सामर्थ्य असलेला हनुमान, तो महान वानर, अचानक हिमालय पर्वत पाहू लागला.
नानाप्रस्रवणोपेतं बहुकन्दरनिर्झरम्। श्वेताभ्रचयसंकाशैः शिखरैश्चारुदर्शनैः। शोभितं विविधैर्वृक्षैरगमत् पर्वतोत्तमम्
अनेक झरे, गुहा आणि धबधबे असलेला, शुभ्र मेघांच्या गटासारखे शिखर आणि विविध सुंदर झाडांनी सजलेला तो श्रेष्ठ पर्वत त्याने गाठला.