शरेणैकेन च हरीन् नव पञ्च च सप्त च। बिभेद समरे क्रुद्धो राक्षसान् सम्प्रहर्षयन्
रागाने भरलेल्या त्याने युद्धात एखाद्या वानराला एकाच बाणाने, काहींना पाच, सात किंवा नऊ बाणांनी भेदलं आणि राक्षसांना आनंद दिला.
स शरैः सूर्यसंकाशैः शातकुम्भविभूषणैः। वानरान् समरे वीरः प्रममाथ सुदुर्जयः
तो पराक्रमी आणि जिंकता न येणारा वीर, सूर्यासारख्या तेजस्वी आणि सोन्याने मढवलेल्या बाणांनी, युद्धात वानरांचा संहार करू लागला.
ते भिन्नगात्राः समरे वानराः शरपीडिताः। पेतुर्मथितसंकल्पाः सुरैरिव महासुराः
त्या वानरांचे अंग बाणांनी छिन्नभिन्न झाले होते आणि ते युद्धात फार हालअपेष्टा सहन करत होते. त्यांची उमेद खचली आणि ते पडले, जणू काही देवांनी मारलेल्या मोठ्या असुरांसारखे.
ते तपन्तमिवादित्यं घोरैर्बाणगभस्तिभिः। अभ्यधावन्त संक्रुद्धाः संयुगे वानरर्षभाः
पण रागाने पेटलेले श्रेष्ठ वानर रणभूमीत त्याच्यावर तुटून पडले, जणू काही भयंकर बाणांच्या किरणांनी तेजस्वी सूर्यालाच भिडत आहेत.
ततस्तु वानराः सर्वे भिन्नदेहा विचेतसः। व्यथिता विद्रवन्ति स्म रुधिरेण समुक्षिताः
मग सगळे वानर जखमी शरीराने आणि गोंधळलेल्या मनाने, रक्ताने माखून, वेदनेने पळून गेले.
रामस्यार्थे पराक्रम्य वानरास्त्यक्तजीविताः। नर्दन्तस्तेऽनिवृत्तास्तु समरे सशिलायुधाः
पण रामासाठी जीवाची पर्वा न करता वानर जोरजोराने गर्जना करत राहिले आणि रणभूमीत मागे न हटता, दगड शस्त्र म्हणून वापरत लढत राहिले.
ते द्रुमैः पर्वताग्रैश्च शिलाभिश्च प्लवंगमाः। अभ्यवर्षन्त समरे रावणिं समवस्थिताः
ते वानरवीर रणात ठाम उभे राहून, झाडे, डोंगरशिखरे आणि मोठमोठे दगड उचलून रावणावर वर्षाव करू लागले.
तं द्रुमाणां शिलानां च वर्षं प्राणहरं महत्। व्यपोहत महातेजा रावणिः समितिंजयः
पण रावण, जो पराक्रमी आणि विजयी होता, त्याने त्या प्राणघातक झाडांच्या आणि दगडांच्या वर्षावाला परतवून लावले.
ततः पावकसंकाशैः शरैराशीविषोपमैः। वानराणामनीकानि बिभेद समरे प्रभुः
मग त्या प्रभूंनी अग्नीप्रमाणे तेजस्वी आणि विषारी सर्पासारखे भयंकर बाण सोडून वानरांच्या फौजांमध्ये भेद केला.
अष्टादशशरैस्तीक्ष्णैः स विद्ध्वा गन्धमादनम्। विव्याध नवभिश्चैव नलं दूरादवस्थितम्
त्याने अठरा तीक्ष्ण बाणांनी गंधमादनाला घायाळ केले आणि दूर उभ्या असलेल्या नलावर नऊ बाण सोडून त्याला जखमी केले.
सप्तभिस्तु महावीर्यो मैन्दं मर्मविदारणैः। पञ्चभिर्विशिखैश्चैव गजं विव्याध संयुगे
सात जबरदस्त, अस्थीभेदक बाणांनी त्याने मैंदाला घायाळ केले आणि पाच बाणांनी गजालाही रणात जखमी केले.
जाम्बवन्तं तु दशभिर्नीलं त्रिंशद्भिरेव च। सुग्रीवमृषभं चैव सोऽङ्गदं द्विविदं तथा
त्याने जांबवंतावर दहा बाण सोडले, नीलावर तीस बाण सोडले आणि सुग्रीव, ऋषभ, अंगद, द्विविद यांनाही बाणांनी घायाळ केले.
घोरैर्दत्तवरैस्तीक्ष्णैर्निष्प्राणानकरोत् तदा। अन्यानपि तथा मुख्यान् वानरान् बहुभिः शरैः
त्या भयानक आणि वरदानप्राप्त तीक्ष्ण बाणांनी त्याने इतर अनेक प्रमुख वानरांनाही ठार केले.
अर्दयामास संक्रुद्धः कालाग्निरिव मूर्च्छितः। स शरैः सूर्यसंकाशैः सुमुक्तैः शीघ्रगामिभिः
रागाने आणि भ्रमित होऊन, जणू प्रलयकाळच्या अग्नीप्रमाणे, त्याने सूर्यासारखे तेजस्वी आणि वेगाने सुटणारे बाण सोडून हल्ला केला.
वानराणामनीकानि निर्ममन्थ महारणे। आकुलां वानरीं सेनां शरजालेन पीडिताम्
त्याने मोठ्या युद्धात वानरांच्या सैन्याचा धुव्वा उडवला, बाणांच्या पावसाने वानरांची फौज गोंधळून गेली आणि त्रस्त झाली.
हृष्टः स परया प्रीत्या ददर्श क्षतजोक्षिताम्। पुनरेव महातेजा राक्षसेन्द्रात्मजो बली
तो अत्यंत आनंदित झाला आणि रक्ताने माखलेल्या वानरांना पाहून पुन्हा एकदा, राक्षसांचा राजा रावणाचा बलवान आणि तेजस्वी पुत्र आनंदित झाला.
संसृज्य बाणवर्षं च शस्त्रवर्षं च दारुणम्। ममर्द वानरानीकं परितस्त्विन्द्रजिद् बली
त्याने बाणांचा आणि शस्त्रांचा भीषण वर्षाव सोडून, इंद्रजिताने सर्व बाजूंनी वानरांच्या सैन्याचा चिरडून टाकला.
स्वसैन्यमुत्सृज्य समेत्य तूर्णं महाहवे वानरवाहिनीषु। अदृश्यमानः शरजालमुग्रं ववर्ष नीलाम्बुधरो यथाम्बु
त्याने स्वतःचे सैन्य सोडून दिले आणि मोठ्या युद्धात पटकन वानरांच्या फौजांमध्ये सामील झाला; अदृश्य राहून, जणू काळ्या ढगाने पाऊस पाडावा तसे, त्याने भयंकर बाणांचा वर्षाव केला.
ते शक्रजिद्बाणविशीर्णदेहा मायाहता विस्वरमुन्नदन्तः। रणे निपेतुर्हरयोऽद्रिकल्पा यथेन्द्रवज्राभिहता नगेन्द्राः
इंद्रजिताच्या बाणांनी त्यांची शरीरं तुटली, मायेमुळे गोंधळलेले वानर वेगळ्याच आवाजात ओरडू लागले; रणभूमीत ते वानरवीर पडले, जणू इंद्राच्या वज्राने फोडलेले पर्वत.
ते केवलं संददृशुः शिताग्रान् बाणान् रणे वानरवाहिनीषु। मायाविगूढं च सुरेन्द्रशत्रुं न चात्र तं राक्षसमप्यपश्यन्
त्यांना रणात वानरांच्या सैन्यात फक्त तीक्ष्ण टोकाचे बाणच दिसत होते; देवांचा शत्रू मायेमध्ये लपला होता, आणि तिथे त्या राक्षसाचेही दर्शन झाले नाही.
ततः स रक्षोधिपतिर्महात्मा सर्वा दिशो बाणगणैः शिताग्रैः। प्रच्छादयामास रविप्रकाशै- र्विदारयामास च वानरेन्द्रान्
मग तो महान आत्मा राक्षसांचा राजा, सूर्याच्या तेजासारख्या धारदार बाणांच्या वर्षावाने सगळ्या दिशांना झाकून टाकतो आणि वानरांच्या प्रमुखांना फाडून टाकतो.
स शूलनिस्त्रिंशपरश्वधानि व्याविद्धदीप्तानलसप्रभाणि। सविस्फुलिङ्गोज्ज्वलपावकानि ववर्ष तीव्रं प्लवगेन्द्रसैन्ये
तो जणू ज्वालांसारख्या तेजस्वी भाल्यांचा, तलवारींचा, कुऱ्हाडींचा आणि अग्नीप्रमाणे चमकणाऱ्या अस्त्रांचा वर्षाव वानरसेनेवर करतो.
ततो ज्वलनसंकाशैर्बाणैर्वानरयूथपाः। ताडिताः शक्रजिद्बाणैः प्रफुल्ला इव किंशुकाः
मग इंद्रजिताच्या अग्नीप्रमाणे तेजस्वी बाणांनी जखमी झालेले वानरांचे सेनापती फुललेल्या किंशुक वृक्षांसारखे दिसू लागले.
तेऽन्योन्यमभिसर्पन्तो निनदन्तश्च विस्वरम्। राक्षसेन्द्रास्त्रनिर्भिन्ना निपेतुर्वानरर्षभाः
ते वानरश्रेष्ठ एकमेकांवर तुटून पडत होते, मोठ्या आवाजात ओरडत होते, पण राक्षसराजाच्या अस्त्रांनी छिन्नविछिन्न होऊन पृथ्वीवर कोसळले.
उदीक्षमाणा गगनं केचिन्नेत्रेषु ताडिताः। शरैर्विविशुरन्योन्यं पेतुश्च जगतीतले
काही जण आकाशाकडे पाहत होते, पण डोळ्यांत बाण लागल्यामुळे एकमेकांमध्ये अडकले आणि जमिनीवर पडले.
हनूमन्तं च सुग्रीवमङ्गदं गन्धमादनम्। जाम्बवन्तं सुषेणं च वेगदर्शिनमेव च
हनुमान, सुग्रीव, अंगद, गंधमादन, जांबवान, सुसेन आणि वेगदर्शी,
मैन्दं च द्विविदं नीलं गवाक्षं गवयं तथा। केसरिं हरिलोमानं विद्युद्दंष्ट्रं च वानरम्
मैंद, द्विविद, नील, गवाक्ष, गवय, केसरी, हरिलोम आणि विद्युद्दंष्ट्र नावाचा वानर,
सूर्याननं ज्योतिर्मुखं तथा दधिमुखं हरिम्। पावकाक्षं नलं चैव कुमुदं चैव वानरम्
सूर्यानन, ज्योतिर्मुख, दधिमुख, पावकाक्ष, नल आणि कुमुद हे वानर,
प्रासैः शूलैः शितैर्बाणैरिन्द्रजिन्मन्त्रसंहितैः। विव्याध हरिशार्दूलान् सर्वांस्तान् राक्षसोत्तमः
या सर्व वानरवीरांना इंद्रजिताच्या मंत्रबद्ध भाले, शूळ आणि धारदार बाणांनी त्या श्रेष्ठ राक्षसाने भोसकले.
स वै गदाभिर्हरियूथमुख्यान् निर्भिद्य बाणैस्तपनीयवर्णैः। ववर्ष रामं शरवृष्टिजालैः सलक्ष्मणं भास्कररश्मिकल्पैः
त्याने सोन्यासारख्या रंगाच्या गदा आणि बाणांनी वानरसेनेच्या प्रमुखांना छिन्नविछिन्न केले, आणि राम व लक्ष्मणावर सूर्यकिरणांसारख्या बाणांचा वर्षाव केला.