ततस्ते राक्षसाः सर्वे श्रुत्वा लङ्काधिपस्य तत्। वचनं सर्वमातिष्ठन् यथावत् तु महाबलाः
मग सर्व बलाढ्य राक्षसांनी लंकेच्या राजाच्या त्या आज्ञा ऐकून, जशास तसे पालन केले.
तान् सर्वान् हि समादिश्य रावणो राक्षसाधिपः। मन्युशल्यं वहन् दीनः प्रविवेश स्वमालयम्
सर्वांना आज्ञा दिल्यावर, राक्षसांचा राजा रावण, मनात रागाचा बाण घेऊन आणि दुःखी होऊन, आपल्या राजवाड्यात गेला.
ततः स संदीपितकोपवह्नि- र्निशाचराणामधिपो महाबलः। तदेव पुत्रव्यसनं विचिन्तयन् मुहुर्मुहुश्चैव तदा विनिःश्वसन्
मग तो महाबली राक्षसांचा स्वामी, मनात संतापाची ज्वाळा पेटवून, वारंवार आपल्या पुत्राच्या मृत्यूचा विचार करत राहिला आणि खोल श्वास घेत राहिला.
thumb|त्रिसप्ततितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे युद्धकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः ॥६-
आता ऐका, श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील युद्धकांडातील त्रिसप्ततितम सर्ग.
ततो हतान् राक्षसपुङ्गवांस्तान् देवान्तकादित्रिशिरोऽतिकायान्। रक्षोगणास्तत्र हतावशिष्टा- स्ते रावणाय त्वरिताः शशंसुः
मग देवांतक, त्रिशिरा, अतिकाय आणि इतर राक्षसप्रमुख मारले गेल्यावर, उरलेले राक्षस पटकन रावणाकडे जाऊन बातमी देऊ लागले.
ततो हतांस्तान् सहसा निशम्य राजा महाबाष्पपरिप्लुताक्षः। पुत्रक्षयं भ्रातृवधं च घोरं विचिन्त्य राजा विपुलं प्रदध्यौ
त्यांच्या मृत्यूची बातमी अचानक ऐकून, राजाच्या डोळ्यात मोठे अश्रू आले; आपल्या पुत्रांचा आणि भावांचा भयंकर नाश आठवून, राजा खोल विचारात पडला.
ततस्तु राजानमुदीक्ष्य दीनं शोकार्णवे सम्परिपुप्लुवानम्। रथर्षभो राक्षसराजसूनु- स्तमिन्द्रजिद् वाक्यमिदं बभाषे
मग राजाला फारच दुःखी, शोकाच्या समुद्रात बुडालेला पाहून, रथांमध्ये श्रेष्ठ असलेला, राक्षसांचा राजा रावणाचा मुलगा इंद्रजित त्याला म्हणाला—
न तात मोहं परिगन्तुमर्हसे यत्रेन्द्रजिज्जीवति नैर्ऋतेश। नेन्द्रारिबाणाभिहतो हि कश्चित् प्राणान् समर्थः समरेऽभिपातुम्
बाबा, मी जिवंत असताना तुला असा गोंधळून जाऊ नये. कारण, इंद्राचा शत्रू असलेल्या माझ्या बाणांनी जखमी झाल्यावर कोणताही वीर रणांगणात तग धरू शकत नाही.
पश्याद्य रामं सह लक्ष्मणेन मद्बाणनिर्भिन्नविकीर्णदेहम्। गतायुषं भूमितले शयानं शितैः शरैराचितसर्वगात्रम्
आज तू राम आणि लक्ष्मण यांना माझ्या मदाने भरलेल्या बाणांनी विदीर्ण झालेल्या, अंगभर तीक्ष्ण बाणांनी झाकलेल्या, प्राण सोडून जमिनीवर पडलेल्या पाहशील.
इमां प्रतिज्ञां शृणु शक्रशत्रोः सुनिश्चितां पौरुषदैवयुक्ताम्। अद्यैव रामं सह लक्ष्मणेन संतर्पयिष्यामि शरैरमोघैः
हे ऐक, इंद्राचा शत्रू असलेल्या माझी ही प्रतिज्ञा आहे— पुरुषार्थ आणि विधी यांचा संगम असलेली. आजच मी राम आणि लक्ष्मण यांना अचूक बाणांनी ठार करून तुझी इच्छा पूर्ण करीन.
अद्येन्द्रवैवस्वतविष्णुरुद्र- साध्याश्च वैश्वानरचन्द्रसूर्याः। द्रक्ष्यन्ति मे विक्रममप्रमेयं विष्णोरिवोग्रं बलियज्ञवाटे
आज इंद्र, यम, विष्णु, रुद्र, साध्यगण, अग्नी, चंद्र आणि सूर्य हे सर्व माझ्या अमाप पराक्रमाचे साक्षीदार होतील, जसा विष्णुने बळीच्या यज्ञात उग्र पराक्रम दाखवला तसा.
स एवमुक्त्वा त्रिदशेन्द्रशत्रु- रापृच्छ्य राजानमदीनसत्त्वः। समारुरोहानिलतुल्यवेगं रथं खरश्रेष्ठसमाधियुक्तम्
असं म्हणून, देवांचा शत्रू इंद्रजित, ज्याचं मन अजिबात खचलेलं नव्हतं, राजाची परवानगी घेऊन वाऱ्यासारख्या वेगवान आणि उत्तम घोड्यांनी जोडलेल्या आपल्या रथावर चढला.
समास्थाय महातेजा रथं हरिरथोपमम्। जगाम सहसा तत्र यत्र युद्धमरिंदमः
महान तेजस्वी इंद्रजित देवांच्या रथासारख्या आपल्या रथावर बसला आणि शत्रूंचा पराभव करणारा जिथे युद्ध करत होता तिथे तो झपाट्याने गेला.
तं प्रस्थितं महात्मानमनुजग्मुर्महाबलाः। संहर्षमाणा बहवो धनुःप्रवरपाणयः
तो महान आत्मा निघाला तेव्हा अनेक बलाढ्य, आनंदी आणि उत्तम धनुष्य घेऊन असलेले वीर त्याच्या मागे निघाले.
गजस्कन्धगताः केचित् केचित् परमवाजिभिः। व्याघ्रवृश्चिकमार्जारखरोष्ट्रैश्च भुजङ्गमैः
काही योद्धे हत्तींच्या पाठीवर, काही उत्तम घोड्यांवर, तर काही वाघ, विंचू, मांजर, गाढव, उंट आणि साप यांच्यावर बसून गेले.
वराहैः श्वापदैः सिंहैर्जम्बुकैः पर्वतोपमैः। काकहंसमयूरैश्च राक्षसा भीमविक्रमाः
काही राक्षसांनी डुक्कर, रानटी जनावरे, सिंह, पर्वताएवढे कोल्हे, कावळे, हंस आणि मोर यांच्यावर बसून भीषण शौर्याने कूच केली.
प्रासपट्टिशनिस्त्रिंशपरश्वधगदाधराः। भुशुण्डिमुद्गरायष्टिशतघ्नीपरिघायुधाः
त्यांच्याकडे भाले, पट्टे, तलवारी, कुऱ्हाडी, गदा, मुठी, लोखंडी काठ्या, शतघ्नी आणि परिघ अशी शस्त्रे होती.
स शङ्खनिनदैः पूर्णैर्भेरीणां चापि निःस्वनैः। जगाम त्रिदशेन्द्रारिराजिं वेगेन वीर्यवान्
शंखांच्या गजराने आणि भेरींच्या मोठ्या आवाजाने तो देवांचा शत्रू, पराक्रमी आणि बलवान, वेगाने रणभूमीकडे निघाला.
स शङ्खशशिवर्णेन छत्रेण रिपुसूदनः। रराज प्रतिपूर्णेन नभश्चन्द्रमसा यथा
शंखासारख्या शुभ्र छत्राखाली तो शत्रूंचा संहार करणारा जसा पूर्ण चंद्र आकाशात शोभतो तसा तेजाने झळकत होता.
वीज्यमानस्ततो वीरो हैमैर्हेमविभूषणः। चारुचामरमुख्यैश्च मुख्यः सर्वधनुष्मताम्
सोन्याच्या दागिन्यांनी सजलेला तो वीर, सुंदर सोन्याच्या चामरांनी वाऱ्यावर झुलवला जात होता आणि सर्व धनुर्धरांमध्ये तोच प्रमुख दिसत होता.
स तु दृष्ट्वा विनिर्यान्तं बलेन महता वृतम्। राक्षसाधिपतिः श्रीमान् रावणः पुत्रमब्रवीत्
तो मोठ्या सैन्याने वेढलेला बाहेर पडताना पाहून, राक्षसांचा तेजस्वी राजा रावण आपल्या मुलाला म्हणाला—
त्वमप्रतिरथः पुत्र त्वया वै वासवो जितः। किं पुनर्मानुषं धृष्यं निहनिष्यसि राघवम्
माझ्या मुला, तू रणात कुणालाही तोड नाहीस. तू तर इंद्रालाही हरवलंस, मग माणूस असलेल्या रामाचा पराभव करणे तुझ्यासाठी काय कठीण आहे? तू नक्कीच राघवाचा वध करशील.
तथोक्तो राक्षसेन्द्रेण प्रत्यगृह्णान्महाशिषः। ततस्त्विन्द्रजिता लङ्का सूर्यप्रतिमतेजसा
राक्षसराजाने असे आशीर्वाद दिल्यावर, इंद्रजित त्या महान आशीर्वादाचा स्वीकार करून, सूर्यासारखा तेजस्वी होऊन लंकेत गेला.
रराजाप्रतिवीर्येण द्यौरिवार्केण भास्वता। स सम्प्राप्य महातेजा युद्धभूमिमरिंदमः
तो अपूर्व पराक्रमाने तेजाने झळकत होता, जसा आकाशात तेजस्वी सूर्य. तो महान तेजस्वी, शत्रूंचा संहार करणारा रणभूमीत पोहोचला.
स्थापयामास रक्षांसि रथं प्रति समन्ततः। ततस्तु हुतभोक्तारं हुतभुक्सदृशप्रभः
त्याने आपल्या रथाभोवती राक्षसांना संरक्षणासाठी उभं केलं; मग अग्नीप्रमाणे तेजस्वी होऊन, त्याने हवनासाठी तयारी केली.
जुहुवे राक्षसश्रेष्ठो विधिवन्मन्त्रसत्तमैः। स हविर्लाजसत्कारैर्माल्यगन्धपुरस्कृतैः
राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याने योग्य मंत्रांनी, ज्वालामुखीसमोर ज्वारी, फुलांच्या माळा आणि सुवासिक वस्तूंसह विधिपूर्वक आहुती दिली.
जुहुवे पावकं तत्र राक्षसेन्द्रः प्रतापवान्। शस्त्राणि शरपत्राणि समिधोऽथ बिभीतकाः
त्या ठिकाणी, सामर्थ्यशाली राक्षसांचा राजा अग्नीला शस्त्रं, बाणांची पिसं, समिधा आणि बिभीतक फळं यांची आहुती देत होता.
लोहितानि च वासांसि स्रुवं कार्ष्णायसं तथा। स तत्राग्निं समास्तीर्य शरपत्रैः सतोमरैः
त्याने तिथे लाल वस्त्रं आणि काळ्या लोखंडाचा स्रुवा अर्पण केला; बाणांची पिसं आणि भाले याने अग्नी सजवला.
छागस्य कृष्णवर्णस्य गलं जग्राह जीवतः। सकृदेव समिद्धस्य विधूमस्य महार्चिषः
त्याने जिवंत काळ्या रंगाच्या मेंढ्याचं गळा पकडलं; अग्नी मोठ्या ज्वाळांनी, धूर न येता, एकदम प्रज्वलित झाला.
बभूवुस्तानि लिङ्गानि विजयं यान्यदर्शयन्। प्रदक्षिणावर्तशिखस्तप्तकाञ्चनसंनिभः
त्या वेळी विजयाचे चिन्हं दिसू लागली; अग्नीची ज्वाळा उजवीकडे वळली आणि तापलेल्या सोन्यासारखी चमकत होती.