आग्नेयेन तदास्त्रेण योजयामास सायकम्। स जज्वाल तदा बाणो धनुष्यस्य महात्मनः
मग त्याने अग्न्यास्त्राचा प्रयोग करून तो बाण तयार केला; त्या महात्म्याच्या धनुष्यावर तो बाण प्रज्वलित झाला.
अतिकायोऽतितेजस्वी रौद्रमस्त्रं समाददे। तेन बाणं भुजङ्गाभं हेमपुङ्खमयोजयत्
अतिकाय, प्रचंड तेजस्वी असलेला, रौद्रास्त्र उचलतो आणि त्यावर सर्पासारखा, सोन्याच्या पिसाऱ्यांचा बाण बसवतो.
तदस्त्रं ज्वलितं घोरं लक्ष्मणः शरमाहितम्। अतिकायाय चिक्षेप कालदण्डमिवान्तकः
लक्ष्मणाने तो प्रज्वलित, भीषण अस्त्रयुक्त बाण अतिकायावर फेकला, जणू मृत्यूच आपली संहारक काठी टाकतोय.
आग्नेयास्त्राभिसंयुक्तं दृष्ट्वा बाणं निशाचरः। उत्ससर्ज तदा बाणं रौद्रं सूर्यास्त्रयोजितम्
तो बाण अग्न्यास्त्राने भरलेला पाहून, त्या राक्षसाने मग सूर्यास्त्र लावलेला एक भयंकर बाण सोडला.
तावुभावम्बरे बाणावन्योन्यमभिजघ्नतुः। तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रौ क्रुद्धाविव भुजङ्गमौ
ते दोन्ही बाण आकाशात एकमेकांना भिडले, त्यांच्या टोकांवर तेजाने जणू दोन संतापलेले सर्प झगडत आहेत असे भासत होते.
तावन्योन्यं विनिर्दह्य पेततुः पृथिवीतले
एकमेकांना जाळून ते दोन्ही बाण पृथ्वीवर कोसळले.
निरर्चिषौ भस्मकृतौ न भ्राजेते शरोत्तमौ। तावुभौ दीप्यमानौ स्म न भ्राजेते महीतले
ते जळून राख झालेले, आता ते दोन उत्तम बाण चमकत नव्हते; दोन्ही जरी आधी उजळत होते, तरी आता जमिनीवर कुठेच झळकत नव्हते.
ततोऽतिकायः संक्रुद्धस्त्वाष्ट्रमैषीकमुत्सृजत्। ततश्चिच्छेद सौमित्रिरस्त्रमैन्द्रेण वीर्यवान्
मग संतापलेल्या अतिकायाने त्वष्टाचा ऐषीक अस्त्र सोडले; पण पराक्रमी सौमित्राने इंद्रास्त्राने ते छाटून टाकले.
ऐषीकं निहतं दृष्ट्वा कुमारो रावणात्मजः। याम्येनास्त्रेण संक्रुद्धो योजयामास सायकम्
ते ऐषीक अस्त्र नष्ट झालेले पाहून, रावणाचा पुत्र संतापून यमास्त्र लावलेला बाण सज्ज करू लागला.
ततस्तदस्त्रं चिक्षेप लक्ष्मणाय निशाचरः। वायव्येन तदस्त्रेण निजघान स लक्ष्मणः
मग त्या राक्षसाने तो अस्त्रयुक्त बाण लक्ष्मणावर सोडला, पण लक्ष्मणाने वायव्यास्त्राने तो बाण नष्ट केला.
अथैनं शरधाराभिर्धाराभिरिव तोयदः। अभ्यवर्षत संक्रुद्धो लक्ष्मणो रावणात्मजम्
मग संतापलेल्या लक्ष्मणाने रावणाच्या पुत्रावर बाणांच्या धारांनी जणू पावसाच्या सरीसारखा मारा केला.
तेऽतिकायं समासाद्य कवचे वज्रभूषिते। भग्नाग्रशल्याः सहसा पेतुर्बाणा महीतले
ते बाण अतिकायाच्या वज्रांनी मढवलेल्या कवचावर आदळून, त्यांच्या टोकांचे भाले तुटले आणि ते अचानक जमिनीवर पडले.
तान्मोघानभिसम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः परवीरहा। अभ्यवर्षत बाणानां सहस्रेण महायशाः
ते बाण निष्फळ झालेले पाहून, शत्रूंचा संहार करणारा, कीर्तीमान लक्ष्मणाने पुन्हा हजारो बाणांचा वर्षाव केला.
स वृष्यमाणो बाणौघैरतिकायो महाबलः। अवध्यकवचः संख्ये राक्षसो नैव विव्यथे
अतिकायावर बाणांचा मारा होत असतानाही, युद्धात अभेद्य कवच घातलेल्या त्या बलाढ्य राक्षसाला काहीच फरक पडला नाही.
शरं चाशीविषाकारं लक्ष्मणाय व्यपासृजत्। स तेन विद्धः सौमित्रिर्मर्मदेशे शरेण ह
त्याने विषारी सर्पासारखा दिसणारा एक बाण लक्ष्मणावर सोडला; त्या बाणाने सौमित्रि मर्मावर लागून जखमी झाला.
मुहूर्तमात्रं निःसंज्ञो ह्यभवच्छत्रुतापनः। ततः संज्ञामुपालभ्य चतुर्भिः सायकोत्तमैः
शत्रूंचा छळ करणारा लक्ष्मण क्षणभर शुद्ध हरपला; पण भानावर येताच, त्याने चार उत्तम बाणांनी—
निजघान हयान् संख्ये सारथिं च महाबलः। ध्वजस्योन्मथनं कृत्वा शरवर्षैररिंदमः
त्या पराक्रमीने युद्धात घोडे आणि सारथी यांना मारले; आणि शत्रूंचा संहार करणाऱ्या लक्ष्मणाने बाणांच्या वर्षावाने ध्वजही फोडून टाकला.
असम्भ्रान्तः स सौमित्रिस्तान् शरानभिलक्षितान्। मुमोच लक्ष्मणो बाणान् वधार्थं तस्य रक्षसः
सौमित्रि अजिबात घाबरला नाही; त्याने लक्ष साधून त्या राक्षसाचा वध करण्यासाठी बाण सोडले.
न शशाक रुजं कर्तुं युधि तस्य नरोत्तमः। अथैनमभ्युपागम्य वायुर्वाक्यमुवाच ह
पण त्या श्रेष्ठ पुरुषाला युद्धात त्याला इजा करता आली नाही; तेव्हा वायू जवळ येऊन म्हणाला—
ब्रह्मदत्तवरो ह्येष अवध्यकवचावृतः। ब्राह्मेणास्त्रेण भिन्ध्येनमेष वध्यो हि नान्यथा। अवध्य एष ह्यन्येषामस्त्राणां कवची बली
हा ब्रह्मदेवाचा वर लाभलेला असून अभेद्य कवच घातलेला आहे; त्याला ब्रह्मास्त्रानेच भेद, कारण दुसऱ्या कोणत्याही अस्त्राने तो मारता येणार नाही. हा बलाढ्य राक्षस इतर सर्व अस्त्रांना अभेद्य आहे.
ततस्तु वायोर्वचनं निशम्य सौमित्रिरिन्द्रप्रतिमानवीर्यः। समादधे बाणमथोग्रवेगं तद्ब्राह्ममस्त्रं सहसा नियुज्य
नंतर वायूचे शब्द ऐकून, इंद्रासारखी शौर्य असलेला सौमित्र, एक वेगवान आणि प्रचंड बाण उचलून, त्यावर लगेच ब्रह्मास्त्राचा संकल्प केला.
तस्मिन् वरास्त्रे तु नियुज्यमाने सौमित्रिणा बाणवरे शिताग्रे। दिशश्च चन्द्रार्कमहाग्रहाश्च नभश्च तत्रास ररास चोर्वी
सौमित्र त्या तीक्ष्ण टोकाच्या बाणावर ते श्रेष्ठ अस्त्र बांधू लागला, तेव्हा दिशा, चंद्र, सूर्य, मोठे ग्रह, आकाश आणि पृथ्वी सगळे थरथर कापू लागले.
तं ब्रह्मणोऽस्त्रेण नियुज्य चापे शरं सपुङ्खं यमदूतकल्पम्। सौमित्रिरिन्द्रारिसुतस्य तस्य ससर्ज बाणं युधि वज्रकल्पम्
ब्रह्मास्त्राचा संकल्प करून, पंख असलेल्या आणि यमदूतासारख्या बाणावर सौमित्राने तो वज्रासारखा बाण युद्धात इंद्राच्या शत्रूच्या मुलावर सोडला.
तं लक्ष्मणोत्सृष्टविवृद्धवेगं समापतन्तं श्वसनोग्रवेगम्। सुपर्णवज्रोत्तमचित्रपुङ्खं तदातिकायः समरे ददर्श
लक्ष्मणाने सोडलेला तो वेग वाढवत जाणारा बाण, प्रचंड वाऱ्यासारखा वेग घेऊन, सुंदर पिसांनी सजलेला जसा गरुडाचा, तो अतिकायाने रणांगणात पाहिला.
तं प्रेक्षमाणः सहसातिकायो जघान बाणैर्निशितैरनेकैः। स सायकस्तस्य सुपर्णवेग- स्तथातिवेगेन जगाम पार्श्वम्
तो बाण अचानक येताना पाहून अतिकायाने अनेक तीक्ष्ण बाणांनी त्यावर वार केले; पण तो गरुडाच्या वेगासारखा बाण जबरदस्त वेगाने त्याच्या बाजूला सरकत राहिला.
तमागतं प्रेक्ष्य तदातिकायो बाणं प्रदीप्तान्तककालकल्पम्। जघान शक्त्यृष्टिगदाकुठारैः शूलैः शरैश्चाप्यविपन्नचेष्टः
तो ज्वाळांनी पेटलेला, मृत्यूच्या अग्नीसारखा बाण येताना पाहून, अतिकायाने न घाबरता भाले, शूल, गदा, कुठार, शूल आणि बाणांनी त्यावर वार केले.
तान्यायुधान्यद्भुतविग्रहाणि मोघानि कृत्वा स शरोऽग्निदीप्तः। प्रगृह्य तस्यैव किरीटजुष्टं तदातिकायस्य शिरो जहार
ती सर्व अद्भुत शस्त्रे निष्फळ ठरवून, तो अग्निसारखा तेजस्वी बाण, अतिकायाच्या मुकुट असलेल्या डोक्याला पकडून ते छाटून टाकतो.
तच्छिरः सशिरस्त्राणं लक्ष्मणेषुप्रमर्दितम्। पपात सहसा भूमौ शृङ्गं हिमवतो यथा
लक्ष्मणाच्या बाणाने फोडलेले, शिरस्त्राणासह ते डोके अचानक हिमालयाच्या शिखरासारखे जमिनीवर कोसळले.
तं भूमौ पतितं दृष्ट्वा विक्षिप्ताम्बरभूषणम्। बभूवुर्व्यथिताः सर्वे हतशेषा निशाचराः
त्याला जमिनीवर पडलेला, वस्त्रे आणि दागिने विखुरलेले पाहून, उरलेले सर्व निशाचर घाबरून गेले.
ते विषण्णमुखा दीनाः प्रहारजनितश्रमाः। विनेदुरुच्चैर्बहवः सहसा विस्वरैः स्वरैः
त्यांची तोंडे उतरली, मन खचले, मारामुळे थकलेले, त्यातील अनेकांनी एकदम मोठ्याने, तुटलेल्या आवाजात रडायला सुरुवात केली.