ततस्तु नीलः प्रतिलब्धसंज्ञः शैलं समुत्पाट्य सवृक्षखण्डम्। ततः समुत्पत्य महोग्रवेगो महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि
पण नंतर नीलाला शुद्धी आली, त्याने झाडांसह एक डोंगर उपटला, प्रचंड वेगाने उडी मारली आणि तो डोंगर महोदराच्या डोक्यावर फेकून मारला.
ततः स शैलाभिनिपातभग्नो महोदरस्तेन महाद्विपेन। व्यामोहितो भूमितले गतासुः पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः
त्या महान वानराने फेकलेल्या डोंगराच्या जबरदस्त आघाताने महोदराचा देह तुटला, तो गोंधळून, प्राण गमावून, वज्राने फोडलेल्या पर्वतासारखा जमिनीवर कोसळला.
पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापमाददे। हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः
आपला काका मारला गेलेला पाहून त्रिशिराने धनुष्य उचलले आणि संतापून त्याने हनुमंतावर तीक्ष्ण बाणांनी वार केले.
स वायुसूनुः कुपितश्चिक्षेप शिखरं गिरेः। त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेद बहुधा बली
वायुपुत्र हनुमान रागावून, पर्वतशिखर उचलून फेकले, पण त्रिशिराने ते शिखर आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी अनेक तुकड्यांत फोडले.
तद् व्यर्थं शिखरं दृष्ट्वा द्रुमवर्षं तदा कपिः। विससर्ज रणे तस्मिन् रावणस्य सुतं प्रति
ते पर्वतशिखर व्यर्थ गेलेले पाहून, त्या वानराने रणभूमीत रावणाच्या पुत्रावर झाडांचा पाऊस सोडला.
तमापतन्तमाकाशे द्रुमवर्षं प्रतापवान्। त्रिशिरा निशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च
तो झाडांचा पाऊस आकाशातून झेपावत असताना, पराक्रमी त्रिशिराने तीक्ष्ण बाणांनी तो पाऊस कापून टाकला आणि मोठ्याने गर्जना केली.
हनूमांस्तु समुत्पत्य हयं त्रिशिरसस्तदा। विददार नखैः क्रुद्धो नागेन्द्रं मृगराडिव
मग हनुमान उडी मारून, संतापून, त्रिशिराच्या घोड्याला आपल्या नखांनी फाडून टाकतो, जसा सिंह मोठ्या सर्पाला फाडतो.
अथ शक्तिं समासाद्य कालरात्रिमिवान्तकः। चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः
मग रावणपुत्र त्रिशिराने एक भाला उचलला आणि तो काळरात्रीसारखा हनुमंतावर फेकला.
दिवः क्षिप्तामिवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्तामसङ्गताम्। गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च
ती शूल जशी आकाशातून पडणारी उल्का वाटली, तिला वानरांचा सिंह हनुमानाने पकडले, ती फोडली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता। प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर्जलदा यथा
हनुमानाने ती भयंकर शूल फोडलेली पाहून, वानरांची टोळी आनंदली आणि मेघांप्रमाणे मोठ्याने गर्जना करू लागली.
ततः खड्गं समुद्यम्य त्रिशिरा राक्षसोत्तमः। निचखान तदा खड्गं वानरेन्द्रस्य वक्षसि
मग त्रिशिरा, श्रेष्ठ राक्षस, तलवार उचलून, वानरराजाच्या छातीवर ती तलवार घुसवली.
खड्गप्रहाराभिहतो हनूमान् मारुतात्मजः। आजघान त्रिमूर्धानं तलेनोरसि वीर्यवान्
तलवारीच्या आघाताने जखमी झाल्यावर, वायुपुत्र हनुमानाने धाडसाने त्रिशिराच्या छातीवर आपल्या तळहाताने जबरदस्त मार केला.
स तलाभिहतस्तेन स्रस्तहस्तायुधो भुवि। निपपात महातेजास्त्रिशिरास्त्यक्तचेतनः
त्या तळहाताच्या आघाताने, हातातील शस्त्र सुटून, त्रिशिरा भान हरपून, प्रचंड तेज असलेला तो वीर जमिनीवर कोसळला.
स तस्य पततः खड्गं तमाच्छिद्य महाकपिः। ननाद गिरिसंकाशस्त्रासयन् सर्वराक्षसान्
तो खाली पडताना, महाकपीने त्याची तलवार कापली आणि पर्वतासारखा मोठ्याने गर्जना केली, त्यामुळे सर्व राक्षस घाबरले.
अमृष्यमाणस्तं घोषमुत्पपात निशाचरः। उत्पत्य च हनूमन्तं ताडयामास मुष्टिना
त्या भीषण गर्जना सहन न होऊ शकल्यामुळे, तो निशाचर उडी मारून वर गेला आणि त्याने हनुमंताला मुठीने जोरात मारले.
तेन मुष्टिप्रहारेण संचुकोप महाकपिः। कुपितश्च निजग्राह किरीटे राक्षसर्षभम्
त्या मुठीच्या प्रहारामुळे महाकपी खूपच संतापला आणि रागाच्या भरात त्याने राक्षसांच्या प्रमुखाला त्याच्या मुकुटासकट डोक्याने धरले.
स तस्य शीर्षाण्यसिना शितेन किरीटजुष्टानि सकुण्डलानि। क्रुद्धः प्रचिच्छेद सुतोऽनिलस्य त्वष्टुः सुतस्येव शिरांसि शक्रः
वायुपुत्राने संतापाने आपल्या तीक्ष्ण तलवारीने त्या राक्षसाची मुकुट आणि कुंडले असलेली तीनही डोकी छाटली, जशी इंद्राने तवष्टृच्या मुलाची डोकी छाटली होती.
तान्यायताक्षाण्यगसंनिभानि प्रदीप्तवैश्वानरलोचनानि। पेतुः शिरांसीन्द्ररिपोः पृथिव्यां ज्योतींषि मुक्तानि यथार्कमार्गात्
ती मोठी डोकी, विस्तीर्ण डोळ्यांची आणि ज्वलंत अग्नीप्रमाणे चमकणारी, इंद्राच्या शत्रूच्या शरीरातून खाली पडली, जणू सूर्याच्या मार्गातून प्रकाशाचे गोळे सुटले असावेत.
तस्मिन् हते देवरिपौ त्रिशीर्षे हनूमता शक्रपराक्रमेण। नेदुः प्लवंगाः प्रचचाल भूमी रक्षांस्यथो दुद्रुविरे समन्तात्
हनुमंताने इंद्राच्या सामर्थ्याने त्रिशिरा या देवद्रोही राक्षसाचा वध केला तेव्हा वानरांनी मोठा गजर केला, पृथ्वी हलली आणि राक्षस सर्व दिशांना पळाले.
हतं त्रिशिरसं दृष्ट्वा तथैव च महोदरम्। हतौ प्रेक्ष्य दुराधर्षौ देवान्तकनरान्तकौ
त्रिशिराचा आणि त्याचप्रमाणे महोदराचा वध झालेला पाहून, तसेच दुर्धर्ष देवांतक आणि नरांतक यांचाही मृत्यू पाहून,
चुकोप परमामर्षी मत्तो राक्षसपुङ्गवः। जग्राहार्चिष्मतीं चापि गदां सर्वायसीं तदा
राक्षसांचा तो प्रमुख अत्यंत संतापला, सहन न होऊन त्याने जळजळीत आणि लोखंडाची बनवलेली गदा उचलली.
हेमपट्टपरिक्षिप्तां मांसशोणितफेनिलाम्। विराजमानां विपुलां शत्रुशोणिततर्पिताम्
ती गदा सोन्याच्या पट्ट्यांनी मढवलेली, मांस, रक्त आणि फेसाने माखलेली, मोठी आणि शत्रूंच्या रक्ताने तृप्त झालेली होती.
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रां रक्तमाल्यविभूषिताम्। ऐरावतमहापद्मसार्वभौमभयावहाम्
ती गदा तेजाने प्रज्वलित टोकाची, लाल फुलांच्या माळांनी सजलेली, ऐरावत आणि महापद्म या हत्तींच्या स्वाम्यांनाही भीती वाटावी अशी होती.
गदामादाय संक्रुद्धो मत्तो राक्षसपुङ्गवः। हरीन् समभिदुद्राव युगान्ताग्निरिव ज्वलन्
ती गदा घेऊन, संतप्त आणि मदमस्त झालेला तो राक्षसांचा प्रमुख वानरांवर जणू प्रलयकाळच्या ज्वालासारखा धावून गेला.
अथर्षभः समुत्पत्य वानरो रावणानुजम्। मत्तानीकमुपागम्य तस्थौ तस्याग्रतो बली
मग बलाढ्य वानर, आपल्या जातीतील श्रेष्ठ, उडी मारून रावणाच्या धाकट्या भावासमोर, त्या मदोन्मत्त योद्ध्याच्या समोर जाऊन उभा राहिला.
तं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा वानरं पर्वतोपमम्। आजघानोरसि क्रुद्धो गदया वज्रकल्पया
समोर उभा असलेला, पर्वतासारखा तो वानर पाहून, रागाने त्याने वज्रासारख्या गदेद्वारे त्याच्या छातीवर प्रहार केला.
स तयाभिहतस्तेन गदया वानरर्षभः। भिन्नवक्षाः समाधूतः सुस्राव रुधिरं बहु
त्या गदेमुळे वानरांचा श्रेष्ठ, त्याची छाती फाटून, जोरात हादरला आणि त्याच्या शरीरातून पुष्कळ रक्त वाहू लागले.
स सम्प्राप्य चिरात् संज्ञामृषभो वानरेश्वरः। क्रुद्धो विस्फुरमाणौष्ठो महापार्श्वमुदैक्षत
बराच वेळ गेल्यावर शुद्धीवर येऊन, वानरांचा राजा संतापाने ओठ थरथरत, महापार्श्वाकडे तिरस्काराने पाहू लागला.
स वेगवान् वेगवदभ्युपेत्य तं राक्षसं वानरवीरमुख्यः। संवर्त्य मुष्टिं सहसा जघान बाह्वन्तरे शैलनिकाशरूपः
वेगवान आणि धाडसी वानरवीर त्या राक्षसाजवळ गेला, मुठ आवळून, डोंगरासारख्या शरीराने त्याच्या दोन्ही बाहूंमध्ये अचानक जोरात मारले.
स कृत्तमूलः सहसेव वृक्षः क्षितौ पपात क्षतजोक्षिताङ्गः। तां चास्य घोरां यमदण्डकल्पां गदां प्रगृह्याशु तदा ननाद
मुळापासून छाटलेल्या झाडासारखा तो रक्ताने माखलेला खाली पडला; मग त्याने त्या भीषण, यमदंडासारख्या गदेला पकडून मोठ्याने गर्जना केली.