देवान्तकश्च संक्रुद्धः परिघेण तदाङ्गदम्। उपगम्याभिहत्याशु व्यपचक्राम वेगवान्
देवांतकही संतापून अङ्गदाजवळ गेला, त्याला गदेद्वारे झपाट्याने मारले आणि लगेच मागे सरकला.
स त्रिभिर्नैर्ऋतश्रेष्ठैर्युगपत् समभिद्रुतः। न विव्यथे महातेजा वालिपुत्रः प्रतापवान्
त्या तिघा राक्षसश्रेष्ठांनी एकाच वेळी हल्ला केला तरी, तेजस्वी आणि पराक्रमी वाळीपुत्र अङ्गद कधीच डगमगला नाही.
स वेगवान् महावेगं कृत्वा परमदुर्जयः। तलेन समभिद्रुत्य जघानास्य महागजम्
तो वेगवान आणि जिंकता न येणारा अङ्गद मोठ्या वेगाने धावला आणि आपल्या तळहाताने त्या मोठ्या हत्तीला जबरदस्त मारला.
तस्य तेन प्रहारेण नागराजस्य संयुगे। पेततुर्नयने तस्य विननाश स कुञ्जरः
त्या युद्धातील प्रहारामुळे त्या हत्तीच्या डोळ्यांचे बाहेर पडले आणि तो हत्ती जागीच मरून पडला.
विषाणं चास्य निष्कृष्य वालिपुत्रो महाबलः। देवान्तकमभिद्रुत्य ताडयामास संयुगे
मग वाळीचा बलवान मुलगा त्या हत्तीचे सोंड उपटून देवांतकावर धावला आणि युद्धात त्याला जोरात मारले.
स विह्वलस्तु तेजस्वी वातोद्धूत इव द्रुमः। लाक्षारससवर्णं च सुस्राव रुधिरं महत्
त्या प्रहाराने देवांतक चकित झाला, जणू वाऱ्याने हललेला एखादा वृक्ष, आणि त्याच्या अंगातून लाखरसासारखे लाल रक्त मोठ्या प्रमाणात वाहू लागले.
अथाश्वास्य महातेजाः कृच्छ्राद् देवान्तको बली। आविध्य परिघं वेगादाजघान तदाङ्गदम्
नंतर देवांतकाने मोठ्या कष्टाने स्वतःला सावरले, गदा वेगाने फिरवून अङ्गदावर प्रचंड प्रहार केला.
परिघाभिहतश्चापि वानरेन्द्रात्मजस्तदा। जानुभ्यां पतितो भूमौ पुनरेवोत्पपात ह
त्या गदाप्रहाराने वानरराजाचा मुलगा जमिनीवर गुडघ्यावर पडला, पण लगेच पुन्हा उडी मारून उभा राहिला.
तमुत्पतन्तं त्रिशिरास्त्रिभिर्बाणैरजिह्मगैः। घोरैर्हरिपतेः पुत्रं ललाटेऽभिजघान ह
तो उडी मारत असताना त्रिशिराने तीन भयंकर आणि सरळ बाणांनी वानरराजाच्या मुलाच्या कपाळावर घाव घातला.
ततोऽङ्गदं परिक्षिप्तं त्रिभिर्नैर्ऋतपुङ्गवैः। हनूमानथ विज्ञाय नीलश्चापि प्रतस्थतुः
मग अङ्गद तीन राक्षसश्रेष्ठांनी वेढला गेल्याचे पाहून, हनुमान आणि नील यांनी ते समजून तिथे जाण्याचे ठरवले.
ततश्चिक्षेप शैलाग्रं नीलस्त्रिशिरसे तदा। तद् रावणसुतो धीमान् बिभेद निशितैः शरैः
त्यावेळी नीलाने त्रिशिरावर डोंगरशिखर फेकले, पण रावणाचा बुद्धिमान मुलगा तीक्ष्ण बाणांनी ते फोडून टाकले.
तद्बाणशतनिर्भिन्नं विदारितशिलातलम्। सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात गिरेः शिरः
शंभर बाणांनी फोडलेले आणि दगडाचे तुकडे झालेले ते डोंगरशिखर, ठिणग्या आणि ज्वाळा उडवत खाली कोसळले.
स विजृम्भितमालोक्य हर्षाद् देवान्तको बली। परिघेणाभिदुद्राव मारुतात्मजमाहवे
हे पराक्रम पाहून देवांतक अतिशय आनंदित झाला आणि लोखंडी गदा घेऊन हनुमानावर युद्धात तुटून पडला.
तमापतन्तमुत्पत्य हनूमान् कपिकुञ्जरः। आजघान तदा मूर्ध्नि वज्रकल्पेन मुष्टिना
तो धावत येत असताना वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने उडी मारून वज्रासारख्या मुठीने त्याच्या डोक्यावर जबरदस्त प्रहार केला.
शिरसि प्राहरद् वीरस्तदा वायुसुतो बली। नादेनाकम्पयच्चैव राक्षसान् स महाकपिः
त्या वेळी वायुपुत्र वीराने त्याच्या डोक्यावर जोरात मारले आणि आपल्या प्रचंड गर्जनेने त्या राक्षसांना हादरवून सोडले.
स मुष्टिनिष्पिष्टविभिन्नमूर्धा निर्वान्तदन्ताक्षिविलम्बिजिह्वः। देवान्तको राक्षसराजसूनु- र्गतासुरुर्व्यां सहसा पपात
मुठीच्या प्रचंड प्रहाराने त्याचे डोके फोडले गेले, दात आणि डोळे बाहेर पडले, जीभ लोंबकळत होती, आणि राक्षसराजाचा मुलगा देवांतक जागीच मृत्यू पावून खाली कोसळला.
तस्मिन् हते राक्षसयोधमुख्ये महाबले संयति देवशत्रौ। क्रुद्धस्त्रिशीर्षा निशितास्त्रमुग्रं ववर्ष नीलोरसि बाणवर्षम्
त्या युद्धात देवांचा शत्रू असलेल्या, पराक्रमी राक्षस सेनापतीचा वध झाल्यावर, त्रिशिरा प्रचंड रागावला आणि त्याने नीलाच्या छातीवर तीक्ष्ण बाणांचा जोरदार वर्षाव केला.
महोदरस्तु संक्रुद्धः कुञ्जरं पर्वतोपमम्। भूयः समधिरुह्याशु मन्दरं रश्मिवानिव
मग महोदर प्रचंड संतापला आणि तो डोंगरासारख्या मोठ्या हत्तीवर पुन्हा चढला, जसा सूर्य पटकन मंदार पर्वतावर चढतो.
ततो बाणमयं वर्षं नीलस्योपर्यपातयत्। गिरौ वर्षं तडिच्चक्रचापवानिव तोयदः
यानंतर त्याने नीलावर बाणांचा पाऊस पाडला, जसा वीज आणि इंद्रधनुष्य घेऊन ढग डोंगरावर पाऊस पाडतो.
ततः शरौघैरभिवृष्यमाणो विभिन्नगात्रः कपिसैन्यपालः। नीलो बभूवाथ विसृष्टगात्रो विष्टम्भितस्तेन महाबलेन
मग बाणांच्या माऱ्याने जखमी झालेल्या, वानरसेनेच्या सेनापती नीलाचे शरीर थकले आणि त्या बलाढ्य वीरामुळे तो जागेवरच स्थिर झाला.
ततस्तु नीलः प्रतिलब्धसंज्ञः शैलं समुत्पाट्य सवृक्षखण्डम्। ततः समुत्पत्य महोग्रवेगो महोदरं तेन जघान मूर्ध्नि
पण नंतर नीलाला शुद्धी आली, त्याने झाडांसह एक डोंगर उपटला, प्रचंड वेगाने उडी मारली आणि तो डोंगर महोदराच्या डोक्यावर फेकून मारला.
ततः स शैलाभिनिपातभग्नो महोदरस्तेन महाद्विपेन। व्यामोहितो भूमितले गतासुः पपात वज्राभिहतो यथाद्रिः
त्या महान वानराने फेकलेल्या डोंगराच्या जबरदस्त आघाताने महोदराचा देह तुटला, तो गोंधळून, प्राण गमावून, वज्राने फोडलेल्या पर्वतासारखा जमिनीवर कोसळला.
पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिराश्चापमाददे। हनूमन्तं च संक्रुद्धो विव्याध निशितैः शरैः
आपला काका मारला गेलेला पाहून त्रिशिराने धनुष्य उचलले आणि संतापून त्याने हनुमंतावर तीक्ष्ण बाणांनी वार केले.
स वायुसूनुः कुपितश्चिक्षेप शिखरं गिरेः। त्रिशिरास्तच्छरैस्तीक्ष्णैर्बिभेद बहुधा बली
वायुपुत्र हनुमान रागावून, पर्वतशिखर उचलून फेकले, पण त्रिशिराने ते शिखर आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी अनेक तुकड्यांत फोडले.
तद् व्यर्थं शिखरं दृष्ट्वा द्रुमवर्षं तदा कपिः। विससर्ज रणे तस्मिन् रावणस्य सुतं प्रति
ते पर्वतशिखर व्यर्थ गेलेले पाहून, त्या वानराने रणभूमीत रावणाच्या पुत्रावर झाडांचा पाऊस सोडला.
तमापतन्तमाकाशे द्रुमवर्षं प्रतापवान्। त्रिशिरा निशितैर्बाणैश्चिच्छेद च ननाद च
तो झाडांचा पाऊस आकाशातून झेपावत असताना, पराक्रमी त्रिशिराने तीक्ष्ण बाणांनी तो पाऊस कापून टाकला आणि मोठ्याने गर्जना केली.
हनूमांस्तु समुत्पत्य हयं त्रिशिरसस्तदा। विददार नखैः क्रुद्धो नागेन्द्रं मृगराडिव
मग हनुमान उडी मारून, संतापून, त्रिशिराच्या घोड्याला आपल्या नखांनी फाडून टाकतो, जसा सिंह मोठ्या सर्पाला फाडतो.
अथ शक्तिं समासाद्य कालरात्रिमिवान्तकः। चिक्षेपानिलपुत्राय त्रिशिरा रावणात्मजः
मग रावणपुत्र त्रिशिराने एक भाला उचलला आणि तो काळरात्रीसारखा हनुमंतावर फेकला.
दिवः क्षिप्तामिवोल्कां तां शक्तिं क्षिप्तामसङ्गताम्। गृहीत्वा हरिशार्दूलो बभञ्ज च ननाद च
ती शूल जशी आकाशातून पडणारी उल्का वाटली, तिला वानरांचा सिंह हनुमानाने पकडले, ती फोडली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तां दृष्ट्वा घोरसंकाशां शक्तिं भग्नां हनूमता। प्रहृष्टा वानरगणा विनेदुर्जलदा यथा
हनुमानाने ती भयंकर शूल फोडलेली पाहून, वानरांची टोळी आनंदली आणि मेघांप्रमाणे मोठ्याने गर्जना करू लागली.