तत्रैव तावत् त्वरितो रथं प्रापय सारथे। एते च बलिनो घ्नन्ति सुबहून् राक्षसान् रणे
इथेच, लगेचच रथ पुढे घेऊन जा, हे सारथ्या; हे बलवान वानर युद्धात अनेक राक्षसांचा संहार करत आहेत.
एते च बलवन्तो वा भीमकोपाश्च वानराः। द्रुमशैलप्रहरणास्तिष्ठन्ति प्रमुखे मम
हे बलवान आणि भयंकर रागावलेले वानर झाडे आणि डोंगर शस्त्र म्हणून घेऊन माझ्यासमोर उभे आहेत.
एतान् निहन्तुमिच्छामि समरश्लाघिनो ह्यहम्। एतैः प्रमथितं सर्वं रक्षसां दृश्यते बलम्
हे युद्धात बढाई मारणारे वानर मला मारायचे आहेत; कारण यांच्यामुळे सर्व राक्षसांची शक्ती संपल्यासारखी दिसते.
ततः प्रचलिताश्वेन रथेन रथिनां वरः। हरीनभ्यपतद् दूराच्छरजालैरकम्पनः
नंतर वेगवान घोड्यांनी ओढलेल्या रथावर बसून, रथीमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या अकंपनाने दूरून वानरांवर बाणांचा मारा केला.
न स्थातुं वानराः शेकुः किं पुनर्योद्धुमाहवे। अकम्पनशरैर्भग्नाः सर्व एवाभिदुद्रुवुः
वानरांना तिथे थांबता आले नाही, तर लढणे तर दूरच; अकंपनाच्या बाणांनी जखमी होऊन ते सर्वजण पळून गेले.
तान् मृत्युवशमापन्नानकम्पनशरानुगान्। समीक्ष्य हनुमान् ज्ञातीनुपतस्थे महाबलः
अकंपनाच्या बाणांनी घायाळ होऊन मृत्यूच्या छायेत गेलेल्या आपल्या बांधवांना पाहून बलवान हनुमान त्यांच्या जवळ गेला.
तं महाप्लवगं दृष्ट्वा सर्वे ते प्लवगर्षभाः। समेत्य समरे वीराः संहृष्टाः पर्यवारयन्
तो महान वानर दिसताच, सर्व वानरश्रेष्ठ रणांगणावर एकत्र येऊन आनंदाने त्याच्या भोवती जमले.
व्यवस्थितं हनूमन्तं ते दृष्ट्वा प्लवगर्षभाः। बभूवुर्बलवन्तो हि बलवन्तमुपाश्रिताः
हनुमान ठामपणे उभा आहे हे पाहून, ते वानरश्रेष्ठही धैर्यवान झाले, कारण त्यांनी बलवानाचा आधार घेतला होता.
अकम्पनस्तु शैलाभं हनूमन्तमवस्थितम्। महेन्द्र इव धाराभिः शरैरभिववर्ष ह
अकंपनाने, डोंगरासारखा उभा असलेल्या हनुमानावर, महेंद्र जसा पाऊस पाडतो तसा, बाणांचा मारा केला.
अचिन्तयित्वा बाणौघान् शरीरे पातितान् कपिः। अकम्पनवधार्थाय मनो दध्रे महाबलः
शरीरावर पडणाऱ्या बाणांचा विचार न करता, बलवान हनुमानाने अकंपनाचा वध करण्याचा निर्धार केला.
स प्रहस्य महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः। अभिदुद्राव तद्रक्षः कम्पयन्निव मेदिनीम्
माऱुतीपुत्र हनुमान तेजाने उजळून, हसतच त्या राक्षसाकडे धावला आणि पृथ्वी हलवली.
तस्याथ नर्दमानस्य दीप्यमानस्य तेजसा। बभूव रूपं दुर्धर्षं दीप्तस्येव विभावसोः
त्याच्या गजराने आणि प्रखर तेजाने त्याचे रूप अगदी भयंकर आणि अगम्य झाले, जणू काही प्रज्वलित अग्नीच.
आत्मानं त्वप्रहरणं ज्ञात्वा क्रोधसमन्वितः। शैलमुत्पाटयामास वेगेन हरिपुङ्गवः
स्वतः शस्त्रविहीन असल्याचं जाणून, प्रचंड रागाने भरलेल्या त्या वानरश्रेष्ठाने वाऱ्याच्या वेगाने एक डोंगर उपटला.
गृहीत्वा सुमहाशैलं पाणिनैकेन मारुतिः। स विनद्य महानादं भ्रामयामास वीर्यवान्
मारुतीने एकाच हाताने मोठा डोंगर उचलला आणि मोठ्या आवाजात गर्जना करत तो डोंगर फिरवू लागला.
ततस्तमभिदुद्राव राक्षसेन्द्रमकम्पनम्। पुरा हि नमुचिं संख्ये वज्रेणेव पुरंदरः
मग तो अकंपन राक्षसाधिपतीवर तशीच झेपावला, जशी पूर्वी पुरंदराने युद्धात वज्राने नमुचिवर हल्ला केला होता.
अकम्पनस्तु तद् दृष्ट्वा गिरिशृङ्गं समुद्यतम्। दूरादेव महाबाणैरर्धचन्द्रैर्व्यदारयत्
अकंपनाने तो डोंगराचा कडा उचललेला पाहून, दूरवरूनच मोठ्या आणि अर्धचंद्रासारख्या बाणांनी त्याला फोडून टाकला.
तं पर्वताग्रमाकाशे रक्षोबाणविदारितम्। विकीर्णं पतितं दृष्ट्वा हनूमान् क्रोधमूिर्च्छतः
राक्षसांच्या बाणांनी फाडलेला आणि आकाशातून खाली पडताना विखुरलेला तो डोंगराचा कडा पाहून हनुमानाला जबरदस्त राग आला.
सोऽश्वकर्णं समासाद्य रोषदर्पान्वितो हरिः। तूर्णमुत्पाटयामास महागिरिमिवोच्छ्रितम्
मग राग आणि अभिमानाने भरून, हनुमान अश्वकर्णाजवळ गेला आणि मोठा डोंगर झटकन उपटला.
तं गृहीत्वा महास्कन्धं सोऽश्वकर्णं महाद्युतिः। प्रगृह्य परया प्रीत्या भ्रामयामास संयुगे
मोठ्या फांद्यांचा अश्वकर्ण पकडून, तेजस्वी हनुमानाने अत्यंत आनंदाने त्याला युद्धात फिरवू लागला.
प्रधावन्नुरुवेगेन बभञ्ज तरसा द्रुमान्। हनूमान् परमक्रुद्धश्चरणैर्दारयन् महीम्
प्रचंड वेगाने धावत, अत्यंत रागाने हनुमानाने झाडं मोडली आणि पायांनी जमीन फाडली.
गजांश्च सगजारोहान् सरथान् रथिनस्तथा। जघान हनुमान् धीमान् राक्षसांश्च पदातिगान्
बुद्धिमान आणि बलवान हनुमानाने हत्ती आणि त्यांचे स्वार, रथांसह रथी, तसेच राक्षस पायदळ सगळ्यांना ठार केले.
तमन्तकमिव क्रुद्धं सद्रुमं प्राणहारिणम्। हनूमन्तमभिप्रेक्ष्य राक्षसा विप्रदुद्रुवुः
रागाने पेटलेला, झाड हातात घेऊन जीव घेणारा आणि मृत्यूसारखा धडका देणारा हनुमान पाहून राक्षस घाबरून पळाले.
तमापतन्तं संक्रुद्धं राक्षसानां भयावहम्। ददर्शाकम्पनो वीरश्चुक्षोभ च ननाद च
अकंपन वीर राक्षसाने, राक्षसांना भयप्रद असा संतप्त हनुमान धावत येताना पाहिला आणि तो हादरला, मोठ्याने गर्जना केली.
स चतुर्दशभिर्बाणैर्निशितैर्देहदारणैः। निर्बिभेद महावीर्यं हनूमन्तमकम्पनः
मग अकंपनाने, देह छेदणारे चौदा तीक्ष्ण बाण मारून, बलवान हनुमानाचा वेध घेतला.
स तथा विप्रकीर्णस्तु नाराचैः शितशक्तिभिः। हनूमान् ददृशे वीरः प्ररूढ इव सानुमान्
त्या टोकदार आणि काटेरी बाणांनी विखुरलेला हनुमान, झाडांनी भरलेल्या डोंगरासारखा भासत होता.
विरराज महावीर्यो महाकायो महाबलः। पुष्पिताशोकसंकाशो विधूम इव पावकः
तो महाबली, विशाल देहाचा आणि बलशाली हनुमान फुललेल्या अशोकासारखा किंवा धूर नसलेल्या अग्नीसारखा तेजस्वी दिसत होता.
ततोऽन्यं वृक्षमुत्पाट्य कृत्वा वेगमनुत्तमम्। शिरस्याभिजघानाशु राक्षसेन्द्रमकम्पनम्
मग त्याने दुसरं झाड उपटून, जबरदस्त वेगाने ते घेऊन, राक्षसाधिपती अकंपनाच्या डोक्यावर जोरात मारलं.
स वृक्षेण हतस्तेन सक्रोधेन महात्मना। राक्षसो वानरेन्द्रेण पपात च ममार च
महात्मा हनुमानाने रागाने फेकलेल्या त्या झाडाने लागून, वानरराजाने त्या राक्षसाला खाली पाडलं आणि तो तिथेच मेला.
तं दृष्ट्वा निहतं भूमौ राक्षसेन्द्रमकम्पनम्। व्यथिता राक्षसाः सर्वे क्षितिकम्प इव द्रुमाः
अकंपन राक्षसाधिपती भूमीवर पडलेला मृत पाहून, सगळे राक्षस घाबरले, जणू भूकंपात झाडं हलतात तसं.
त्यक्तप्रहरणाः सर्वे राक्षसास्ते पराजिताः। लङ्कामभिययुस्त्रासाद् वानरैस्तैरभिद्रुताः
सगळे पराभूत राक्षस आपली शस्त्रं टाकून, वानरांनी पाठलाग केल्यामुळे घाबरून लंकेकडे पळाले.