इत्युक्त्वा सहसोत्पत्य पुप्लुवे तस्य चोपरि। आकृष्य मुकुटं चित्रं पातयामास तद् भुवि
असे म्हणून, तो अचानक उडी मारून त्याच्या डोक्यावरचा सुंदर मुकुट पकडून खाली फेकला.
समीक्ष्य तूर्णमायान्तं बभाषे तं निशाचरः। सुग्रीवस्त्वं परोक्षं मे हीनग्रीवो भविष्यसि
तो वेगाने येताना पाहून, त्या निशाचराने म्हटले: 'सुग्रीवा, मी तुला ओळखतो! लवकरच तुझा गळा नाहीसा होईल.'
इत्युक्त्वोत्थाय तं क्षिप्रं बाहुभ्यामाक्षिपत् तले। कन्दुवत् स समुत्थाय बाहुभ्यामाक्षिपद्धरिः
असे म्हणून, तो पटकन उठून दोन्ही हातांनी त्याला जमिनीवर आपटला; पण ऊसासारखा सुग्रीवही उठून दोन्ही हातांनी त्याला परत आपटला.
परस्परं स्वेदविदिग्धगात्रौ परस्परं शोणितरक्तदेहौ। परस्परं श्लिष्टनिरुद्धचेष्टौ परस्परं शाल्मलिकिंशुकाविव
त्यांची शरीरं घामाने ओलसर, रक्ताने माखलेली, एकमेकांना घट्ट धरून हालचाल रोखलेली, जणू शाल्मली आणि किंशुक वृक्ष एकमेकांत गुंतले आहेत असे वाटत होते.
मुष्टिप्रहारैश्च तलप्रहारै- ररत्निघातैश्च कराग्रघातैः। तौ चक्रतुर्युद्धमसह्यरूपं महाबलौ राक्षसवानरेन्द्रौ
मुठीने, तळव्याने, कोपराने आणि हाताच्या टोकाने एकमेकांवर घाव घालत, हे दोन्ही बलाढ्य — वानरांचा आणि राक्षसांचा राजा — असह्य असा भीषण संग्राम करू लागले.
कृत्वा नियुद्धं भृशमुग्रवेगौ कालं चिरं गोपुरवेदिमध्ये। उत्क्षिप्य चोत्क्षिप्य विनम्य देहौ पादक्रमाद् गोपुरवेदिलग्नौ
गडाच्या माळावर दोघांनी दीर्घकाळ अत्यंत वेगाने घनघोर कुस्ती केली; एकमेकांचे शरीर उचलून, फेकून, वाकवून, पायांनी गडाच्या माळावर दाबून धरले.
अन्योन्यमापीड्य विलग्नदेहौ तौ पेततुः सालनिखातमध्ये। उत्पेततुर्भूमितलं स्पृशन्तौ स्थित्वा मुहूर्तं त्वभिनिःश्वसन्तौ
एकमेकाला घट्ट धरून, दोघेही एकमेकांच्या अंगाशी जुळून, त्या सालाच्या खांबांच्या मध्ये पडले. मग ते उडी मारून, जमिनीला स्पर्श करून, थोडा वेळ तिथेच उभे राहिले आणि जोरजोराने श्वास घेत राहिले.
आलिङ्ग्य चालिङ्ग्य च बाहुयोक्त्रैः संयोजयामासतुराहवे तौ। संरम्भशिक्षाबलसम्प्रयुक्तौ सुचेरतुः सम्प्रति युद्धमार्गैः
दोघांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली, हातांनी एकमेकांना आवळले आणि युद्धात सर्व कौशल्य, शिक्षण आणि ताकद लावून, युद्धाच्या सर्व मार्गांनी ते एकमेकांशी भिडले.
शार्दूलसिंहाविव जातदंष्ट्रौ गजेन्द्रपोताविव सम्प्रयुक्तौ। संहत्य संवेद्य च तौ कराभ्यां तौ पेततुर्वै युगपद् धरायाम्
जसा वाघ आणि सिंह दात दाखवून एकमेकांवर तुटून पडतात, किंवा दोन बलाढ्य हत्ती एकमेकांशी झुंजतात, तशीच त्यांनी हातांनी एकमेकांना घट्ट पकडले आणि दोघेही एकाच वेळी जमिनीवर कोसळले.
उद्यम्य चान्योन्यमधिक्षिपन्तौ संचक्रमाते बहु युद्धमार्गे। व्यायामशिक्षाबलसम्प्रयुक्तौ क्लमं न तौ जग्मतुराशु वीरौ
एकमेकांना उचलून फेकताना, दोघेही अनेक प्रकारे युद्ध करत होते. व्यायाम आणि शिक्षणाने मिळालेली ताकद वापरून, हे दोन्ही वीर थकत नव्हते.
बाहूत्तमैर्वारणवारणाभै- र्निवारयन्तौ परवारणाभौ। चिरेण कालेन भृशं प्रयुद्धौ संचेरतुर्मण्डलमार्गमाशु
त्यांचे हात मोठ्या हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे होते, आणि दोघेही एकमेकांचे आघात थोपवत होते. खूप वेळ आणि जोरदार झुंजीनंतर, ते युद्धभूमीवर वेगाने फिरू लागले.
तौ परस्परमासाद्य यत्तावन्योन्यसूदने। मार्जाराविव भक्षार्थेऽवतस्थाते मुहुर्मुहुः
एकमेकांसमोर येऊन, दोघेही एकमेकाचा नाश करण्यासाठी सर्व शक्तीने झुंज देत होते. ते पुन्हा पुन्हा समोरासमोर उभे राहत, जसे दोन मांजरे अन्नासाठी भांडतात.
मण्डलानि विचित्राणि स्थानानि विविधानि च। गोमूत्रकाणि चित्राणि गतप्रत्यागतानि च
त्यांनी विविध प्रकारच्या वळणाऱ्या हालचाली केल्या, वेगवेगळ्या उभ्या राहण्याच्या स्थिती घेतल्या, गायीच्या मूत्राच्या आकारासारख्या विचित्र वळणाऱ्या हालचाली केल्या आणि पुढे-पुढे, मागे-मागे असे अनेक प्रकारे हालचाली केल्या.
तिरश्चीनगतान्येव तथा वक्रगतानि च। परिमोक्षं प्रहाराणां वर्जनं परिधावनम्
ते कधी तिरके, कधी वक्र वळण घेत, वार चुकवत, परतवून लावत आणि एकमेकांच्या भोवती धावत होते.
अभिद्रवणमाप्लावमवस्थानं सविग्रहम्। परावृत्तमपावृत्तमपद्रुतमवप्लुतम्
कधी ते समोर धावत, कधी उडी मारत, कधी ठामपणे उभे राहत, कधी मागे वळत, कधी पळत, कधी झेप घेत दूर जात होते.
उपन्यस्तमपन्यस्तं युद्धमार्गविशारदौ। तौ विचेरतुरन्योन्यं वानरेन्द्रश्च रावणः
युद्धकौशल्यात निपुण असलेले, दोघेही कधी पुढे, कधी मागे होत, एकमेकांच्या भोवती फिरत राहिले — वानरांचा राजा आणि रावण.
एतस्मिन्नन्तरे रक्षो मायाबलमथात्मनः। आरब्धुमुपसम्पेदे ज्ञात्वा तं वानराधिपः
इतक्यात, राक्षसाने वानरराजाला ओळखून, आपली मायावी शक्ती वापरण्याचा निर्धार केला.
उत्पपात तदाऽऽकाशं जितकाशी जितक्लमः। रावणः स्थित एवात्र हरिराजेन वञ्चितः
तेव्हा रावण, आकाश जिंकलेला आणि थकवा जिंकलेला, आकाशात उडी मारून गेला. पण वानरराजाने त्याला फसवले, म्हणून तो तिथेच थांबला.
अथ हरिवरनाथः प्राप्तसंग्रामकीर्ति- र्निशिचरपतिमाजौ योजयित्वा श्रमेण। गगनमतिविशालं लङ्घयित्वार्कसूनु- र्हरिगणबलमध्ये रामपार्श्वं जगाम
मग वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेला तो नायक, युद्धात कीर्ती मिळवलेला, निशाचरांच्या राजाला झुंजवून आणि दमवून, आकाश ओलांडून, वानरांच्या सैन्यात जाऊन, रामाच्या जवळ गेला.
इति स सवितृसूनुस्तत्र तत् कर्म कृत्वा पवनगतिरनीकं प्राविशत् सम्प्रहृष्टः। रघुवरनृपसूनोर्वर्धयन् युद्धहर्षं तरुमृगगणमुख्यैः पूज्यमानो हरीन्द्रः
मग सूर्यपुत्राने तिथे ते कृत्य करून, वाऱ्यासारख्या वेगाने सैन्यात प्रवेश केला. रघुकुळातील श्रेष्ठ राजपुत्र रामाचा युद्धातील आनंद वाढवला, आणि वानर व भालू यांच्या प्रमुखांनी त्याचा सन्मान केला.
thumb|एकचत्वारिंशः सर्गः श्रूयताम्|center अथ तस्मिन् निमित्तानि दृष्ट्वा लक्ष्मणपूर्वजः। सुग्रीवं सम्परिष्वज्य रामो वचनमब्रवीत्
त्या वेळी, ती चिन्हे पाहून लक्ष्मणाचा मोठा भाऊ राम सुग्रीवला मिठी मारून म्हणाला—
असम्मन्त्र्य मया सार्धं तदिदं साहसं कृतम्। एवं साहसयुक्तानि न कुर्वन्ति जनेश्वराः
माझ्याशी सल्ला न करता हे धाडस केले गेले. माणसांचा राजा असा अविचाराने वागत नाही.
संशये स्थाप्य मां चेदं बलं चेमं विभीषणम्। कष्टं कृतमिदं वीर साहसं साहसप्रिय
मला, या सैन्याला आणि विभीषणाला धोक्यात टाकून, हे धाडस करून तू मोठी चूक केलीस, हे वीर, धाडस प्रिय असलेला.
इदानीं मा कृथा वीर एवंविधमरिंदम। त्वयि किंचित्समापन्ने किं कार्यं सीतया मम
आता, हे शत्रूंचा नाश करणारा, असे पुन्हा करू नकोस. तुझ्या बाबतीत काही घडले असते, तर मला सीतेचे किंवा स्वतःच्या जीवनाचे काहीच अर्थ उरला नसता.
भरतेन महाबाहो लक्ष्मणेन यवीयसा। शत्रुघ्नेन च शत्रुघ्न स्वशरीरेण वा पुनः
भरत, लक्ष्मण हा माझा लहान भाऊ, शत्रुघ्न किंवा पुन्हा मी स्वतः — या कुणाच्याही हातून हे घडले असते.
त्वयि चानागते पूर्वमिति मे निश्चिता मतिः। जानतश्चापि ते वीर्यं महेन्द्रवरुणोपम
तू आधी परतला नसतास, तर मी हे ठरवूनच टाकले होते; कारण मला तुझी महेंद्र-वरुणासारखी शक्ती माहित आहे.
हत्वाहं रावणं युद्धे सपुत्रबलवाहनम्। अभिषिच्य च लङ्कायां विभीषणमथापि च
रावणाला त्याच्या मुलांसह, सैन्यासह आणि रथांसह युद्धात मारून, विभीषणाला लंकेत राज्याभिषेक केला असता.
भरते राज्यमारोप्य त्यक्ष्ये देहं महाबल। तमेवं वादिनं रामं सुग्रीवः प्रत्यभाषत
भरताच्या हाती राज्य देऊन, मग मी हा देह सोडला असता, हे रामाने सांगितले.
तव भार्यापहर्तारं दृष्ट्वा राघव रावणम्। मर्षयामि कथं वीर जानन् विक्रममात्मनः
हे राघव, तुझी पत्नी पळवणाऱ्या रावणाला पाहून, आणि माझी स्वतःची ताकद माहिती असून, मी ते कसे सहन केले असते?
इत्येवं वादिनं वीरमभिनन्द्य च राघवः। लक्ष्मणं लक्ष्मिसम्पन्नमिदं वचनमब्रवीत्
या प्रकारे त्या वीराने बोलल्यावर, राघवाने त्याचे स्वागत करून, लक्ष्मीने संपन्न असलेल्या लक्ष्मणाला असे सांगितले.