ते सालैश्चाश्वकर्णैश्च धवैर्वंशैश्च वानराः। कुटजैरर्जुनैस्तालैस्तिलकैस्तिनिशैरपि
त्या वानरांनी साळ, अश्वकर्ण, धव, वंश, कुडज, अर्जुन, ताड, तिलक आणि तिनिश या झाडांनी समुद्र भरून टाकला.
बिल्वकैः सप्तपर्णैश्च कर्णिकारैश्च पुष्पितैः। चूतैश्चाशोकवृक्षैश्च सागरं समपूरयन्
बिल्व, सप्तपर्ण, फुललेले कर्णिकार, आंबा आणि अशोक या झाडांनीही त्यांनी समुद्र भरला.
समूलांश्च विमूलांश्च पादपान् हरिसत्तमाः। इन्द्रकेतूनिवोद्यम्य प्रजह्रुर्वानरास्तरून्
उत्तम वानरांनी काही झाडे मुळासकट, काही मुळांशिवाय, इंद्राच्या ध्वजासारखी उचलून वाहून नेली.
तालान् दाडिमगुल्मांश्च नारिकेलविभीतकान्। करीरान् बकुलान् निम्बान् समाजह्रुरितस्ततः
नंतर त्यांनी चहुबाजूंनी ताड, डाळिंबाची झुडपे, नारळ, विभीतक, करिर, बकुळ आणि नीम अशी झाडे गोळा केली.
हस्तिमात्रान् महाकायाः पाषाणांश्च महाबलाः। पर्वतांश्च समुत्पाट्य यन्त्रैः परिवहन्ति च
महाकाय आणि बलवान वानरांनी हत्तीएवढे मोठे दगड आणि पर्वत यंत्रांच्या मदतीने उपटून वाहून नेले.
प्रक्षिप्यमाणैरचलैः सहसा जलमुद्धृतम्। समुत्ससर्प चाकाशमवासर्पत् ततः पुनः
जेव्हा पर्वत समुद्रात टाकले, तेव्हा पाणी अचानक उसळी घेऊन आकाशात गेले आणि मग पुन्हा खाली आले.
समुद्रं क्षोभयामासुर्निपतन्तः समन्ततः। सूत्राण्यन्ये प्रगृह्णन्ति ह्यायतं शतयोजनम्
सर्वत्र पडणाऱ्या त्या वस्तूंमुळे समुद्र ढवळून निघाला; काहींनी शंभर योजन लांब दोर काढून मोजणी सुरू केली.
नलश्चक्रे महासेतुं मध्ये नदनदीपतेः। स तदा क्रियते सेतुर्वानरैर्घोरकर्मभिः
नलाने नदीनदींच्या अधिपती समुद्राच्या मध्यभागी महान सेतू उभारला; त्या वेळी वानर घोर काम करत सेतू बांधत होते.
दण्डानन्ये प्रगृह्णन्ति विचिन्वन्ति तथापरे। वानरैः शतशस्तत्र रामस्याज्ञापुरःसरैः
काहींनी काठी घेतली, काही शोध घेत होते; तिथे शेकडो वानर रामाच्या आज्ञेप्रमाणे काम करत होते.
मेघाभैः पर्वताभैश्च तृणैः काष्ठैर्बबन्धिरे। पुष्पिताग्रैश्च तरुभिः सेतुं बघ्नन्ति वानराः
फुलांनी डवरलेली झाडे, गवत, लाकूड आणि ढगासारखी, पर्वतासारखी झाडे वापरून वानरांनी सेतू बांधला.
पाषाणांश्च गिरिप्रख्यान् गिरीणां शिखराणि च। दृश्यन्ते परिधावन्तो गृह्य दानवसंनिभाः
दानवांसारखे दिसणारे वानर पर्वतासारखे दगड आणि पर्वतशिखरे वेगाने उचलून नेताना दिसत होते.
शिलानां क्षिप्यमाणानां शैलानां तत्र पात्यताम्। बभूव तुमुलः शब्दस्तदा तस्मिन् महोदधौ
त्या महासमुद्रात जेव्हा दगड आणि पर्वत टाकले जात होते, तेव्हा प्रचंड गडगडाट झाला.
कृतानि प्रथमेनाह्ना योजनानि चतुर्दश। प्रहृष्टैर्गजसंकाशैस्त्वरमाणैः प्लवङ्गमैः
पहिल्या दिवशी आनंदी, हत्तींसारखे मोठे आणि जलद वानरांनी चौदा योजनांचा सेतू बांधला.
द्वितीयेन तथैवाह्ना योजनानि तु विंशतिः। कृतानि प्लवगैस्तूर्णं भीमकायैर्महाबलैः
दुसऱ्या दिवशीही तितक्याच वेगाने, प्रचंड शरीराचे आणि बलवान वानरांनी वीस योजनांचा सेतू बांधला.
अह्ना तृतीयेन तथा योजनानि तु सागरे। त्वरमाणैर्महाकायैरेकविंशतिरेव च
तिसऱ्या दिवशीही मोठ्या शरीराचे आणि घाई करणारे वानरांनी एकवीस योजनांचा सेतू समुद्रात बांधला.
चतुर्थेन तथा चाह्ना द्वाविंशतिरथापि वा। योजनानि महावेगैः कृतानि त्वरितैस्ततः
चौथ्या दिवशीही वेगवान आणि बलवान वानरांनी बावीस योजनांचा सेतू बांधला.
पञ्चमेन तथा चाह्ना प्लवगैः क्षिप्रकारिभिः। योजनानि त्रयोविंशत् सुवेलमधिकृत्य वै
पाचव्या दिवशीही जलद काम करणाऱ्या वानरांनी सुवेलापर्यंत तेवीस योजनांचा सेतू पूर्ण केला.
स वानरवरः श्रीमान् विश्वकर्मात्मजो बली। बबन्ध सागरे सेतुं यथा चास्य पिता तथा
तो तेजस्वी आणि बलवान वानरश्रेष्ठ, विश्वकर्म्याचा पुत्र, आपल्या वडिलांसारखा समुद्रावर सेतू बांधत होता.
स नलेन कृतः सेतुः सागरे मकरालये। शुशुभे सुभगः श्रीमान् स्वातीपथ इवाम्बरे
नलाने समुद्रावर, मकरांचे निवासस्थान असलेल्या त्या सागरावर बांधलेला सुंदर आणि तेजस्वी सेतू आकाशातील स्वाती नक्षत्राच्या मार्गासारखा उजळून निघाला.
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः। आगम्य गगने तस्थुर्द्रष्टुकामास्तदद्भुतम्
मग देव, गंधर्व, सिद्ध आणि महान ऋषी हे सर्व त्या अद्भुत गोष्टीचे दर्शन घेण्यासाठी आकाशात येऊन उभे राहिले.
दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्। ददृशुर्देवगन्धर्वा नलसेतुं सुदुष्करम्
देव आणि गंधर्व यांनी नलाने बांधलेला, दहा योजन रुंद आणि शंभर योजन लांब असा तो अत्यंत कठीण सेतू पाहिला.
आप्लवन्तः प्लवन्तश्च गर्जन्तश्च प्लवंगमाः। तमचिन्त्यमसह्यं च ह्यद्भुतं लोमहर्षणम्
काही वानर उडत, काही पोहत, काही गर्जना करत होते; त्यांनी तो विचारातही न मावणारा, सहन करायला कठीण आणि अंगावर काटा आणणारा अद्भुत सेतू पाहिला.
ददृशुः सर्वभूतानि सागरे सेतुबन्धनम्। तानि कोटिसहस्राणि वानराणां महौजसाम्
सर्व जीवांनी त्या महासागरावर वानरांच्या असंख्य कोटींनी, प्रचंड बळाने बांधलेल्या सेतूचे दृश्य पाहिले.
बध्नन्तः सागरे सेतुं जग्मुः पारं महोदधेः। विशालः सुकृतः श्रीमान् सुभूमिः सुसमाहितः
समुद्रावर सेतू बांधताना ते वानर मोठ्या उत्साहाने समुद्राच्या पलीकडच्या काठावर पोहोचले; तो सेतू विशाल, उत्तम बांधलेला, शोभिवंत आणि भक्कम होता.
अशोभत महान् सेतुः सीमन्त इव सागरे। ततः पारे समुद्रस्य गदापाणिर्विभीषणः
तो महान सेतू समुद्रावर सिमेच्या रेषेसारखा शोभून दिसत होता; आणि मग समुद्राच्या त्या पारच्या काठावर गदा हातात घेऊन विभीषण उभा होता.
परेषामभिघातार्थमतिष्ठत् सचिवैः सह। सुग्रीवस्तु ततः प्राह रामं सत्यपराक्रमम्
शत्रूंचा प्रतिकार करण्यासाठी तो आपल्या मंत्र्यांसह उभा राहिला; त्यावेळी सुग्रीवाने खऱ्या पराक्रमी रामाला असे सांगितले.
हनूमन्तं त्वमारोह अङ्गदं त्वथ लक्ष्मणः। अयं हि विपुलो वीर सागरो मकरालयः
हनुमान तुला पाठीवर घेईल, आणि लक्ष्मण अङ्गदावर चढेल; कारण हा विशाल सागर, मकरांचे निवासस्थान, आपल्या समोर आहे, हे वीर.
वैहायसौ युवामेतौ वानरौ धारयिष्यतः। अग्रतस्तस्य सैन्यस्य श्रीमान् रामः सलक्ष्मणः
हे दोन्ही वानर आकाशातून उडू शकतात, ते तुम्हा दोघांना घेऊन जातील; श्रीराम आणि लक्ष्मण सैन्याच्या पुढे जातील.
जगाम धन्वी धर्मात्मा सुग्रीवेण समन्वितः। अन्ये मध्येन गच्छन्ति पार्श्वतोऽन्ये प्लवंगमाः
धनुष्यधारी, धर्मशील राम सुग्रीवासोबत पुढे गेला; इतर काही मधोमध, तर काही वानर बाजूने चालले.
सलिलं प्रपतन्त्यन्ये मार्गमन्ये प्रपेदिरे। केचिद् वैहायसगताः सुपर्णा इव पुप्लुवुः
काही पाण्यात पडले, काही काठावर पोहोचले; काही आकाशातून मोठ्या पक्ष्यांसारखे उडाले.