प्रीतिसंजननं तस्य प्रदातुं तत् त्वमर्हसि। साभिवीक्ष्य दिशः सर्वा वेण्युद्ग्रथनमुत्तमम्
त्याला आनंद देईल अशी एखादी गोष्ट तू त्याला द्यावी. मग तिने सर्व दिशांना पाहून आपली सुंदर वेणी सोडली.
मुक्त्वा वस्त्राद् ददौ मह्यं मणिमेतं महाबल। प्रतिगृह्य मणिं दोर्भ्यां तव हेतो रघुप्रिय
तिने आपल्या वस्त्रातून तो मणी काढून मला दिला. मी तो मणी दोन्ही हातांनी तुझ्यासाठी स्वीकारला, हे रघुप्रिय.
शिरसा सम्प्रणम्यैनामहमागमने त्वरे। गमने च कृतोत्साहमवेक्ष्य वरवर्णिनी
मी तिला वाकून नमस्कार केला आणि लगेच निघण्याची घाई केली. माझ्या जाण्याची घाई पाहून ती तेजस्विनी स्त्री—
विवर्धमानं च हि मामुवाच जनकात्मजा। अश्रुपूर्णमुखी दीना बाष्पगद्गदभाषिणी
माझी घाई वाढताना पाहून जनकनंदिनीने मला बोलावले. तिचा चेहरा अश्रूंनी भरलेला, ती दुःखी आणि रडत बोलत होती.
ममोत्पतनसम्भ्रान्ता शोकवेगसमाहता। मामुवाच ततः सीता सभाग्योऽसि महाकपे
माझ्या उड्डाणामुळे घाबरलेली आणि दुःखाने व्याकुळ झालेली सीतेनंतर म्हणाली, 'तू खरोखर भाग्यवान आहेस, हे महाकपि.'
यद् द्रक्ष्यसि महाबाहुं रामं कमललोचनम्। लक्ष्मणं च महाबाहुं देवरं मे यशस्विनम्
'कारण तू त्या कमलासारख्या डोळ्यांच्या, दीर्घबाहू रामाला आणि माझ्या तेजस्वी देवर लक्ष्मणालाही पाहशील.'
सीतयाप्येवमुक्तोऽहमब्रुवं मैथिलीं तथा। पृष्ठमारोह मे देवि क्षिप्रं जनकनन्दनि
सीतेने असे सांगितल्यावर मी मिथिलाकुमारीला म्हणालो, 'देवी, जनकनंदिनी, लवकर माझ्या पाठीवर ये.'
यावत्ते दर्शयाम्यद्य ससुग्रीवं सलक्ष्मणम्। राघवं च महाभागे भर्तारमसितेक्षणे
'आज मी तुला सुग्रीव आणि लक्ष्मणासह तुझे स्वामी राघव दाखवीन, हे काळ्या डोळ्यांची, भाग्यवती.'
साब्रवीन्मां ततो देवी नैष धर्मो महाकपे। यत्ते पृष्ठं सिषेवेऽहं स्ववशा हरिपुङ्गव
मग ती देवी मला म्हणाली, 'हे महाकपि, मी माझ्या इच्छेने तुझ्या पाठीवर बसणे योग्य नाही, हे वानरश्रेष्ठ.'
पुरा च यदहं वीर स्पृष्टा गात्रेषु रक्षसा। तत्राहं किं करिष्यामि कालेनोपनिपीडिता
'पूर्वी, हे वीर, जेव्हा त्या राक्षसाने मला स्पर्श केला, तेव्हा काळाच्या फेऱ्याने मी काहीच करू शकले नाही.'
गच्छ त्वं कपिशार्दूल यत्र तौ नृपतेः सुतौ। इत्येवं सा समाभाष्य भूयः संदेष्टुमास्थिता
'हे कपिशार्दूल, तू राजपुत्र जिथे आहेत तिथे जा.' असे सांगून ती पुन्हा संदेश देण्यास सज्ज झाली.
हनूमन् सिंहसंकाशौ तावुभौ रामलक्ष्मणौ। सुग्रीवं च सहामात्यं सर्वान् ब्रूया अनामयम्
हनुमान, तू सिंहासारख्या राम-लक्ष्मणांना आणि सुग्रीवासह त्याच्या मंत्र्यांनाही माझी कुशलता सांग.
यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः। अस्माद्दुःखाम्बुसंरोधात् तत् त्वमाख्यातुमर्हसि
आणि राघव त्या दीर्घबाहूने मला या दुःखाच्या समुद्रातून कसा सोडवावा, हेही तू त्याला सांग.
इदं च तीव्रं मम शोकवेगं रक्षोभिरेभिः परिभर्त्सनं च। ब्रूयास्तु रामस्य गतः समीपं शिवश्च तेऽध्वास्तु हरिप्रवीर
रामाजवळ गेल्यावर, माझ्या तीव्र दुःखाची लाट आणि या राक्षसांकडून होणाऱ्या अपमानाचीही माहिती दे. आणि तुझा मार्ग सुखाचा असो, हे वानरश्रेष्ठ.
एतत् तवार्या नृप संयता सा सीता वचः प्राह विषादपूर्वम्। एतच्च बुद्ध्वा गदितं यथा त्वं श्रद्धत्स्व सीतां कुशलां समग्राम्
हे राजन, तुझ्या आर्य पत्नी सीतेने, दुःखाने भरलेल्या मनाने, हे शब्द तुला सांगितले आहेत. तिने जे काही सांगितले ते नीट समजून, सीता पूर्णपणे सुरक्षित आहे यावर विश्वास ठेव.
thumb|अष्टषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे अष्टषष्ठितमः सर्गः ॥५-
आता या श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील सुंदरकांडातील अठ्ठावन्नावा सर्ग ऐका.
अथाहमुत्तरं देव्या पुनरुक्तः ससम्भ्रमम्। तव स्नेहान्नरव्याघ्र सौहार्दादनुमान्य च
मग मी पुन्हा देवीने, तुझ्यावरील प्रेम आणि मैत्रीमुळे, आणि तुझी परवानगी घेऊन, घाईने बोलावले.
एवं बहुविधं वाच्यो रामो दाशरथिस्त्वया। यथा मां प्राप्नुयाच्छीघ्रं हत्वा रावणमाहवे
तू राम, दशरथपुत्राला अनेक प्रकारे सांग, की त्याने युद्धात रावणाचा वध करून लवकर माझ्याकडे यावे.
यदि वा मन्यसे वीर वसैकाहमरिंदम। कस्मिंश्चित् संवृते देशे विश्रान्तः श्वो गमिष्यसि
वीर, जर तुला योग्य वाटत असेल तर, एखाद्या लपलेल्या जागेत एक रात्र थांब. विश्रांती घेऊन उद्या निघून जा.
मम चाप्यल्पभाग्यायाः सांनिध्यात् तव वानर। अस्य शोकविपाकस्य मुहूर्तं स्याद् विमोक्षणम्
माझ्यासारख्या दुर्दैवी स्त्रीला, वानरा, तुझ्या जवळकीमुळे या दुःखाच्या फळातून जरी एक क्षण सुटका मिळाली, तरी ती मोठी गोष्ट आहे.
गते हि त्वयि विक्रान्ते पुनरागमनाय वै। प्राणानामपि संदेहो मम स्यान्नात्र संशयः
तू परत येण्यासाठी निघून गेल्यावर, माझ्या प्राणांनाही शंका निर्माण होईल, यात काहीच शंका नाही.
तवादर्शनजः शोको भूयो मां परितापयेत्। दुखाद् दुःखपराभूतां दुर्गतां दुःखभागिनीम्
तुझ्या वियोगामुळे होणारे दुःख पुन्हा मला छळेल, कारण मी आधीच दुःखाने भरलेली, पडलेली आणि दुःख भोगणारी आहे.
अयं च वीर संदेहस्तिष्ठतीव ममाग्रतः। सुमहांस्त्वत्सहायेषु हर्यृक्षेषु हरीश्वर
वीर, मला एक मोठी शंका भेडसावत आहे, की तुझे जे बलाढ्य वानर आणि अस्वल मित्र आहेत, त्यांच्याबद्दल काय होईल.
कथं नु खलु दुष्पारं तरिष्यन्ति महोदधिम्। तानि हर्यृक्षसैन्यानि तौ वा नरवरात्मजौ
हे वानर आणि अस्वलांचे सैन्य किंवा त्या नरश्रेष्ठाच्या दोन पुत्रांना हा विशाल आणि पार न करता येणारा समुद्र कसा ओलांडता येईल?
त्रयाणामेव भूतानां सागरस्यास्य लङ्घने। शक्तिः स्याद् वैनतेयस्य वायोर्वा तव चानघ
या समुद्रावर उडी घेण्याची शक्ती फक्त गरुड, वायू किंवा तूच, निष्पापा, यांना असू शकते.
तदस्मिन् कार्यनिर्योगे वीरैवं दुरतिक्रमे। किं पश्यसि समाधानं ब्रूहि कार्यविदां वर
म्हणून, वीर, या कठीण कार्यात तुला काय उपाय दिसतो? कार्य साधणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, सांग.
काममस्य त्वमेवैकः कार्यस्य परिसाधने। पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस्ते बलोदयः
खरं तर, शत्रूंचा नाश करणारा, हे कार्य पूर्ण करण्यासाठी फक्त तूच पुरेसा आहेस; तुझी कीर्ती आणि बळ सर्वत्र प्रसिद्ध आहे.
बलैः समग्रैर्यदि मां हत्वा रावणमाहवे। विजयी स्वपुरीं रामो नयेत् तत् स्याद् यशस्करम्
जर रामाने सर्व सैन्यासह युद्धात रावणाचा पराभव करून विजय मिळवून आपल्या नगरीत परतलो, तर त्याला मोठा सन्मान मिळेल.
यथाहं तस्य वीरस्य वनादुपधिना हृता। रक्षसा तद्भयादेव तथा नार्हति राघवः
जसा मी त्या वीराची पत्नी, राक्षसाच्या भीतीने फसवून वनातून नेली गेले, तसा रामाचा असा भाग्यविपर्यास होऊ नये.
बलैस्तु संकुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः। मां नयेद् यदि काकुत्स्थस्तत् तस्य सदृशं भवेत्
जर रामाने शत्रूंचा नाश करून लंकेला सैन्यांनी भरून मला घेऊन गेला, तर ते त्याला शोभून दिसेल.