तेऽङ्गदप्रमुखा वीराः प्रहृष्टाश्च मुदान्विताः। निपेतुर्हरिराजस्य समीपे राघवस्य च
अंगदाच्या नेतृत्वाखालील ते वीर, आनंदित आणि हर्षाने भरलेले, वानरराजाजवळ आणि राघवाजवळ उतरले.
हनूमांश्च महाबाहुः प्रणम्य शिरसा ततः। नियतामक्षतां देवीं राघवाय न्यवेदयत्
मग महाबली हनुमानाने वाकून रामाला सांगितलं की देवी सुरक्षित आणि स्थिर आहे.
दृष्टा देवीति हनुमद्वदनादमृतोपमम्। आकर्ण्य वचनं रामो हर्षमाप सलक्ष्मणः
'देवीचं दर्शन झालं' — हनुमानाच्या अमृतासारख्या या शब्दांनी राम आणि लक्ष्मण दोघेही आनंदित झाले.
निश्चितार्थं ततस्तस्मिन् सुग्रीवं पवनात्मजे। लक्ष्मणः प्रीतिमान् प्रीतं बहुमानादवैक्षत
त्यावर लक्ष्मणाने सत्य निश्चित झाल्यावर, सुग्रीव आणि पवनपुत्राकडे मोठ्या प्रेमाने आणि आदराने पाहिलं.
प्रीत्या च परयोपेतो राघवः परवीरहा। बहुमानेन महता हनूमन्तमवैक्षत
राघव, शत्रूंचा संहार करणारा, अत्यंत आनंदित आणि मोठ्या सन्मानाने हनुमानाकडे पाहू लागला.
thumb|पञ्चषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे पञ्चषष्ठितमः सर्गः ॥५-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील सुंदरकांडातील पंचषष्टितम सर्ग ऐका.
ततः प्रस्रवणं शैलं ते गत्वा चित्रकाननम्। प्रणम्य शिरसा रामं लक्ष्मणं च महाबलम्
मग ते प्रस्रवण पर्वतावर आणि सुंदर अरण्यात गेले, आणि राम व बलवान लक्ष्मण यांना वाकून नमस्कार केला.
युवराजं पुरस्कृत्य सुग्रीवमभिवाद्य च। प्रवृत्तिमथ सीतायाः प्रवक्तुमुपचक्रमुः
युवराज सुग्रीवाला पुढे ठेवून, त्याला नमस्कार करून, त्यांनी सीतेच्या बातमीचं सांगणं सुरू केलं.
रावणान्तःपुरे रोधं राक्षसीभिश्च तर्जनम्। रामे समनुरागं च यथा च नियमः कृतः
रावणाच्या अंतःपुरात तिला डांबून ठेवले होते, राक्षसींनी तिला वारंवार धमकावले, तिचे रामावर असलेले प्रेम आणि तिने घेतलेली व्रतांची आचरण याबद्दल त्यांनी सांगितले.
एतदाख्याय ते सर्वं हरयो रामसंनिधौ। वैदेहीमक्षतां श्रुत्वा रामस्तूत्तरमब्रवीत्
हे सर्व रामासमोर सांगून झाल्यावर, वानरांनी वैदेही सुखरूप आहे हे ऐकले आणि रामाच्या पुढील शब्दांची वाट पाहू लागले.
क्व सीता वर्तते देवी कथं च मयि वर्तते। एतन्मे सर्वमाख्यात वैदेहीं प्रति वानराः
राम म्हणाले, "सीता देवी सध्या कुठे आहे आणि माझ्याबद्दल तिची स्थिती कशी आहे? वानरांनो, वैदेहीबद्दल सर्व काही मला सांगा."
रामस्य गदितं श्रुत्वा हरयो रामसंनिधौ। चोदयन्ति हनूमन्तं सीतावृत्तान्तकोविदम्
रामाचे बोलणे ऐकून वानरांनी रामासमोर सीतेच्या सर्व घडामोडी जाणणाऱ्या हनुमंताला बोलण्यासाठी प्रोत्साहित केले.
श्रुत्वा तु वचनं तेषां हनूमान् मारुतात्मजः। प्रणम्य शिरसा देव्यै सीतायै तां दिशं प्रति
त्यांचे शब्द ऐकून, वायुपुत्र हनुमानाने सीतेच्या दिशेने वाकून, डोक्याने नमस्कार केला.
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः सीताया दर्शनं यथा। तं मणिं काञ्चनं दिव्यं दीप्यमानं स्वतेजसा
वाक्य जाणणाऱ्या हनुमानाने सांगितले, "सीतेचे दर्शन असे झाले; हा दिव्य, सोन्याचा, स्वतःच्या तेजाने चमकणारा दागिना आहे."
दत्त्वा रामाय हनुमांस्ततः प्राञ्जलिरब्रवीत्। समुद्रं लङ्घयित्वाहं शतयोजनमायतम्
तो तेजस्वी सोन्याचा दागिना रामाला देऊन, हनुमानाने हात जोडून म्हटले, "मी शंभर योजन रुंदीच्या समुद्रावरून उडी मारली."
अगच्छं जानकीं सीतां मार्गमाणो दिदृक्षया। तत्र लङ्केति नगरी रावणस्य दुरात्मनः
"जानकी सीतेचा शोध घेत, तिला पाहण्याची इच्छा बाळगून मी तिथे गेलो. तिथे 'लंका' नावाचे, दुष्ट रावणाचे शहर आहे."
दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे वसति दक्षिणे। तत्र सीता मया दृष्टा रावणान्तःपुरे सती
"दक्षिण समुद्राच्या दक्षिण किनाऱ्यावर, तिथे ती राहते. तिथेच मी रावणाच्या अंतःपुरात असलेली सीता पाहिली."
त्वयि संन्यस्य जीवन्ती रामा राम मनोरथम्। दृष्टा मे राक्षसीमध्ये तर्ज्यमाना मुहुर्मुहुः
"राम, तिने आपले जीवन तुझ्यावर ठेवले आहे आणि तुझ्या इच्छेवरच जगते आहे. मी तिला राक्षसींमध्ये वारंवार धमकावली जाताना पाहिले."
राक्षसीभिर्विरूपाभी रक्षिता प्रमदावने। दुःखमापद्यते देवी त्वया वीर सुखोचिता
"भयानक राक्षसींनी अशोकवनात तिला पहारा दिला आहे. वीर, तुझ्यासोबत सुखी राहिलेली देवी तिथे दुःख भोगत आहे."
रावणान्तःपुरे रुद्धा राक्षसीभिः सुरक्षिता। एकवेणीधरा दीना त्वयि चिन्तापरायणा
रावणाच्या अंतःपुरात तिला डांबून ठेवले आहे, राक्षसींनी तिला नीट राखले आहे, तिचे केस एकच वेणी बांधलेले, ती खचलेली आहे आणि तिचे मन नेहमी तुझ्यातच गुंतले आहे.
अधःशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे। रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्यकृतनिश्चया
ती जमिनीवर झोपलेली आहे, तिचे अंग फिकट झाले आहे, जणू हिवाळ्यातील कमळासारखी. रावणाकडून सर्व आशा सोडून, तिने मृत्यूचा निर्धार केला आहे.
देवी कथंचित् काकुत्स्थ त्वन्मना मार्गिता मया। इक्ष्वाकुवंशविख्यातिं शनैः कीर्तयतानघ
काकुत्स्था, मी कसाबसा देवीला शोधून काढले; तिचे मन तुझ्यातच होते. मग मी हळूहळू इक्ष्वाकू वंशाची कीर्ती सांगितली, पापरहित राजा.
सा मया नरशार्दूल शनैर्विश्वासिता तदा। ततः सम्भाषिता देवी सर्वमर्थं च दर्शिता
नरश्रेष्ठा, मी तिला हळूहळू विश्वासात घेतले. त्यानंतर देवीने माझ्याशी संवाद साधला आणि सर्व काही सांगितले.
रामसुग्रीवसख्यं च श्रुत्वा हर्षमुपागता। नियतः समुदाचारो भक्तिश्चास्याः सदा त्वयि
राम-सुग्रीव मैत्रीबद्दल ऐकून तिला फार आनंद झाला. तिचे वर्तन नेहमी शुद्ध आहे आणि तुझ्यावरील तिची भक्ती कधीही कमी होत नाही.
एवं मया महाभाग दृष्टा जनकनन्दिनी। उग्रेण तपसा युक्ता त्वद्भक्त्या पुरुषर्षभ
महाभागा, मी जनकनंदिनीला पाहिले; ती कठोर तपश्चर्या आणि तुझ्यावरील भक्तीने परिपूर्ण आहे, पुरुषश्रेष्ठ.
अभिज्ञानं च मे दत्तं यथावृत्तं तवान्तिके। चित्रकूटे महाप्राज्ञ वायसं प्रति राघव
तिने मला एक ओळख देणारे चिन्ह दिले, जसे पूर्वी तुझ्यासमोर चित्रकूटात घडले होते, त्या कावळ्याच्या प्रसंगासंबंधी, राघवा.
विज्ञाप्यः पुनरप्येष रामो वायुसुत त्वया। अखिलेन यथा दृष्टमिति मामाह जानकी
माझ्याशी जानकी म्हणाली, "वायुपुत्रा, तू जे काही पाहिलेस ते सर्व पुन्हा रामाला पूर्णपणे सांग."
अयं चास्मै प्रदातव्यो यत्नात् सुपरिरक्षितः। ब्रुवता वचनान्येवं सुग्रीवस्योपशृण्वतः
तिने असेही सांगितले, "हे रत्न काळजीपूर्वक जपून त्याला द्यावे." असे म्हणताना तिची ही वचने सुग्रीवाच्या उपस्थितीत बोलली गेली.
एष चूडामणिः श्रीमान् मया ते यत्नरक्षितः। मनःशिलायास्तिलकं तत् स्मरस्वेति चाब्रवीत्
हा तेजस्वी चूडामणी मी तुझ्यासाठी जपून ठेवला आहे, असे ती म्हणाली. तसेच, कपाळावरच्या कुंकवाचा ठिपका आठव, असेही तिने सांगितले.
एष निर्यातितः श्रीमान् मया ते वारिसम्भवः। एनं दृष्ट्वा प्रमोदिष्ये व्यसने त्वामिवानघ
हा सुंदर जलात उत्पन्न झालेला रत्न मी तुझ्यासाठी आणला आहे; हे पाहून, अकलंका, संकटात असतानाही जणू मी तुला पाहत आहे, असे मला वाटेल.