ततस्तस्य वचः श्रुत्वा मम पुच्छं समन्ततः। वेष्टितं शणवल्कैश्च पट्टैः कार्पासकैस्तथा
मग त्याची आज्ञा ऐकून, माझ्या शेपटाला सर्व बाजूंनी शणाच्या तंतांनी आणि कापसाच्या पट्ट्यांनी गुंडाळले.
राक्षसाः सिद्धसंनाहास्ततस्ते चण्डविक्रमाः। तदादीप्यन्त मे पुच्छं हनन्तः काष्ठमुष्टिभिः
राक्षस, पूर्ण शस्त्रसज्ज आणि अत्यंत पराक्रमी, माझ्या शेपटाला आग लावली, आणि लाकडाच्या मुठांनी मला मारले.
बद्धस्य बहुभिः पाशैर्यन्त्रितस्य च राक्षसैः। न मे पीडाभवत् काचिद् दिदृक्षोर्नगरीं दिवा
अनेक दोऱ्यांनी बांधलेला आणि राक्षसांनी रोखलेला असतानाही, मला दिवसा नगर पाहण्याची इच्छा असल्यामुळे काहीही वेदना वाटली नाही.
ततस्ते राक्षसाः शूरा बद्धं मामग्निसंवृतम्। अघोषयन् राजमार्गे नगरद्वारमागताः
मग त्या शूर राक्षसांनी मला बांधून, अग्निने वेढून, राजमार्गावरून नगराच्या दरवाजाकडे नेत मोठ्या आवाजात घोषणा केली.
ततोऽहं सुमहद्रूपं संक्षिप्य पुनरात्मनः। विमोचयित्वा तं बन्धं प्रकृतिस्थः स्थितः पुनः
तेव्हा मी माझं मोठं रूप पुन्हा संकुचित करून, स्वतःच्या शक्तीने त्या बांधणीतून मुक्त झालो आणि माझ्या मूळ अवस्थेत उभा राहिलो.
आयसं परिघं गृह्य तानि रक्षांस्यसूदयम्। ततस्तन्नगरद्वारं वेगेन प्लुतवानहम्
लोखंडी गदा घेतली आणि त्या राक्षसांना ठार मारले; नंतर मी वेगाने नगराच्या दरवाजाकडे उडी मारली.
पुच्छेन च प्रदीप्तेन तां पुरीं साट्टगोपुराम्। दहाम्यहमसम्भ्रान्तो युगान्ताग्निरिव प्रजाः
माझ्या जळत्या शेपटीने मी त्या किल्ल्यांसह आणि दरवाजांसह असलेल्या नगराला निर्भयपणे जाळले, जणू युगाच्या अंताचा अग्नी प्राण्यांना जाळतो.
विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते। लङ्कायाः कश्चिदुद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी
जाणकी नक्कीच हरवली आहे, कारण लंका मध्ये एकही जागा जळून गेलेली दिसत नाही; सर्व नगर राखेत बदलले आहे.
दहता च मया लङ्कां दग्धा सीता न संशयः। रामस्य च महत्कार्यं मयेदं विफलीकृतम्
मी लंका जाळताना सीता देखील जळली असावी—यात काही शंका नाही; आणि त्यामुळे रामाचं हे मोठं कार्य माझ्यामुळे निष्फळ झालं.
इति शोकसमाविष्टश्चिन्तामहमुपागतः। ततोऽहं वाचमश्रौषं चारणानां शुभाक्षराम्
अशा प्रकारे दुःखाने भरून मी चिंता करत होतो; तेव्हा मी आकाशातील गुप्तचरांची शुभ शब्द ऐकली.
जानकी न च दग्धेति विस्मयोदन्तभाषिणाम्। ततो मे बुद्धिरुत्पन्ना श्रुत्वा तामद्भुतां गिरम्
“सीता जळली नाही,” अशी आश्चर्यकारक बातमी सांगणाऱ्यांचे शब्द ऐकून, माझ्या मनात समाधान निर्माण झाले.
अदग्धा जानकीत्येव निमित्तैश्चोपलक्षितम्। दीप्यमाने तु लाङ्गूले न मां दहति पावकः
“सीता जळली नाही,” हे शुभ संकेतांनीही स्पष्ट झाले; कारण माझी शेपटी जळत असताना अग्नी मला जाळत नव्हता.
हृदयं च प्रहृष्टं मे वाताः सुरभिगन्धिनः। तैर्निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः
माझं हृदय आनंदित झालं आणि सुगंधी वारे वाहू लागले; या प्रत्यक्ष संकेतांनी आणि शुभ कारणांनी मला खात्री वाटली.
ऋषिवाक्यैश्च दृष्टार्थैरभवं हृष्टमानसः। पुनर्दृष्टा च वैदेही विसृष्टश्च तया पुनः
ऋषींच्या वचनांनी आणि प्रत्यक्ष अनुभवांनी माझं मन आनंदित झालं; पुन्हा मी वैदेहीला पाहिलं आणि तिच्यामुळे पुन्हा मुक्त झालो.
ततः पर्वतमासाद्य तत्रारिष्टमहं पुनः। प्रतिप्लवनमारेभे युष्मद्दर्शनकाङ्क्षया
मग पर्वतावर पोहोचल्यावर तिथे पुन्हा संकट आलं; पण तुमचं दर्शन मिळवण्याची इच्छा असल्यामुळे मी परत येण्याचा मार्ग घेतला.
ततः श्वसनचन्द्रार्कसिद्धगन्धर्वसेवितम्। पन्थानमहमाक्रम्य भवतो दृष्टवानिह
मग वायू, चंद्र, सूर्य, सिद्ध आणि गंधर्व यांचा मार्ग पार करून मी इथे आलो आणि तुम्हाला पाहिलं.
राघवस्य प्रसादेन भवतां चैव तेजसा। सुग्रीवस्य च कार्यार्थं मया सर्वमनुष्ठितम्
राघवाच्या कृपेने, तुमच्या तेजाने आणि सुग्रीवाच्या कार्यासाठी मी सर्व काही पूर्ण केले.
एतत् सर्वं मया तत्र यथावदुपपादितम्। तत्र यन्न कृतं शेषं तत् सर्वं क्रियतामिति
मी तिथे सर्व काही योग्य रीतीने केले; जे काही बाकी आहे, ते सर्व आता पूर्ण करा.
thumb|एकोनषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे एकोनषष्ठितमः सर्गः ॥५-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील सुंदरकांडातील एकोनषष्टितम सर्ग ऐका.
एतदाख्याय तत् सर्वं हनूमान् मारुतात्मजः। भूयः समुपचक्राम वचनं वक्तुमुत्तरम्
हे सर्व सांगून, मारुतीपुत्र हनुमान पुन्हा पुढील शब्द बोलायला सुरुवात केली.
सफलो राघवोद्योगः सुग्रीवस्य च सम्भ्रमः। शीलमासाद्य सीताया मम च प्रीणितं मनः
राघवाचा प्रयत्न आणि सुग्रीवाचा उत्साह फळाला आला; सीतेचे शील पाहून माझे मनही आनंदित झाले.
आर्यायाः सदृशं शीलं सीतायाः प्लवगर्षभाः। तपसा धारयेल्लोकान् क्रुद्धा वा निर्दहेदपि
सीतेचे आचरण आर्य स्त्रीला शोभणारे आहे, हे वानरांमध्ये श्रेष्ठा; तिच्या तपामुळे ती जग टिकवू शकते, आणि रागावली तर जग जाळूही शकते.
सर्वथातिप्रकृष्टोऽसौ रावणो राक्षसेश्वरः। यस्य तां स्पृशतो गात्रं तपसा न विनाशितम्
रावण हा राक्षसांचा राजा खरोखरच अद्वितीय आहे; त्याने सीतेला स्पर्श केला तरी तिच्या तपामुळे त्याचे शरीर नष्ट झाले नाही.
न तदग्निशिखा कुर्यात् संस्पृष्टा पाणिना सती। जनकस्य सुता कुर्याद् यत् क्रोधकलुषीकृता
पाण्याने स्पर्श केलेली अग्नीची ज्वाळा जे करू शकत नाही, ते जनकाची कन्या रागाने केलेली करू शकते.
जाम्बवत्प्रमुखान् सर्वाननुज्ञाप्य महाकपीन्। अस्मिन् नेवंगते कार्ये भवतां च निवेदिते। न्याय्यं स्म सह वैदेह्या द्रष्टुं तौ पार्थिवात्मजौ
जांबवन आणि सर्व मोठ्या वानरांना सांगून, हे काम तुम्हाला कळवून, वैदेहीसह त्या दोन राजपुत्रांना भेटायला जाणे योग्य आहे.
अहमेकोऽपि पर्याप्तः सराक्षसगणां पुरीम्। तां लङ्कां तरसा हन्तुं रावणं च महाबलम्
मी एकटाच पुरेसा आहे, लंका आणि तिच्या सर्व राक्षसांना, तसेच बलवान रावणाला, वेगाने नष्ट करण्यासाठी.
किं पुनः सहितो वीरैर्बलवद्भिः कृतात्मभिः। कृतास्त्रैः प्लवगैः शक्तैर्भवद्भिर्विजयैषिभिः
मग, तुमच्यासारख्या शक्तिशाली, शूर, संयमी, शस्त्रविद्या जाणणाऱ्या आणि विजयाची इच्छा असलेल्या वानरांसोबत मिळून तर किती अधिक!
अहं तु रावणं युद्धे ससैन्यं सपुरःसरम्। सहपुत्रं वधिष्यामि सहोदरयुतं युधि
युद्धात मी रावणाला, त्याच्या सैन्यासह, पुढाऱ्यांसह, पुत्रांसह, भावांसह, सर्वांना एकत्र मारून टाकीन.
ब्राह्ममस्त्रं च रौद्रं च वायव्यं वारुणं तथा। यदि शक्रजितोऽस्त्राणि दुर्निरीक्ष्याणि संयुगे। तान्यहं निहनिष्यामि विधमिष्यामि राक्षसान्
ब्रह्मास्त्र, रुद्रास्त्र, वायव्य, वारुण, आणि इंद्राचा विजय मिळवणारे अस्त्र, हे भयानक अस्त्र युद्धात मी नष्ट करीन आणि राक्षसांचा संहार करीन.
भवतामभ्यनुज्ञातो विक्रमो मे रुणद्धि तम्। मयातुला विसृष्टा हि शैलवृष्टिर्निरन्तरा
तुम्ही परवानगी दिल्यावर माझा पराक्रम अडथळा येत नाही; मी सोडलेली पर्वतरूपी पाऊस सतत पडतो.