तृणवद् भाषितं तासां गणयामास जानकी। गर्जितं च तथा तासां सीतां प्राप्य निरर्थकम्
जानकीने त्यांच्या बोलण्याला तृणासारखे क्षुल्लक समजले, आणि त्यांच्या गर्जनेसुद्धा, सीतेपर्यंत पोहोचून, अर्थहीन वाटली.
वृथा गर्जितनिश्चेष्टा राक्षस्यः पिशिताशनाः। रावणाय शशंसुस्ताः सीताव्यवसितं महत्
मांसाहारी राक्षसींनी फुकाचा धमकी दिली आणि व्यर्थ हालचाली केल्या; त्यांनी सीतेच्या ठाम निर्धाराची बातमी रावणाला सांगितली.
ततस्ताः सहिताः सर्वा विहताशा निरुद्यमाः। परिक्लिश्य समस्तास्ता निद्रावशमुपागताः
मग त्या सर्व राक्षसी एकत्र, आशा संपल्या आणि प्रयत्न थकलेले, दुःखाने त्रस्त होऊन शेवटी झोपेच्या अधीन झाल्या.
तासु चैव प्रसुप्तासु सीता भर्तृहिते रता। विलप्य करुणं दीना प्रशुशोच सुदुःखिता
त्या सर्व झोपल्यावर, पतीच्या हितासाठी समर्पित असलेली सीता, दुःखी आणि दीन होऊन, करुण रडली आणि फारच व्यथित झाली.
तासां मध्यात् समुत्थाय त्रिजटा वाक्यमब्रवीत्। आत्मानं खादत क्षिप्रं न सीतामसितेक्षणाम्
त्यांच्या मध्ये उठून त्रिजटा म्हणाली, "लवकर स्वतःला खा, काळ्या डोळ्यांची सीता नाही."
जनकस्यात्मजां साध्वीं स्नुषां दशरथस्य च। स्वप्नो ह्यद्य मया दृष्टो दारुणो रोमहर्षणः
"ही जनकाची सती कन्या आणि दशरथाची सून—आज मी एक भयंकर, अंगावर काटा आणणारा स्वप्न पाहिला."
रक्षसां च विनाशाय भर्तुरस्या जयाय च। अलमस्मान् परित्रातुं राघवाद् राक्षसीगणम्
"त्या स्वप्नात राक्षसांचा विनाश आणि तिच्या पतीचा विजय दिसतो; पुरे झाले—आपण सर्व राक्षसींनी राघवाकडून रक्षण मागूया."
अभियाचाम वैदेहीमेतद्धि मम रोचते। यदि ह्येवंविधः स्वप्नो दुःखितायाः प्रदृश्यते
"आपण वैदेहीला क्षमा मागूया; हे मला योग्य वाटते. कारण अशा प्रकारचे स्वप्न जर एखाद्या दुःखी स्त्रीला दिसले—"
सा दुःखैर्विविधैर्मुक्ता सुखमाप्नोत्यनुत्तमम्। प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा
"तर ती सर्व दुःखांतून मुक्त होऊन श्रेष्ठ सुख मिळवते; कारण जनककन्या मैथिली वाकून नमस्कार करणाऱ्यांवर कृपाळू आहे."
अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात्। ततः सा ह्रीमती बाला भर्तुर्विजयहर्षिता
"हीच मोठ्या संकटातून राक्षसींचे रक्षण करू शकते." मग ती लाजाळू तरुणी, पतीच्या विजयाने आनंदित झाली—
अवोचद् यदि तत् तथ्यं भवेयं शरणं हि वः। तां चाहं तादृशीं दृष्ट्वा सीताया दारुणां दशाम्
म्हणाली, "हे खरे असेल तर मी नक्कीच तुमची आसरा होईन; आणि मी सीतेची अशी भयंकर अवस्था पाहिली—"
चिन्तयामास विश्रान्तो न च मे निर्वृतं मनः। सम्भाषणार्थे च मया जानक्याश्चिन्तितो विधिः
विश्रांती घेत मी विचार केला, पण मनाला शांतता मिळाली नाही; जानकीशी कसे बोलावे याचा मी मार्ग शोधत होतो.
इक्ष्वाकुकुलवंशस्तु स्तुतो मम पुरस्कृतः। श्रुत्वा तु गदितां वाचं राजर्षिगणभूषिताम्
इक्ष्वाकू कुळाचा गौरव मी केला आणि तो पुढे ठेवला; राजर्षींच्या वाणीने सुशोभित ती वचने ऐकून—
प्रत्यभाषत मां देवी बाष्पैः पिहितलोचना। कस्त्वं केन कथं चेह प्राप्तो वानरपुङ्गव
त्या देवीने मला उत्तर दिले, डोळ्यांत अश्रू भरलेले—'तू कोण? कोणामुळे आणि कसा इथे आलास, वानरांमध्ये श्रेष्ठ?'
का च रामेण ते प्रीतिस्तन्मे शंसितुमर्हसि। तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा अहमप्यब्रुवं वचः
'आणि तुला रामाबद्दल काय प्रेम आहे, ते मला सांग.' तिचे हे शब्द ऐकून मीही बोललो.
देवि रामस्य भर्तुस्ते सहायो भीमविक्रमः। सुग्रीवो नाम विक्रान्तो वानरेन्द्रो महाबलः
'देवी, तुझ्या पती रामाचा एक पराक्रमी आणि बलवान मित्र आहे, त्याचे नाव सुग्रीव, वानरांचा राजा.'
तस्य मां विद्धि भृत्यं त्वं हनूमन्तमिहागतम्। भर्त्रा सम्प्रहितस्तुभ्यं रामेणाक्लिष्टकर्मणा
'मी त्याचा सेवक हनुमान आहे, तुझ्या निर्दोष पती रामाने मला तुझ्याकडे पाठवले आहे, हे जाण.'
इदं तु पुरुषव्याघ्रः श्रीमान् दाशरथिः स्वयम्। अङ्गुलीयमभिज्ञानमदात् तुभ्यं यशस्विनि
'हे बघ, हे ओळखीचे चिन्ह आहे, जे तेजस्वी दशरथपुत्र, पुरुषसिंह, स्वतः तुझ्यासाठी दिले आहे.'
तदिच्छामि त्वयाज्ञप्तं देवि किं करवाण्यहम्। रामलक्ष्मणयोः पार्श्वं नयामि त्वां किमुत्तरम्
म्हणून, देवी, तू सांग काय करावं? मी तुला राम आणि लक्ष्मण यांच्या जवळ घेऊन जावं का? तुझं उत्तर काय आहे?
एतच्छ्रुत्वा विदित्वा च सीता जनकनन्दिनी। आह रावणमुत्पाट्य राघवो मां नयत्विति
हे ऐकून आणि समजून, जनकाची कन्या सीता म्हणाली, 'राघवाने रावणाचा नाश करून मला घेऊन जावं.'
प्रणम्य शिरसा देवीमहमार्यामनिन्दिताम्। राघवस्य मनोह्लादमभिज्ञानमयाचिषम्
मी त्या निष्कलंक आणि आदरणीय देवीला नम्रपणे वंदन करून, रामाच्या मनाला आनंद मिळावा म्हणून ओळख देण्याची विनंती केली.
अथ मामब्रवीत् सीता गृह्यतामयमुत्तमः। मणिर्येन महाबाहू रामस्त्वां बहु मन्यते
मग सीता मला म्हणाली, 'हा उत्तम मणी घे, ज्यामुळे बलवान राम तुला फार मानतो.'
इत्युक्त्वा तु वरारोहा मणिप्रवरमुत्तमम्। प्रायच्छत् परमोद्विग्ना वाचा मां संदिदेश ह
असं सांगून, ती श्रेष्ठ आणि अतिशय चिंतीत असलेली देवी, मला तो उत्कृष्ट मणी दिला आणि शब्दांनी माझ्यावर विश्वास ठेवला.
ततस्तस्यै प्रणम्याहं राजपुत्र्यै समाहितः। प्रदक्षिणं परिक्राममिहाभ्युद्गतमानसः
मग मी त्या राजकन्येला श्रद्धेने वंदन करून, तिची प्रदक्षिणा केली आणि मनात परतण्याचा निर्धार करून निघालो.
उत्तरं पुनरेवाह निश्चित्य मनसा तदा। हनूमन् मम वृत्तान्तं वक्तुमर्हसि राघवे
मग मनाशी ठरवून, तिने पुन्हा मला सांगितलं, 'हनुमान, तू माझी कथा राघवाला सांगायलाच हवी.'
यथा श्रुत्वैव नचिरात् तावुभौ रामलक्ष्मणौ। सुग्रीवसहितौ वीरावुपेयातां तथा कुरु
'जेणेकरून राम आणि लक्ष्मण, सुग्रीवासह, हे ऐकून लवकर येतील, तसंच कर.'
यदन्यथा भवेदेतद् द्वौ मासौ जीवितं मम। न मां द्रक्ष्यति काकुत्स्थो म्रिये साहमनाथवत्
'जर तसं झालं नाही, तर दोन महिनेच माझं आयुष्य उरेल; काकुत्स्थ मला पाहणार नाही, तर मी अनाथासारखी मरेल.'
तच्छ्रुत्वा करुणं वाक्यं क्रोधो मामभ्यवर्तत। उत्तरं च मया दृष्टं कार्यशेषमनन्तरम्
ती करूणायुक्त वाक्यं ऐकून माझ्या मनात राग आला; मग मी पुढे काय करावं हे विचार केलं.
ततोऽवर्धत मे कायस्तदा पर्वतसंनिभः। युद्धाकाङ्क्षी वनं तस्य विनाशयितुमारभे
मग माझं शरीर पर्वतासारखं वाढलं; युद्धाची इच्छा घेऊन मी त्या वनाचा नाश करायला सुरुवात केली.
तद् भग्नं वनखण्डं तु भ्रान्तत्रस्तमृगद्विजम्। प्रतिबुद्ध्य निरीक्षन्ते राक्षस्यो विकृताननाः
मग त्या राक्षसी, भयानक चेहऱ्याच्या, त्या तुटलेल्या आणि विखुरलेल्या वनात, घाबरलेल्या आणि गोंधळलेल्या हरणं आणि पक्ष्यांना पाहून जागी झाल्या.