महेन्द्रं मेघसंकाशं ननाद स महाकपिः। स पूरयामास कपिर्दिशो दश समन्ततः
महाकपिने मेघासारखा काळा असलेल्या महेंद्र पर्वताकडे पाहून मोठ्याने गर्जना केली आणि त्याचा आवाज दहा दिशांना भरून गेला.
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः। स तं देशमनुप्राप्तः सुहृद्दर्शनलालसः
महाकपि मोठ्या आवाजात, जणू मेघांचा गडगडाटच, गर्जत त्या ठिकाणी पोहोचला. त्याला आपल्या मित्रांना पाहण्याची आतुरता होती.
ननाद सुमहानादं लाङ्गूलं चाप्यकम्पयत्। तस्य नानद्यमानस्य सुपर्णाचरिते पथि
त्याने प्रचंड गर्जना केली आणि आपली शेपटी हलवली; गरुडाच्या वाटेवरून जात असताना त्याचा आवाज घुमत राहिला.
फलतीवास्य घोषेण गगनं सार्कमण्डलम्। ये तु तत्रोत्तरे कूले समुद्रस्य महाबलाः
त्याच्या गर्जनेने सूर्याचा मंडळासह आकाश जणू हलल्यासारखे झाले. आणि जे महासामर्थ्यवान वानर समुद्राच्या उत्तरेकडील काठावर होते—
पूर्वं संविष्ठिताः शूरा वायुपुत्रदिदृक्षवः। महतो वायुनुन्नस्य तोयदस्येव निःस्वनम्। शुश्रुवुस्ते तदा घोषमूरुवेगं हनूमतः
पूर्वीच तिथे बसलेले, वायुपुत्राला पाहण्याची इच्छा असलेले शूर वानर, वाऱ्याने ढकललेल्या मोठ्या मेघाच्या गडगडाटासारखा हनुमानाचा प्रचंड आवाज ऐकू लागले.
ते दीनमनसः सर्वे शुश्रुवुः काननौकसः। वानरेन्द्रस्य निर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम्
ते सर्व वनात राहणारे वानर, दुःखी मनाने, वानरराजाचा मेघगर्जनेसारखा प्रचंड आवाज ऐकू लागले.
निशम्य नदतो नादं वानरास्ते समन्ततः। बभूवुरुत्सुकाः सर्वे सुहृद्दर्शनकाङ्क्षिणः
तो मोठा गडगडाट सर्वत्र घुमताना ऐकून सर्व वानर आपल्या प्रिय मित्राला पाहण्यासाठी उत्सुक झाले.
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः। उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत्
जांबवान हा श्रेष्ठ वानर आनंदाने आणि प्रेमाने भरून, सर्व वानरांना हाक मारून म्हणाला—
सर्वथा कृतकार्योऽसौ हनूमान् नात्र संशयः। न ह्यस्याकृतकार्यस्य नाद एवंविधो भवेत्
नक्कीच हनुमानाने आपले कार्य पूर्ण केले आहे, यात शंका नाही. कारण त्याचे कार्य अपूर्ण असते, तर असा आवाज त्याच्याकडून कधीच आला नसता.
तस्य बाहूरुवेगं च निनादं च महात्मनः। निशम्य हरयो हृष्टाः समुत्पेतुर्यतस्ततः
त्या महात्म्याच्या हातापायांचा वेग आणि त्याची प्रचंड गर्जना ऐकून सर्व वानर आनंदित होऊन जिथे होते तिथून उड्या मारू लागले.
ते नगाग्रान्नगाग्राणि शिखराच्छिखराणि च। प्रहृष्टाः समपद्यन्त हनूमन्तं दिदृक्षवः
ते आनंदित वानर एका शिखरावरून दुसऱ्या शिखरावर, एका टोकावरून दुसऱ्या टोकावर हनुमानाला पाहण्यासाठी धावत होते.
ते प्रीताः पादपाग्रेषु गृह्य शाखामवस्थिताः। वासांसि च प्रकाशानि समाविध्यन्त वानराः
ते सर्व वानर आनंदाने झाडांच्या फांद्यांवर उभे राहिले, फांद्या पकडल्या आणि आपल्या तेजस्वी वस्त्रांचे झेंडे फडकावू लागले.
गिरिगह्वरसंलीनो यथा गर्जति मारुतः। एवं जगर्ज बलवान् हनूमान् मारुतात्मजः
जसा वारा डोंगराच्या गुहेत लपून मोठ्या आवाजात गडगडतो, तसाच बलवान हनुमान, वायुपुत्र, जोरात गर्जना करू लागला.
तमभ्रघनसंकाशमापतन्तं महाकपिम्। दृष्ट्वा ते वानराः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा
तो महाकपी काळ्या ढगासारखा खाली येताना पाहून सगळे वानर हात जोडून तिथे उभे राहिले.
ततस्तु वेगवान् वीरो गिरेर्गिरिनिभः कपिः। निपपात गिरेस्तस्य शिखरे पादपाकुले
मग तो वेगवान आणि शूर वानर, डोंगरासारखा दिसणारा, त्या डोंगराच्या टोकावर झाडांच्या गर्दीत उतरला.
हर्षेणापूर्यमाणोऽसौ रम्ये पर्वतनिर्झरे। छिन्नपक्ष इवाकाशात् पपात धरणीधरः
आनंदाने भरून गेलेला तो सुंदर डोंगराच्या झऱ्यात उतरला, जणू काही पंख तोडलेला डोंगर आकाशातून खाली पडतो तसा.
ततस्ते प्रीतमनसः सर्वे वानरपुङ्गवाः। हनूमन्तं महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे
मग सगळे वानरांचे प्रमुख आनंदाने हनुमंताच्या भोवती गोळा झाले आणि त्या महात्म्याचा सन्मान केला.
परिवार्य च ते सर्वे परां प्रीतिमुपागताः। प्रहृष्टवदनाः सर्वे तमागतमुपागमन्
त्याच्या भोवती जमून, सगळ्यांना मोठा आनंद झाला आणि हसऱ्या चेहऱ्याने त्यांनी त्याचे स्वागत केले.
उपायनानि चादाय मूलानि च फलानि च। प्रत्यर्चयन् हरिश्रेष्ठं हरयो मारुतात्मजम्
मूळं आणि फळं घेऊन वानरांनी वायुपुत्र हनुमंत या श्रेष्ठ वानराचा सन्मान केला.
विनेदुर्मुदिताः केचित् केचित् किलकिलां तथा। हृष्टाः पादपशाखाश्च आनिन्युर्वानरर्षभाः
काहीजण आनंदाने गाणी म्हणू लागले, काहीजण आनंदाने आवाज करू लागले, आणि काही उत्साही वानरांनी झाडांच्या फांद्या आणल्या.
हनूमांस्तु गुरून् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखांस्तदा। कुमारमङ्गदं चैव सोऽवन्दत महाकपिः
मग महाकपी हनुमान जांबुवंत व इतर वडीलधाऱ्यांना आणि कुमार अंगदाला नमस्कार केला.
स ताभ्यां पूजितः पूज्यः कपिभिश्च प्रसादितः। दृष्टा देवीति विक्रान्तः संक्षेपेण न्यवेदयत्
त्यांनी त्याचा सन्मान केला आणि इतर वानरांनीही त्याला आदर दिला. मग शूर हनुमान थोडक्यात म्हणाला, 'सीता सापडली.'
निषसाद च हस्तेन गृहीत्वा वालिनः सुतम्। रमणीये वनोद्देशे महेन्द्रस्य गिरेस्तदा
मग हनुमान वाळीच्या मुलाचा हात धरून, त्या रम्य वनात, महेंद्र पर्वताच्या उतारावर बसला.
हनूमानब्रवीत् पृष्टस्तदा तान् वानरर्षभान्। अशोकवनिकासंस्था दृष्टा सा जनकात्मजा
मग हनुमान विचारल्यावर त्या श्रेष्ठ वानरांना म्हणाला, 'अशोकवनिकेत बसलेली जनकनंदिनी मला दिसली.'
रक्ष्यमाणा सुघोराभी राक्षसीभिरनिन्दिता। एकवेणीधरा बाला रामदर्शनलालसा
ती भीषण राक्षसींनी वेढलेली, निर्दोष, एक वेणी घातलेली, तरुण आणि रामदर्शनासाठी आतुर होती.
उपवासपरिश्रान्ता मलिना जटिला कृशा। ततो दृष्टेति वचनं महार्थममृतोपमम्
उपवासाने थकलेली, मळलेली, जटा वाढलेली, कृश झालेली — मग 'ती सापडली' हे मोठ्या अर्थाचे, अमृतासारखे शब्द उच्चारले गेले.
निशम्य मारुतेः सर्वे मुदिता वानराभवन्। क्ष्वेडन्त्यन्ये नदन्त्यन्ये गर्जन्त्यन्ये महाबलाः
हे हनुमानाच्या तोंडून ऐकून सगळे वानर आनंदित झाले; काही शिट्या वाजवू लागले, काही गर्जना करू लागले, काही मोठ्या ताकदीने गडगडले.
चक्रुः किलकिलामन्ये प्रतिगर्जन्ति चापरे। केचिदुच्छ्रितलाङ्गूलाः प्रहृष्टाः कपिकुञ्जराः
काहीजण किलबिल करू लागले, काही प्रत्युत्तर म्हणून गर्जना करू लागले; काही आनंदाने आपली लांब शेपटी उंच धरू लागले.
आयताञ्चितदीर्घाणि लाङ्गूलानि प्रविव्यधुः। अपरे तु हनूमन्तं श्रीमन्तं वानरोत्तमम्
त्यांनी आपली लांब व वाकडी शेपटी ताणली; तर काहीजण आनंदाने त्या तेजस्वी, श्रेष्ठ हनुमंताला स्पर्श करू लागले.
आप्लुत्य गिरिशृङ्गेषु संस्पृशन्ति स्म हर्षिताः। उक्तवाक्यं हनूमन्तमङ्गदस्तु तदाब्रवीत्
डोंगराच्या शिखरांवर उडी मारून, ते आनंदाने हनुमंताला मिठी मारू लागले; मग अंगदाने हनुमंताला असे शब्द सांगितले.