ग्रसमान इवाकाशं ताराधिपमिवोल्लिखन्। हरन्निव सनक्षत्रं गगनं सार्कमण्डलम्
तो जणू आकाश गिळतो आहे, चंद्राला खरवडतो आहे, तारे आणि सूर्याचा मंडल घेऊन जातो आहे, अशा प्रकारे उंच झेपावत होता.
अपारमपरिश्रान्तश्चाम्बुधिं समगाहत। हनूमान् मेघजालानि विकर्षन्निव गच्छति
थकलेला असूनही, हनुमान त्या अथांग मेघसमुद्रात शिरला आणि जणू मेघांचे समूह ओढत पुढे जात होता.
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमाञ्जिष्ठकानि च। हरितारुणवर्णानि महाभ्राणि चकाशिरे
पांढऱ्या, लाल, निळ्या, गडद तांबड्या, हिरव्या आणि केशरी अशा रंगांचे मोठे मेघ चमकत होते.
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्क्रमंश्च पुनः पुनः। प्रकाशश्चाप्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते
तो पुन्हा पुन्हा मेघांच्या समूहात शिरत आणि बाहेर पडत होता, कधी उजळून तर कधी लपून, जणू चंद्रासारखा दिसत होता.
विविधाभ्रघनापन्नगोचरो धवलाम्बरः। दृश्यादृश्यतनुर्वीरस्तथा चन्द्रायतेऽम्बरे
विविध दाट ढगांमध्ये वावरणारा, कधी दिसणारा तर कधी लपणारा, शुभ्र वस्त्र परिधान केलेला तो वीर आकाशात चंद्रासारखा चमकत होता.
तार्क्ष््यायमाणो गगने स बभौ वायुनन्दनः। दारयन् मेघवृन्दानि निष्पतंश्च पुनः पुनः
तो वायुपुत्र गरुडासारखा आकाशात झेपावत होता. ढगांच्या गर्दीला फाडत, पुन्हा पुन्हा बाहेर पडत तो तेजस्वी दिसत होता.
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः। प्रवरान् राक्षसान् हत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः
महाकपि मोठ्या गजरात, जणू मेघांचा गडगडाटच, श्रेष्ठ राक्षसांचा वध करून आणि आपले नाव मोठ्याने सांगून गर्जला.
आकुलां नगरीं कृत्वा व्यथयित्वा च रावणम्। अर्दयित्वा महावीरान् वैदेहीमभिवाद्य च
त्याने संपूर्ण नगरीत गोंधळ उडवला, रावणाला त्रास दिला, मोठ्या वीरांना हरवले आणि वैदेहीला वंदन केले.
आजगाम महातेजाः पुनर्मध्येन सागरम्। पर्वतेन्द्रं सुनाभं च समुपस्पृश्य वीर्यवान्
महातेजस्वी हनुमान पुन्हा समुद्राच्या मधून परत आला आणि बलाने परिपूर्ण होऊन पर्वतांचा राजा सुनाभाच्या शिखराला स्पर्श केला.
ज्यामुक्त इव नाराचो महावेगोऽभ्युपागमत्। स किंचिदारात् सम्प्राप्तः समालोक्य महागिरिम्
जणू धनुष्याच्या दोऱ्यांतून सुटलेला वेगवान बाण, तसा तो मोठ्या वेगाने पुढे गेला आणि थोडा जवळ येऊन त्या महान पर्वताकडे पाहू लागला.
महेन्द्रं मेघसंकाशं ननाद स महाकपिः। स पूरयामास कपिर्दिशो दश समन्ततः
महाकपिने मेघासारखा काळा असलेल्या महेंद्र पर्वताकडे पाहून मोठ्याने गर्जना केली आणि त्याचा आवाज दहा दिशांना भरून गेला.
नदन् नादेन महता मेघस्वनमहास्वनः। स तं देशमनुप्राप्तः सुहृद्दर्शनलालसः
महाकपि मोठ्या आवाजात, जणू मेघांचा गडगडाटच, गर्जत त्या ठिकाणी पोहोचला. त्याला आपल्या मित्रांना पाहण्याची आतुरता होती.
ननाद सुमहानादं लाङ्गूलं चाप्यकम्पयत्। तस्य नानद्यमानस्य सुपर्णाचरिते पथि
त्याने प्रचंड गर्जना केली आणि आपली शेपटी हलवली; गरुडाच्या वाटेवरून जात असताना त्याचा आवाज घुमत राहिला.
फलतीवास्य घोषेण गगनं सार्कमण्डलम्। ये तु तत्रोत्तरे कूले समुद्रस्य महाबलाः
त्याच्या गर्जनेने सूर्याचा मंडळासह आकाश जणू हलल्यासारखे झाले. आणि जे महासामर्थ्यवान वानर समुद्राच्या उत्तरेकडील काठावर होते—
पूर्वं संविष्ठिताः शूरा वायुपुत्रदिदृक्षवः। महतो वायुनुन्नस्य तोयदस्येव निःस्वनम्। शुश्रुवुस्ते तदा घोषमूरुवेगं हनूमतः
पूर्वीच तिथे बसलेले, वायुपुत्राला पाहण्याची इच्छा असलेले शूर वानर, वाऱ्याने ढकललेल्या मोठ्या मेघाच्या गडगडाटासारखा हनुमानाचा प्रचंड आवाज ऐकू लागले.
ते दीनमनसः सर्वे शुश्रुवुः काननौकसः। वानरेन्द्रस्य निर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम्
ते सर्व वनात राहणारे वानर, दुःखी मनाने, वानरराजाचा मेघगर्जनेसारखा प्रचंड आवाज ऐकू लागले.
निशम्य नदतो नादं वानरास्ते समन्ततः। बभूवुरुत्सुकाः सर्वे सुहृद्दर्शनकाङ्क्षिणः
तो मोठा गडगडाट सर्वत्र घुमताना ऐकून सर्व वानर आपल्या प्रिय मित्राला पाहण्यासाठी उत्सुक झाले.
जाम्बवान् स हरिश्रेष्ठः प्रीतिसंहृष्टमानसः। उपामन्त्र्य हरीन् सर्वानिदं वचनमब्रवीत्
जांबवान हा श्रेष्ठ वानर आनंदाने आणि प्रेमाने भरून, सर्व वानरांना हाक मारून म्हणाला—
सर्वथा कृतकार्योऽसौ हनूमान् नात्र संशयः। न ह्यस्याकृतकार्यस्य नाद एवंविधो भवेत्
नक्कीच हनुमानाने आपले कार्य पूर्ण केले आहे, यात शंका नाही. कारण त्याचे कार्य अपूर्ण असते, तर असा आवाज त्याच्याकडून कधीच आला नसता.
तस्य बाहूरुवेगं च निनादं च महात्मनः। निशम्य हरयो हृष्टाः समुत्पेतुर्यतस्ततः
त्या महात्म्याच्या हातापायांचा वेग आणि त्याची प्रचंड गर्जना ऐकून सर्व वानर आनंदित होऊन जिथे होते तिथून उड्या मारू लागले.
ते नगाग्रान्नगाग्राणि शिखराच्छिखराणि च। प्रहृष्टाः समपद्यन्त हनूमन्तं दिदृक्षवः
ते आनंदित वानर एका शिखरावरून दुसऱ्या शिखरावर, एका टोकावरून दुसऱ्या टोकावर हनुमानाला पाहण्यासाठी धावत होते.
ते प्रीताः पादपाग्रेषु गृह्य शाखामवस्थिताः। वासांसि च प्रकाशानि समाविध्यन्त वानराः
ते सर्व वानर आनंदाने झाडांच्या फांद्यांवर उभे राहिले, फांद्या पकडल्या आणि आपल्या तेजस्वी वस्त्रांचे झेंडे फडकावू लागले.
गिरिगह्वरसंलीनो यथा गर्जति मारुतः। एवं जगर्ज बलवान् हनूमान् मारुतात्मजः
जसा वारा डोंगराच्या गुहेत लपून मोठ्या आवाजात गडगडतो, तसाच बलवान हनुमान, वायुपुत्र, जोरात गर्जना करू लागला.
तमभ्रघनसंकाशमापतन्तं महाकपिम्। दृष्ट्वा ते वानराः सर्वे तस्थुः प्राञ्जलयस्तदा
तो महाकपी काळ्या ढगासारखा खाली येताना पाहून सगळे वानर हात जोडून तिथे उभे राहिले.
ततस्तु वेगवान् वीरो गिरेर्गिरिनिभः कपिः। निपपात गिरेस्तस्य शिखरे पादपाकुले
मग तो वेगवान आणि शूर वानर, डोंगरासारखा दिसणारा, त्या डोंगराच्या टोकावर झाडांच्या गर्दीत उतरला.
हर्षेणापूर्यमाणोऽसौ रम्ये पर्वतनिर्झरे। छिन्नपक्ष इवाकाशात् पपात धरणीधरः
आनंदाने भरून गेलेला तो सुंदर डोंगराच्या झऱ्यात उतरला, जणू काही पंख तोडलेला डोंगर आकाशातून खाली पडतो तसा.
ततस्ते प्रीतमनसः सर्वे वानरपुङ्गवाः। हनूमन्तं महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे
मग सगळे वानरांचे प्रमुख आनंदाने हनुमंताच्या भोवती गोळा झाले आणि त्या महात्म्याचा सन्मान केला.
परिवार्य च ते सर्वे परां प्रीतिमुपागताः। प्रहृष्टवदनाः सर्वे तमागतमुपागमन्
त्याच्या भोवती जमून, सगळ्यांना मोठा आनंद झाला आणि हसऱ्या चेहऱ्याने त्यांनी त्याचे स्वागत केले.
उपायनानि चादाय मूलानि च फलानि च। प्रत्यर्चयन् हरिश्रेष्ठं हरयो मारुतात्मजम्
मूळं आणि फळं घेऊन वानरांनी वायुपुत्र हनुमंत या श्रेष्ठ वानराचा सन्मान केला.
विनेदुर्मुदिताः केचित् केचित् किलकिलां तथा। हृष्टाः पादपशाखाश्च आनिन्युर्वानरर्षभाः
काहीजण आनंदाने गाणी म्हणू लागले, काहीजण आनंदाने आवाज करू लागले, आणि काही उत्साही वानरांनी झाडांच्या फांद्या आणल्या.