विभीषणवचः श्रुत्वा रावणो राक्षसेश्वरः। कोपेन महताऽऽविष्टो वाक्यमुत्तरमब्रवीत्
विभीषणाचे शब्द ऐकून रावण, राक्षसांचा स्वामी, मोठ्या रागाने भरून उत्तर देऊ लागला.
न पापानां वधे पापं विद्यते शत्रुसूदन। तस्मादिमं वधिष्यामि वानरं पापकारिणम्
हे शत्रूंचा नाश करणारे, वाईट लोकांचा वध करणे पाप नाही. म्हणून मी या वाईट कृत्य करणाऱ्या वानराचा वध करणार.
अधर्ममूलं बहुदोषयुक्त- मनार्यजुष्टं वचनं निशम्य। उवाच वाक्यं परमार्थतत्त्वं विभीषणो बुद्धिमतां वरिष्ठः
धर्माच्या विरुद्ध, अनेक दोषांनी भरलेले आणि सज्जनांना शोभणारे नसलेले हे शब्द ऐकून, बुद्धिमानांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या विभीषणाने सत्य बोलले.
प्रसीद लङ्केश्वर राक्षसेन्द्र धर्मार्थतत्त्वं वचनं शृणुष्व। दूता न वध्याः समयेषु राजन् सर्वेषु सर्वत्र वदन्ति सन्तः
हे लंकेचे स्वामी, राक्षसांचा राजा, कृपा करा आणि धर्म व सत्याचे बोल ऐका. राजन, कोणत्याही वेळी दूताचा वध करायचा नसतो, हे सर्वत्र सज्जन लोक सांगतात.
असंशयं शत्रुरयं प्रवृद्धः कृतं ह्यनेनाप्रियमप्रमेयम्। न दूतवध्यां प्रवदन्ति सन्तो दूतस्य दृष्टा बहवो हि दण्डाः
नक्कीच हा शत्रू फारच बलवान झाला आहे आणि त्याने मोठे नुकसान केले आहे. तरीही, सज्जन लोक दूताचा वध करावा असे कधीच म्हणत नाहीत. दूताला शिक्षा देण्यासाठी अनेक उपाय आहेत.
वैरूप्यमङ्गेषु कशाभिघातो मौण्ड्यं तथा लक्षणसंनिपातः। एतान् हि दूते प्रवदन्ति दण्डान् वधस्तु दूतस्य न नः श्रुतोऽस्ति
अंगाचे विद्रूप करणे, चाबकाने मारणे, डोक्याचे केस काढणे किंवा काही चिन्हे उमटवणे — या शिक्षांचा उल्लेख दूतासाठी केला आहे; पण दूताचा वध करावा असे आम्ही कधीच ऐकले नाही.
कथं च धर्मार्थविनीतबुद्धिः परावरप्रत्ययनिश्चितार्थः। भवद्विधः कोपवशे हि तिष्ठेत् कोपं न गच्छन्ति हि सत्त्ववन्तः
धर्म आणि अर्थ यांचे ज्ञान असलेले, सर्व गोष्टींचा नीट विचार करणारे, तुमच्यासारखे व्यक्ती रागाच्या वश होऊच शकत नाहीत. सद्गुणी लोक कधीच रागाच्या आहारी जात नाहीत.
न धर्मवादे न च लोकवृत्ते न शास्त्रबुद्धिग्रहणेषु वापि। विद्येत कश्चित्तव वीर तुल्य- स्त्वं ह्युत्तमः सर्वसुरासुराणाम्
धर्माच्या विचारात, लोकांच्या वागण्यात किंवा शास्त्राच्या समजूतदारपणात, हे वीर, तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही. सर्व देव-दानवांमध्ये तूच श्रेष्ठ आहेस.
पराक्रमोत्साहमनस्विनां च सुरासुराणामपि दुर्जयेन। त्वयाप्रमेयेण सुरेन्द्रसङ्घा जिताश्च युद्धेष्वसकृन्नरेन्द्राः
तुझ्या अपार शौर्याने आणि उत्साहाने, जिंकता येणे कठीण असलेल्या देव-दानवांनाही तू हरवले आहेस; आणि युद्धात इंद्राच्या सैन्याला व अनेक राजांना तू अनेकदा पराभूत केले आहेस.
इत्थंविधस्यामरदैत्यशत्रोः शूरस्य वीरस्य तवाजितस्य। कुर्वन्ति वीरा मनसाप्यलीकं प्राणैर्विमुक्ता न तु भोः पुरा ते
देव-दानवांचा नाश करणारे, हे शूर आणि अजिंक्य योद्ध्या, तुझ्यासारखे वीर मनातही कधी खोटे करत नाहीत; ते आपले प्राण सोडतील, पण कधीही असं वागणार नाहीत.
न चाप्यस्य कपेर्घाते कंचित् पश्याम्यहं गुणम्। तेष्वयं पात्यतां दण्डो यैरयं प्रेषितः कपिः
या वानराचा वध करण्यात मला काहीही चांगले दिसत नाही; ज्यांनी याला पाठवले, त्यांना शिक्षा द्यावी.
साधुर्वा यदि वासाधुः परैरेष समर्पितः। ब्रुवन् परार्थं परवान् न दूतो वधमर्हति
हा वानर चांगला असो वा वाईट, तो दुसऱ्यांच्या सांगण्यावरून आला आहे; दुसऱ्यांसाठी बोलणारा दूत कधीच वधास पात्र नसतो.
अपि चास्मिन् हते नान्यं राजन् पश्यामि खेचरम्। इह यः पुनरागच्छेत् परं पारं महोदधेः
राजन, या वानराचा वध केला तर, पुन्हा या मोठ्या समुद्राला ओलांडून इथे येईल असा दुसरा कोणीही मला दिसत नाही.
तस्मान्नास्य वधे यत्नः कार्यः परपुरंजय। भवान् सेन्द्रेषु देवेषु यत्नमास्थातुमर्हति
म्हणून, हे शत्रूंच्या नगरीवर विजय मिळवणारे, याच्या वधाचा प्रयत्न करू नका; तुम्ही देव आणि इंद्रांसह पुढे काय करायचे ते ठरवा.
अस्मिन् विनष्टे नहि भूतमन्यं पश्यामि यस्तौ नरराजपुत्रौ। युद्धाय युद्धप्रिय दुर्विनीता- वुद्योजयेद् वै भवता विरुद्धौ
जर हा वानर नष्ट झाला, तर त्या दोन युद्धप्रिय आणि हट्टी राजपुत्रांना तुझ्याविरुद्ध युद्धासाठी उभे करील असा दुसरा कोणीही मला दिसत नाही.
पराक्रमोत्साहमनस्विनां च सुरासुराणामपि दुर्जयेन। त्वया मनोनन्दन नैर्ऋतानां युद्धाय निर्नाशयितुं न युक्तम्
हे राक्षसांचा आनंद, देव-दानवांमध्ये शौर्य आणि उत्साह असलेल्यांमध्येही तू अजिंक्य आहेस; राक्षसांचा नाश करण्यासाठी युद्ध करणे तुझ्यासारख्या व्यक्तीस शोभत नाही.
हिताश्च शूराश्च समाहिताश्च कुलेषु जाताश्च महागुणेषु। मनस्विनः शस्त्रभृतां वरिष्ठाः कोपप्रशस्ताः सुभृताश्च योधाः
हे सर्व योद्धे धाडसी, बुद्धिमान आणि एकाग्र आहेत. हे मोठ्या घराण्यात जन्मलेले, उत्तम गुणांनी भरलेले आहेत. मनाने स्थिर, शस्त्रविद्येत पारंगत, रागावर ताबा ठेवणारे आणि योग्य प्रकारे जपलेले असे हे सर्व योद्धे आहेत.
तदेकदेशेन बलस्य तावत् केचित् तवादेशकृतोऽद्य यान्तु। तौ राजपुत्रावुपगृह्य मूढौ परेषु ते भावयितुं प्रभावम्
म्हणून, तुझ्या आज्ञेने सैन्याचा एक भाग आज जाऊन त्या दोघा राजपुत्रांना पकडावा, म्हणजे तुझी ताकद इतरांना दिसेल.
निशाचराणामधिपोऽनुजस्य विभीषणस्योत्तमवाक्यमिष्टम्। जग्राह बुद्ध्या सुरलोकशत्रु- र्महाबलो राक्षसराजमुख्यः
राक्षसांचा राजा, देवांचा शत्रू आणि बलवान रावणाने आपल्या धाकट्या भावाच्या, म्हणजे विभीषणाच्या, हे उत्तम आणि हितकारक बोल ऐकून ते मनापासून मान्य केले.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः ॥ ५.
या प्रकारे वाल्मीकी यांच्या पवित्र रामायणातील सुंदरकांडातील बावन्नावा सर्ग समाप्त झाला.
thumb|त्रिपञ्चाशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः ॥५-
आता वाल्मीकी यांच्या पवित्र रामायणातील सुंदरकांडातील त्रेपन्नावा सर्ग ऐका.
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा दशग्रीवो महात्मनः। देशकालहितं वाक्यं भ्रातुरुत्तरमब्रवीत्
ते शब्द ऐकून, दहा डोकी असलेला आणि महान आत्मा असलेला रावण, आपल्या भावाला त्या वेळेस आणि प्रसंगास योग्य असे उत्तर दिले.
सम्यगुक्तं हि भवता दूतवध्या विगर्हिता। अवश्यं तु वधायान्यः क्रियतामस्य निग्रहः
तू जे बोललास ते योग्य आहे; दूताचा वध निंदनीय आहे. पण त्याला दुसरी काहीतरी शिक्षा नक्कीच द्यायला हवी.
कपीनां किल लाङ्गूलमिष्टं भवति भूषणम्। तदस्य दीप्यतां शीघ्रं तेन दग्धेन गच्छतु
माकडांचा शेपटा हे त्यांचे भूषण मानले जाते, म्हणून त्याच्या शेपटाला लगेच आग लावा आणि ते जळलेले असताना त्याला सोडा.
ततः पश्यन्त्वमुं दीनमङ्गवैरूप्यकर्शितम्। सुमित्रज्ञातयः सर्वे बान्धवाः ससुहृज्जनाः
मग त्याचे नातेवाईक, मित्र आणि सगळे आप्तेष्ट त्याला अशा अवस्थेत, दुःखी आणि अंगाने विद्रूप झालेला, पाहू देत.
आज्ञापयद् राक्षसेन्द्रः पुरं सर्वं सचत्वरम्। लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन रक्षोभिः परिणीयताम्
राक्षसांचा राजा रावणाने आज्ञा दिली की, संपूर्ण नगरीने चौकांसह, त्या जळालेल्या शेपटासह त्याला राक्षसांनी फिरवावे.
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राक्षसाः कोपकर्कशाः। वेष्टन्ते तस्य लाङ्गूलं जीर्णैः कार्पासिकैः पटैः
रावणाची आज्ञा ऐकून, रागाने कठोर झालेल्या राक्षसांनी त्याच्या शेपटाला जुन्या कापसाच्या फडक्यांनी घट्ट गुंडाळले.
संवेष्ट्यमाने लाङ्गूले व्यवर्धत महाकपिः। शुष्कमिन्धनमासाद्य वनेष्विव हुताशनम्
शेपटा गुंडाळली जात असताना, तो मोठा वानर अधिकच वाढू लागला, जणू काही वणव्यात वाळलेले लाकूड मिळाल्यावर आग वाढते.
तैलेन परिषिच्याथ तेऽग्निं तत्रोपपादयन्। लाङ्गूलेन प्रदीप्तेन राक्षसांस्तानताडयत्
मग त्यांनी त्याच्या शेपटावर तेल ओतून आग पेटवली; त्या धगधगत्या शेपट्याने त्याने राक्षसांना फटकारले.
रोषामर्षपरीतात्मा बालसूर्यसमाननः। स भूयः संगतैः क्रूरै राक्षसैर्हरिपुङ्गवः
राग आणि अपमानाने भरलेला, चेहरा उगवत्या सूर्यासारखा तेजस्वी असलेला तो वानरांचा प्रमुख पुन्हा क्रूर राक्षसांनी वेढला गेला.