स पक्षिराजोपमतुल्यवेगै- र्व्याघ्रैश्चतुर्भिः स तु तीक्ष्णदंष्ट्रैः। रथं समायुक्तमसह्यवेगः समारुरोहेन्द्रजिदिन्द्रकल्पः
इंद्रासारखा इंद्रजित, पक्षीराजासारख्या वेगाने धावणाऱ्या आणि तीक्ष्ण दात असलेल्या चार वाघांनी जुंपलेल्या रथावर चढला.
स रथी धन्विनां श्रेष्ठः शस्त्रज्ञोऽस्त्रविदां वरः। रथेनाभिययौ क्षिप्रं हनूमान् यत्र सोऽभवत्
तो रथी, धनुर्धारांमध्ये श्रेष्ठ आणि शस्त्रविद्येत पारंगत, आपल्या रथातून वेगाने जिथे हनुमान होता तिथे गेला.
स तस्य रथनिर्घोषं ज्यास्वनं कार्मुकस्य च। निशम्य हरिवीरोऽसौ सम्प्रहृष्टतरोऽभवत्
त्याच्या रथाचा गजर आणि धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज ऐकून, तो वानरवीर अधिकच आनंदित झाला.
इन्द्रजिच्चापमादाय शितशल्यांश्च सायकान्। हनूमन्तमभिप्रेत्य जगाम रणपण्डितः
रणकुशल इंद्रजित, आपले धनुष्य आणि धारदार बाण घेऊन, हनुमानाकडे सरसावला.
तस्मिंस्ततः संयति जातहर्षे रणाय निर्गच्छति बाणपाणौ। दिशश्च सर्वाः कलुषा बभूवु- र्मृगाश्च रौद्रा बहुधा विनेदुः
युद्धासाठी बाण हातात घेऊन आनंदित मनाने तो बाहेर पडताच, सर्व दिशांना वाईट चिन्हं दिसू लागली आणि अनेक रौद्र प्राणी वेगवेगळ्या प्रकारे किंचाळू लागले.
समागतास्तत्र तु नागयक्षा महर्षयश्चक्रचराश्च सिद्धाः। नभः समावृत्य च पक्षिसङ्घा विनेदुरुच्चैः परमप्रहृष्टाः
तेथे नाग, यक्ष, महर्षी, आकाशात संचार करणारे सिद्ध आणि पक्ष्यांचे थवे एकत्र आले; त्यांनी आकाश भरून टाकले आणि अत्यंत आनंदाने मोठ्या आवाजात ओरडू लागले.
आयान्तं स रथं दृष्ट्वा तूर्णमिन्द्रध्वजं कपिः। ननाद च महानादं व्यवर्धत च वेगवान्
इंद्रध्वजासारखा वेगवान रथ आपल्याकडे येताना पाहून, त्या वानराने मोठा गर्जना केला आणि आपला वेग वाढवला.
इन्द्रजित् स रथं दिव्यमाश्रितश्चित्रकार्मुकः। धनुर्विस्फारयामास तडिदूर्जितनिःस्वनम्
इंद्रजित आपल्या दिव्य रथावर बसून, सुंदर धनुष्य घेऊन, धनुष्याची प्रत्यंचा वीजेच्या गडगडाटासारखी आवाज करत ताणली.
ततः समेतावतितीक्ष्णवेगौ महाबलौ तौ रणनिर्विशङ्कौ। कपिश्च रक्षोऽधिपतेस्तनूजः सुरासुरेन्द्राविव बद्धवैरौ
मग दोघेही—महाबलवान आणि अतिशय वेगवान, युद्धात निर्भय—वानर आणि राक्षसाधिपतीचा पुत्र, इंद्र आणि असुराधिपती यांच्यासारखे शत्रुत्वाने आमनेसामने उभे राहिले.
स तस्य वीरस्य महारथस्य धनुष्मतः संयति सम्मतस्य। शरप्रवेगं व्यहनत् प्रवृद्ध- श्चचार मार्गे पितुरप्रमेयः
त्या महावीर, रथी आणि धनुर्धारी योद्ध्याच्या बाणांचा मारा वायुपुत्राने परतवला आणि तो आपल्या मार्गाने पुढे गेला.
ततः शरानायततीक्ष्णशल्यान् सुपत्रिणः काञ्चनचित्रपुङ्खान्। मुमोच वीरः परवीरहन्ता सुसंततान् वज्रसमानवेगान्
मग त्या वीराने, शत्रूंना संपवणारा, सुवर्णाने मढवलेल्या आणि विविध रंगांच्या पिसांनी सजवलेल्या, वज्रासारख्या वेगाने जाणाऱ्या धारदार बाणांचा मारा केला.
ततः स तत्स्यन्दननिःस्वनं च मृदङ्गभेरीपटहस्वनं च। विकृष्यमाणस्य च कार्मुकस्य निशम्य घोषं पुनरुत्पपात
मग त्या रथाचा गजर, मृदंग, भेरी आणि पटाहांचे आवाज, तसेच ताणलेल्या धनुष्याचा गडगडाट ऐकून, तो पुन्हा उडी मारून वर गेला.
शराणामन्तरेष्वाशु व्यावर्तत महाकपिः। हरिस्तस्याभिलक्ष्यस्य मोक्षयँल्लक्ष्यसंग्रहम्
महाकपि बाणांच्या मध्ये चपळपणे वावरला, धनुर्धारीचे लक्ष्य चुकवून त्याचे नेमकेपण बिघडवले.
शराणामग्रतस्तस्य पुनः समभिवर्तत। प्रसार्य हस्तौ हनुमानुत्पपातानिलात्मजः
मग वाऱ्याचा पुत्र हनुमान हात पसरून, त्या बाणांच्या पुढे पुन्हा एकदा उडी मारून वर गेला.
तावुभौ वेगसम्पन्नौ रणकर्मविशारदौ। सर्वभूतमनोग्राहि चक्रतुर्युद्धमुत्तमम्
वेगवान आणि युद्धकलेत निपुण असलेल्या त्या दोघांनी सर्व प्राण्यांचे मन आकर्षित करणारे श्रेष्ठ युद्ध केले.
हनूमतो वेद न राक्षसोऽन्तरं न मारुतिस्तस्य महात्मनोऽन्तरम्। परस्परं निर्विषहौ बभूवतुः समेत्य तौ देवसमानविक्रमौ
राक्षसाला हनुमानात काहीही दुर्बलता दिसली नाही, आणि वायूदेवतेलाही त्या महात्म्यात काही दोष आढळला नाही; दोघेही देवांसारख्या पराक्रमाने एकमेकांसमोर उभे राहिले आणि एकमेकांना जिंकू शकले नाहीत.
ततस्तु लक्ष्ये स विहन्यमाने शरेष्वमोघेषु च सम्पतत्सु। जगाम चिन्तां महतीं महात्मा समाधिसंयोगसमाहितात्मा
लक्ष्य सतत बाणांनी भेदले जात असताना आणि अपराजित बाण येत असताना, तो महात्मा एकाग्रचित्ताने खोल विचारात गेला.
ततो मतिं राक्षसराजसूनु- श्चकार तस्मिन् हरिवीरमुख्ये। अवध्यतां तस्य कपेः समीक्ष्य कथं निगच्छेदिति निग्रहार्थम्
मग राक्षसराजाचा पुत्र, त्या वानराच्या अभेद्यतेचे निरीक्षण करून, त्याला कसे जिंकावे याचा विचार करू लागला.
ततः पैतामहं वीरः सोऽस्त्रमस्त्रविदां वरः। संदधे सुमहातेजास्तं हरिप्रवरं प्रति
मग शस्त्रविद्येत निपुण आणि तेजस्वी असलेल्या वीराने, आपल्या आजोबांकडून मिळालेल्या ब्रह्मास्त्राचा उपयोग त्या श्रेष्ठ वानरावर केला.
अवध्योऽयमिति ज्ञात्वा तमस्त्रेणास्त्रतत्त्ववित्। निजग्राह महाबाहुं मारुतात्मजमिन्द्रजित्
तो अभेद्य आहे हे जाणून, शस्त्रविद्येत पारंगत असलेल्या इंद्रजिताने त्या वायुपुत्राला त्या अस्त्राने बांधले.
तेन बद्धस्ततोऽस्त्रेण राक्षसेन स वानरः। अभवन्निर्विचेष्टश्च पपात च महीतले
त्या राक्षसाच्या अस्त्राने बांधला गेल्यावर तो वानर हालचाल करू शकला नाही आणि जमिनीवर कोसळला.
ततोऽथ बुद्ध्वा स तदस्त्रबन्धं प्रभोः प्रभावाद् विगताल्पवेगः। पितामहानुग्रहमात्मनश्च विचिन्तयामास हरिप्रवीरः
मग त्या अस्त्रबद्धतेची जाणीव होऊन, प्रभूच्या सामर्थ्यामुळे आपली शक्ती कमी झाली आहे आणि आजोबांचा वर आठवून, तो श्रेष्ठ वानर विचार करू लागला.
ततः स्वायम्भुवैर्मन्त्रैर्ब्रह्मास्त्रं चाभिमन्त्रितम्। हनूमांश्चिन्तयामास वरदानं पितामहात्
मग हनुमानाने ब्रह्मदेवाने दिलेला वर आणि ब्रह्माच्या मंत्रांनी सिद्ध केलेले ब्रह्मास्त्र याचा विचार केला.
न मेऽस्य बन्धस्य च शक्तिरस्ति विमोक्षणे लोकगुरोः प्रभावात्। इत्येवमेवं विहितोऽस्त्रबन्धो मयाऽऽत्मयोनेरनुवर्तितव्यः
जगाच्या गुरूच्या सामर्थ्यामुळे मला या बंधनातून सुटण्याची शक्ती नाही. म्हणूनच हे अस्त्रबद्धन झाले आहे आणि मला स्वयंभूच्या इच्छेनुसार वागले पाहिजे.
स वीर्यमस्त्रस्य कपिर्विचार्य पितामहानुग्रहमात्मनश्च। विमोक्षशक्तिं परिचिन्तयित्वा पितामहाज्ञामनुवर्तते स्म
कपीने अस्त्राच्या शक्तीचा, आजोबांच्या कृपेचा आणि आपल्या सामर्थ्याचा विचार करून, मुक्त होण्याची क्षमता तपासली आणि आजोबांच्या आज्ञेचे पालन केले.
अस्त्रेणापि हि बद्धस्य भयं मम न जायते। पितामहमहेन्द्राभ्यां रक्षितस्यानिलेन च
अस्त्राने बांधला गेलो तरी मला भीती वाटत नाही, कारण ब्रह्मदेव, महेंद्र आणि वायूदेव यांच्या संरक्षणाखाली आहे.
ग्रहणे चापि रक्षोभिर्महन्मे गुणदर्शनम्। राक्षसेन्द्रेण संवादस्तस्माद् गृह्णन्तु मां परे
राक्षसांनी पकडल्यावर माझ्या गुणांचा परिचय होईल; राक्षसराजाशी संवाद होईल. म्हणून इतरांनी मला पकडावे.
स निश्चितार्थः परवीरहन्ता समीक्ष्यकारी विनिवृत्तचेष्टः। परैः प्रसह्याभिगतैर्निगृह्य ननाद तैस्तैः परिभर्त्स्यमानः
ठाम निश्चयाने, शत्रूंचा संहार करणारा आणि विचारपूर्वक हालचाल थांबवून, जे बलपूर्वक आले त्यांनी त्याला पकडले, आणि ते अपमान करत असताना तो मोठ्याने गर्जना करू लागला.
ततस्ते राक्षसा दृष्ट्वा विनिश्चेष्टमरिंदमम्। बबन्धुः शणवल्कैश्च द्रुमचीरैश्च संहतैः
मग त्या राक्षसांनी, हालचाल न करणाऱ्या शत्रूविजयाला पाहून, त्याला शेणाच्या दोऱ्यांनी आणि झाडाच्या सालींनी घट्ट बांधले.
स रोचयामास परैश्च बन्धं प्रसह्य वीरैरभिगर्हणं च। कौतूहलान्मां यदि राक्षसेन्द्रो द्रष्टुं व्यवस्येदिति निश्चितार्थः
त्याने इतरांनी केलेले बंधन आणि त्यांच्या तिरस्काराला स्वीकारले, आणि नक्कीच विचार केला की, 'राक्षसराज जर कुतूहलाने मला पाहू इच्छित असेल तर.'