दिव्यांगरागा वैदेहि दिव्याभरणभूषिता। अद्यप्रभृति लोकानां सर्वेषामीश्वरी भव
वैदेही, दिव्य अंगराग आणि दिव्य दागिन्यांनी सजून, आजपासून सर्व लोकांची राणी हो.
अग्नेः स्वाहा यथा देवी शची वेन्द्रस्य शोभने। किं ते रामेण वैदेहि कृपणेन गतायुषा
जशी स्वाहा अग्नीची आणि शची इंद्राची आहे, तशीच तू देखील हो. हे सुंदरि, तुला त्या रामाचा काय उपयोग, जो दीन आहे आणि ज्याचं आयुष्य संपलं आहे?
एतदुक्तं च मे वाक्यं यदि त्वं न करिष्यसि। अस्मिन् मुहूर्ते सर्वास्त्वां भक्षयिष्यामहे वयम्
मी सांगितलेलं तू न केल्यास, या क्षणी आम्ही सगळ्या मिळून तुला खाऊन टाकू.
अन्या तु विकटा नाम लम्बमानपयोधरा। अब्रवीत् कुपिता सीतां मुष्टिमुद्यम्य तर्जती
मग विकटा नावाची, मोठ्या लोंबत्या स्तनांची दुसरी राक्षसी, रागाने मूठ उचलून सीतेला धमकावत बोलली.
बहून्यप्रतिरूपाणि वचनानि सुदुर्मते। अनुक्रोशान्मृदुत्वाच्च सोढानि तव मैथिलि
मैथिली, तुझ्याकडून अनेक चुकीची आणि कठोर बोलणी ऐकून घेतली आहेत, फक्त दया आणि सौम्यतेमुळे, जरी तुझा मनोभाव वाईट आहे.
न च नः कुरुषे वाक्यं हितं कालपुरस्कृतम्। आनीतासि समुद्रस्य पारमन्यैर्दुरासदम्
आम्ही वेळेवर आणि तुझ्या हिताचे जे सांगतो, त्याकडे तू लक्ष देत नाहीस; तुला इतरांसाठी कठीण असलेल्या समुद्राच्या पलीकडे आणले आहे.
रावणान्तःपुरे घोरे प्रविष्टा चासि मैथिलि। रावणस्य गृहे रुद्धा अस्माभिस्त्वभिरक्षिता
मैथिली, तू रावणाच्या भयंकर अंतःपुरात प्रवेश केला आहेस आणि रावणाच्या घरात आम्ही तुला पहारा देऊन ठेवले आहे.
न त्वां शक्तः परित्रातुमपि साक्षात् पुरंदरः। कुरुष्व हितवादिन्या वचनं मम मैथिलि
स्वतः पुरंदरही तुला वाचवू शकणार नाही; माझे हिताचे बोल ऐक, मैथिली.
अलमश्रुनिपातेन त्यज शोकमनर्थकम्। भज प्रीतिं प्रहर्षं च त्यजन्ती नित्यदैन्यताम्
आता पुरे झाले डोळ्यांतून पाणी काढणे; हा निरर्थक शोक सोडून दे. नेहमीची दुःखद अवस्था टाकून आनंद आणि उल्हास स्वीकार.
सीते राक्षसराजेन परिक्रीड यथासुखम्। जानीमहे यथा भीरु स्त्रीणां यौवनमध्रुवम्
सीते, राक्षसांच्या राजासोबत मनसोक्त खेळ कर. भित्री, आम्हाला माहीत आहे की स्त्रियांचे तारुण्य चिरकाल टिकत नाही.
यावन्न ते व्यतिक्रामेत् तावत् सुखमवाप्नुहि। उद्यानानि च रम्याणि पर्वतोपवनानि च
तुझ्या काळाचा अंत येईपर्यंत सुखाचा अनुभव घे; सुंदर बागा आणि डोंगरावरील उपवनं तुझ्या आनंदासाठी आहेत.
सह राक्षसराजेन चर त्वं मदिरेक्षणे। स्त्रीसहस्राणि ते देवि वशे स्थास्यन्ति सुन्दरि
मदिरा डोळ्यांनो, राक्षसांच्या राजासोबत फिर. सुंदर देवी, हजारो स्त्रिया तुझ्या आज्ञेत राहतील.
रावणं भज भर्तारं भर्तारं सर्वरक्षसाम्। उत्पाट्य वा ते हृदयं भक्षयिष्यामि मैथिलि
सर्व राक्षसांचा स्वामी असलेल्या रावणाला पती म्हणून स्वीकार, नाहीतर मैथिली, मी तुझे हृदय फाडून ते खाऊन टाकीन.
यदि मे व्याहृतं वाक्यं न यथावत् करिष्यसि। ततश्चण्डोदरी नाम राक्षसी क्रूरदर्शना
जर तू माझे सांगितलेले बोल तंतोतंत पाळले नाहीस, तर चंडोदरी नावाची, भयंकर दिसणारी राक्षसी—
भ्रामयन्ती महच्छूलमिदं वचनमब्रवीत्। इमां हरिणशावाक्षीं त्रासोत्कम्पपयोधराम्
मोठा भाला फिरवत ती म्हणाली: 'ही हरिणशावकासारख्या डोळ्यांची, भीतीने थरथरणाऱ्या उरोजांची—'
रावणेन हृतां दृष्ट्वा दौर्हृदो मे महानयम्। यकृत्प्लीहं महत् क्रोडं हृदयं च सबन्धनम्
रावणाने सीतेचे अपहरण केल्याचे पाहून माझ्यात मोठा राग निर्माण झाला आहे; तिचे यकृत, प्लीहा, मोठे हृदय आणि सगळे आतडे खाण्याची माझी इच्छा आहे.
गात्राण्यपि तथा शीर्षं खादेयमिति मे मतिः। ततस्तु प्रघसा नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत्
तिचे हातपाय आणि डोकेही मी खाईन असे माझ्या मनात आहे; तेव्हा प्रघसा नावाच्या राक्षसीने असे बोलले.
कण्ठमस्या नृशंसायाः पीडयामः किमास्यते। निवेद्यतां ततो राज्ञे मानुषी सा मृतेति ह
या निर्दयी स्त्रीचा गळा दाबू या—कशाला उशीर? मग राजाला सांगू या की ही मानव स्त्री मरण पावली आहे.
नात्र कश्चन संदेहः खादतेति स वक्ष्यति। ततस्त्वजामुखी नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत्
इथे काहीच शंका नाही; तो म्हणेल, 'तिला खा.' तेव्हा अजामुखी नावाच्या राक्षसीने असे बोलले.
विशस्येमां ततः सर्वान् समान् कुरुत पिण्डकान्। विभजाम ततः सर्वा विवादो मे न रोचते
तिला तुकडे तुकडे करून सर्वांना सारखे वाटू या; मग सगळ्यांनी विभागून घ्या, कारण मला भांडण आवडत नाही.
पेयमानीयतां क्षिप्रं माल्यं च विविधं बहु। ततः शूर्पणखा नाम राक्षसी वाक्यमब्रवीत्
लवकर पेय आणि अनेक प्रकारची फुले आणा; तेव्हा शूर्पणखा नावाच्या राक्षसीने असे बोलले.
अजामुख्या यदुक्तं वै तदेव मम रोचते। सुरा चानीयतां क्षिप्रं सर्वशोकविनाशिनी
अजामुखीने जे सांगितले तेच मला आवडले; सर्व दुःख दूर करणारे मद्य लवकर आणा.
मानुषं मांसमास्वाद्य नृत्यामोऽथ निकुम्भिलाम्। एवं निर्भर्त्स्यमाना सा सीता सुरसुतोपमा। राक्षसीभिर्विरूपाभिर्धैर्यमुत्सृज्य रोदिति
मानवी मांस खाऊन आपण निकुंभिलेला नाचू या, असं म्हणत त्या भीषण राक्षसींनी सीतेला धमकावलं. देवकन्येसारखी सीता त्यांचा छळ सहन करू शकली नाही आणि धीर सोडून रडू लागली.
thumb|पञ्चविंशः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः ॥५-
आता वाल्मीकींच्या पवित्र रामायणातील सुंदरकांडातील पंचविसावा सर्ग ऐका.
अथ तासां वदन्तीनां परुषं दारुणं बहु। राक्षसीनामसौम्यानां रुरोद जनकात्मजा
त्या निर्दयी राक्षसी स्त्रिया कठोर आणि भयंकर शब्द बोलू लागल्या, तेव्हा जनकनंदिनी सीता रडू लागली.
एवमुक्ता तु वैदेही राक्षसीभिर्मनस्विनी। उवाच परमत्रस्ता बाष्पगद्गदया गिरा
राक्षसींनी अशा रीतीने बोलल्यावर, मनाने स्थिर असलेली वैदेही फार घाबरली आणि डोळ्यांतून अश्रू येत असताना तिने थरथरत उत्तर दिलं.
न मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुमर्हति। कामं खादत मां सर्वा न करिष्यामि वो वचः
माणसाची स्त्री राक्षसाची पत्नी होऊ शकत नाही. तुम्हाला हवं तसं करा, मला खा, पण मी तुमचं म्हणणं कधीच मान्य करणार नाही.
सा राक्षसीमध्यगता सीता सुरसुतोपमा। न शर्म लेभे शोकार्ता रावणेनेव भर्त्सिता
राक्षसींच्या मध्ये असलेली, देवकन्येसारखी सीता, रावणाच्या धमकीने आणि दुःखाने त्रस्त होऊन, काहीच समाधान मिळवू शकली नाही.
वेपते स्माधिकं सीता विशन्तीवांगमात्मनः। वने यूथपरिभ्रष्टा मृगी कोकैरिवार्दिता
सीता इतकी थरथर कापू लागली की जणू तिचं शरीरच तिला सोडून चाललंय; जसं कळपापासून वेगळी पडलेली हरणी जंगलात कावळ्यांनी त्रास दिल्यासारखी.
सा त्वशोकस्य विपुलां शाखामालम्ब्य पुष्पिताम्। चिन्तयामास शोकेन भर्तारं भग्नमानसा
ती मोठ्या, फुललेल्या अशोकाच्या फांदीला धरून, मनातल्या दुःखाने खचून, आपल्या पतीचा विचार करू लागली.