सा तं हरिवरं दृष्ट्वा लंका रावणपालिता। स्वयमेवोत्थिता तत्र विकृताननदर्शना
रावणाच्या अधिपत्याखालील लंका, तो श्रेष्ठ वानर पाहताच, स्वतःच तिथे उभी राहिली आणि भीषण चेहरा दाखवू लागली.
पुरस्तात् तस्य वीरस्य वायुसूनोरतिष्ठत। मुञ्चमाना महानादमब्रवीत् पवनात्मजम्
त्या वीर वायुसुताच्या समोर ती उभी राहिली, मोठा गडगडाट करत आणि पवनपुत्र हनुमानाला म्हणाली.
कस्त्वं केन च कार्येण इह प्राप्तो वनालय। कथयस्वेह यत् तत्त्वं यावत् प्राणा धरन्ति ते
'तू कोण आहेस? कोणत्या कारणासाठी इथे आलास, हे सांग. तुझ्या श्वासात जीव आहे तोवर खरी गोष्ट सांग.'
न शक्यं खल्वियं लंका प्रवेष्टुं वानर त्वया। रक्षिता रावणबलैरभिगुप्ता समन्ततः
'वानरा, रावणाच्या सैन्याने सर्व बाजूंनी राखलेली ही लंका तुझ्यासारख्या कुणालाही सहज प्रवेश करता येणार नाही.'
अथ तामब्रवीद् वीरो हनुमानग्रतः स्थिताम्। कथयिष्यामि तत् तत्त्वं यन्मां त्वं परिपृच्छसे
मग त्या समोर उभी असलेल्या स्त्रीला वीर हनुमान म्हणाला, "तू मला जे विचारलेस, त्याचं खरं उत्तर मी तुला सांगतो."
का त्वं विरूपनयना पुरद्वारेऽवतिष्ठसे। किमर्थं चापि मां क्रोधान्निर्भर्त्सयसि दारुणे
"तू कोण आहेस, विचित्र डोळ्यांची, जी शहराच्या दरवाजाजवळ उभी आहेस? आणि रागाने मला इतकं कठोर बोलून का झापतेस?"
हनुमद्वचनं श्रुत्वा लंका सा कामरूपिणी। उवाच वचनं क्रुद्धा परुषं पवनात्मजम्
हनुमानाचं बोलणं ऐकून, इच्छानुरूप रूप धारण करणारी लंका रागाने वायुपुत्राला कठोर शब्दांत उत्तर देऊ लागली.
अहं राक्षसराजस्य रावणस्य महात्मनः। आज्ञाप्रतीक्षा दुर्धर्षा रक्षामि नगरीमिमाम्
"मी राक्षसांचा राजा, महान रावणाची आज्ञा वाट पाहणारी, या नगराची अजेय राखणारी आहे."
न शक्यं मामवज्ञाय प्रवेष्टुं नगरीमिमाम्। अद्य प्राणैः परित्यक्तः स्वप्स्यसे निहतो मया
"माझी अवहेलना करून या शहरात प्रवेश करणं शक्य नाही; आज मी तुला मारून टाकीन आणि तुझा जीव जाईल."
अहं हि नगरी लंका स्वयमेव प्लवङ्गम। सर्वतः परिरक्षामि अतस्ते कथितं मया
"हे वानरा, मीच ही लंका नगरी आहे; मी सर्व बाजूंनी तिची राखण करते — हे मी तुला सांगितलं आहे."
लंकाया वचनं श्रुत्वा हनुमान् मारुतात्मजः। यत्नवान् स हरिश्रेष्ठः स्थितः शैल इवापरः
लंकेचं बोलणं ऐकून, वायुपुत्र हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, डोंगरासारखा स्थिर उभा राहिला.
स तां स्त्रीरूपविकृतां दृष्ट्वा वानरपुङ्गवः। आबभाषेऽथ मेधावी सत्त्ववान् प्लवगर्षभः
ती स्त्रीरूपात विकृत दिसणारी असल्याचं पाहून, बुद्धिमान व धैर्यवान वानरांचा प्रमुख मग बोलू लागला.
द्रक्ष्यामि नगरीं लंकां साट्टप्राकारतोरणाम्। इत्यर्थमिह सम्प्राप्तः परं कौतूहलं हि मे
"मला लंकेचं किल्ले, भिंती आणि दरवाजे असलेलं शहर पाहायचं आहे; म्हणूनच मी इथे आलोय, कारण मला फारच कुतूहल आहे."
वनान्युपवनानीह लंकायाः काननानि च। सर्वतो गृहमुख्यानि द्रष्टुमागमनं हि मे
"लंकेतील सर्व वनं, उपवनं, बागा आणि मुख्य घरे सर्व बाजूंनी पाहण्यासाठी मी आलो आहे."
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा लंका सा कामरूपिणी। भूय एव पुनर्वाक्यं बभाषे परुषाक्षरम्
त्याचं बोलणं ऐकून, इच्छानुरूप रूप घेणारी लंका पुन्हा एकदा कठोर शब्दांत बोलू लागली.
मामनिर्जित्य दुर्बुद्धे राक्षसेश्वरपालिताम्। न शक्यं ह्यद्य ते द्रष्टुं पुरीयं वानराधम
"हे वानरांमध्ये नीच, राक्षसांच्या राजाने राखलेल्या या नगरीत मला जिंकल्या शिवाय आज तुला हे शहर पाहता येणार नाही."
ततः स हरिशार्दूलस्तामुवाच निशाचरीम्। दृष्ट्वा पुरीमिमां भद्रे पुनर्यास्ये यथागतम्
मग त्या वानरांमध्ये वाघासारख्या वीराने त्या रात्री हिंडणाऱ्या स्त्रीला म्हणाले, 'हे सुभगे, हे शहर पाहून मी ज्या मार्गाने आलो, त्याच मार्गाने परत जाईन.'
ततः कृत्वा महानादं सा वै लंका भयंकरम्। तलेन वानरश्रेष्ठं ताडयामास वेगिता
मग ती भयानक लंकेची राखण करणारी मोठा गजर करत, वेगाने वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाला तिने हाताने मारले.
ततः स हरिशार्दूलो लंकया ताडितो भृशम्। ननाद सुमहानादं वीर्यवान् मारुतात्मजः
मग वानरांमध्ये वाघासारखा, वायुपुत्र, बलवान हनुमान, लंकेने जोरात मारल्यावर मोठ्या आवाजात गर्जना करू लागला.
ततः संवर्तयामास वामहस्तस्य सोऽङ्गुलीः। मुष्टिनाभिजघानैनां हनुमान् क्रोधर्मूच्छितः
मग हनुमान रागाने भरून डाव्या हाताच्या बोटा वळवून, मुठीने तिला जोरात मारले.
स्त्री चेति मन्यमानेन नातिक्रोधः स्वयं कृतः। सा तु तेन प्रहारेण विह्वलाङ्गी निशाचरी। पपात सहसा भूमौ विकृताननदर्शना
'ती स्त्री आहे' असं मनात ठेवून, त्याने फारसा राग केला नाही; पण त्याच्या त्या माराने ती रात्री हिंडणारी, अंगातील त्राण हरपून, विकृत चेहऱ्याने अचानक जमिनीवर पडली.
ततस्तु हनुमान् वीरस्तां दृष्ट्वा विनिपातिताम्। कृपां चकार तेजस्वी मन्यमानः स्त्रियं च ताम्
मग वीर हनुमान, तिला खाली पडलेली पाहून, 'ही स्त्री आहे' असं समजून, तेजस्वी हनुमानाच्या मनात दया आली.
ततो वै भृशमुद्विग्ना लंका सा गद्गदाक्षरम्। उवाचागर्वितं वाक्यं हनुमन्तं प्लवङ्गमम्
त्यावेळी लंका फारच घाबरली आणि तिचा आवाज थरथरत होता. तिने अभिमानाने हनुमान या वानराला बोलून दाखवले.
प्रसीद सुमहाबाहो त्रायस्व हरिसत्तम। समये सौम्य तिष्ठन्ति सत्त्ववन्तो महाबलाः
माझ्यावर कृपा कर, बलवान हनुमान, मला वाचव. सज्जन आणि सामर्थ्यवान लोक नेहमी मर्यादेत राहतात, हे तू जाण.
अहं तु नगरी लंका स्वयमेव प्लवङ्गम। निर्जिताहं त्वया वीर विक्रमेण महाबल
मीच ही लंका नगरी आहे, वानरा. तुझ्या पराक्रमाने आणि सामर्थ्याने तू मला जिंकले आहेस, हे वीर.
इदं च तथ्यं शृणु मे ब्रुवन्त्या वै हरीश्वर। स्वयं स्वयम्भुवा दत्तं वरदानं यथा मम
आता, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमाना, मी जे सांगते ते सत्य ऐक. मला स्वतः ब्रह्मदेवाने वर दिला आहे.
यदा त्वां वानरः कश्चिद् विक्रमाद् वशमानयेत्। तदा त्वया हि विज्ञेयं रक्षसां भयमागतम्
जेव्हा एखादा वानर आपल्या शौर्याने मला वश करेल, तेव्हा राक्षसांवर संकट येणार हे समजावे.
स हि मे समयः सौम्य प्राप्तोऽद्य तव दर्शनात्। स्वयम्भूविहितः सत्यो न तस्यास्ति व्यतिक्रमः
तोच तो प्रसंग, सौम्य हनुमान, तुझ्या येण्याने आज पूर्ण झाला आहे. ब्रह्मदेवाने घातलेली ही मर्यादा खरी आहे आणि तिचा भंग होऊ शकत नाही.
सीतानिमित्तं राज्ञस्तु रावणस्य दुरात्मनः। रक्षसां चैव सर्वेषां विनाशः समुपागतः
सीतेमुळे आणि दुष्ट रावण राजामुळे, तसेच सर्व राक्षसांचा विनाश आता जवळ आला आहे.
तत् प्रविश्य हरिश्रेष्ठ पुरीं रावणपालिताम्। विधत्स्व सर्वकार्याणि यानि यानीह वाञ्छसि
म्हणून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमाना, रावणाच्या राखणीत असलेल्या या नगरीत प्रवेश कर आणि तुला हवी ती सर्व कामे येथे पूर्ण कर.