भिद्यतेऽयं गिरिर्भूतैरिति मत्वा तपस्विनः। त्रस्ता विद्याधरास्तस्मादुत्पेतुः स्त्रीगणैः सह
‘हा पर्वत भूतांनी फोडला जातोय’ असे समजून, घाबरलेले तपस्वी आणि त्यांच्या सोबतच्या स्त्रिया तिथून पळून गेले.
पानभूमिगतं हित्वा हैममासवभाजनम्। पात्राणि च महार्हाणि करकांश्च हिरण्मयान्
मद्यपानाच्या जागी ठेवलेली सोन्याची मद्याची भांडी, मौल्यवान पात्रे आणि सोन्याचे करंडे त्यांनी तिथेच सोडून दिले.
लेह्यानुच्चावचान् भक्ष्यान् मांसानि विविधानि च। आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश्च कनकत्सरून्
विविध प्रकारचे गोडधोड, खाण्याचे पदार्थ, वेगवेगळ्या प्रकारचे मांस, वळवाची कातडी आणि सोन्याच्या मुठीचे तलवारीही त्यांनी तिथेच टाकून दिल्या.
कृतकण्ठगुणाः क्षीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः। रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश्च गगनं प्रतिपेदिरे
गळ्यात सुंदर हार घातलेले, मद्यामुळे नशेत, लाल फुलांच्या माळा आणि उटणे लावलेले, लाल डोळे आणि कमळासारखी डोळे असलेले ते आकाशात उडून गेले.
हारनूपुरकेयूरपारिहार्यधराः स्त्रियः। विस्मिताः सस्मितास्तस्थुराकाशे रमणौः सह
हार, नूपुर, केयूर आणि इतर दागिने घातलेल्या स्त्रिया, आपल्या प्रियजनांसोबत आकाशात उभ्या राहिल्या, आश्चर्यचकित होऊन मंद हसत होत्या.
दर्शयन्तो महाविद्यां विद्याधरमहर्षयः। सहितास्तस्थुराकाशे वीक्षांचक्रुश्च पर्वतम्
महान विद्याधर आणि ऋषी, आपली मोठी विद्या दाखवत, एकत्र आकाशात उभे राहिले आणि त्यांनी त्या पर्वताकडे पाहिले.
शुश्रुवुश्च तदा शब्दमृषीणां भावितात्मनाम्। चारणानां च सिद्धानां स्थितानां विमलेऽम्बरे
त्या वेळी, शुद्ध मनाचे ऋषी, चारण आणि सिद्ध, जे स्वच्छ आकाशात उभे होते, त्यांचे शब्द त्यांनी ऐकले.
एष पर्वतसंकाशो हनुमान् मारुतात्मजः। तितीर्षति महावेगः समुद्रं वरुणालयम्
हा वायुपुत्र हनुमान, पर्वतासारखा दिसणारा आणि प्रचंड वेगाने, समुद्र म्हणजे वरुणाचे घर पार करण्यासाठी निघाला आहे.
रामार्थं वानरार्थं च चिकीर्षन् कर्म दुष्करम्। समुद्रस्य परं पारं दुष्प्रापं प्राप्तुमिच्छति
राम आणि वानरांसाठी कठीण काम करायचे ठरवून, तो समुद्राचा दुसरा, मिळवायला कठीण असा किनारा गाठण्याची इच्छा करतो.
इति विद्याधरा वाचः श्रुत्वा तेषां तपस्विनाम्। तमप्रमेयं ददृशुः पर्वते वानरर्षभम्
विद्याधर आणि तपस्वी यांच्या या गोष्टी ऐकून, त्यांनी त्या पर्वतावर असलेल्या, मोजता न येणाऱ्या वानरप्रमुखाला पाहिले.
दुधुवे च स रोमाणि चकम्पे चानलोपमः। ननाद च महानादं सुमहानिव तोयदः
त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले, तो अग्नीप्रमाणे थरथरला आणि मोठ्या मेघासारखा प्रचंड गर्जना केली.
आनुपूर्व्या च वृत्तं तल्लाङ्गूलं रोमभिश्चितम्। उत्पतिष्यन् विचिक्षेप पक्षिराज इवोरगम्
त्याचे केसांनी झाकलेले, वळणदार शेपूट, उडी मारताना त्याने झोकले, जणू पक्षीराज गरुडाने सर्प उचलला आहे.
तस्य लाङ्गूलमाविद्धमतिवेगस्य पृष्ठतः। ददृशे गरुडेनेव ह्रियमाणो महोरगः
त्याच्या मागे वळवलेले, वेगाने हलणारे शेपूट, गरुडाने उचललेल्या मोठ्या सर्पासारखे दिसत होते.
बाहू संस्तम्भयामास महापरिघसंनिभौ। आससाद कपिः कट्यां चरणौ संचुकोच च
माकडाने आपल्या मोठ्या, लोखंडी गजासारख्या हातांना घट्ट आवळले, कमरेजवळ आणले आणि पाय आकसून घेतले.
संहृत्य च भुजौ श्रीमांस्तथैव च शिरोधराम्। तेजः सत्त्वं तथा वीर्यमाविवेश स वीर्यवान्
त्याने आपले हात आणि मान घट्ट आवळली, आणि संपूर्ण ताकद, धैर्य आणि तेज एकवटले.
मार्गमालोकयन् दूरादूर्ध्वप्रणिहितेक्षणः। रुरोध हृदये प्राणानाकाशमवलोकयन्
दूरवरचा मार्ग पाहत, डोळे वर रोखून, त्याने श्वास हृदयात रोखला आणि आकाशाकडे पाहू लागला.
पद्भ्यां दृढमवस्थानं कृत्वा स कपिकुञ्जरः। निकुच्य कर्णौ हनुमानुत्पतिष्यन् महाबलः
पाय जमिनीवर घट्ट रोवून, तो बलवान हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, उडी मारायला कान दाबून तयार झाला.
वानरान् वानरश्रेष्ठ इदं वचनमब्रवीत्। यथा राघवनिर्मुक्तः शरः श्वसनविक्रमः
वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने इतर वानरांना असे सांगितले:
गच्छेत् तद्वद् गमिष्यामि लंकां रावणपालिताम्। नहि द्रक्ष्यामि यदि तां लंकायां जनकात्मजाम्
जसा राघवाने सोडलेला, वाऱ्यासारखा वेगवान बाण पुढे जातो, तसाच मी रावणाच्या अधीन असलेल्या लंकेत जाईन.
अनेनैव हि वेगेन गमिष्यामि सुरालयम्। यदि वा त्रिदिवे सीतां न द्रक्ष्यामि कृतश्रमः
जर मला लंकेत जानकनंदिनी सिता दिसली नाही, तर ह्याच वेगाने मी देवांच्या लोकात जाईन, जरी माझ्या कष्टाचा काहीही उपयोग झाला नाही.
बद्ध्वा राक्षसराजानमानयिष्यामि रावणम्। सर्वथा कृतकार्योऽहमेष्यामि सह सीतया
नाहीतर मी राक्षसांचा राजा रावणाला बांधून आणीन; कसेही झाले तरी, मी सिता सोबत आपले कार्य पूर्ण करून परत येईन.
आनयिष्यामि वा लंकां समुत्पाट्य सरावणाम्। एवमुक्त्वा तु हनुमान् वानरो वानरोत्तमः
किंवा मी रावणासह संपूर्ण लंका उपटून आणीन. असे म्हणून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ हनुमान...
उत्पपाताथ वेगेन वेगवानविचारयन्। सुपर्णमिव चात्मानं मेने स कपिकुञ्जरः
मग त्या वानरश्रेष्ठाने ठरवलेल्या मनाने मोठ्या वेगाने उडी मारली आणि स्वतःला जणू गरुडासारखा समजला.
समुत्पतति वेगात् तु वेगात् ते नगरोहिणः। संहृत्य विटपान् सर्वान् समुत्पेतुः समन्ततः
तो वेगाने उडी मारताच पर्वतावरील झाडांनी आपापल्या फांद्या आकसून सर्वत्र त्याच्यासोबत उडी मारली.
स मत्तकोयष्टिभकान् पादपान् पुष्पशालिनः। उद्वहन्नुरुवेगेन जगाम विमलेऽम्बरे
मधुरसाने मस्त झालेल्या पक्ष्यांनी आणि फुलांनी भरलेल्या झाडांसह तो वानर मोठ्या वेगाने निर्मळ आकाशातून गेला.
ऊरुवेगोत्थिता वृक्षा मुहूर्तं कपिमन्वयुः। प्रस्थितं दीर्घमध्वानं स्वबन्धुमिव बान्धवाः
त्याच्या पायांच्या जोराने उडालेली झाडे काही काळ त्या वानराच्या मागे गेली, जणू कुणी आपला निघून जाणारा आप्त सोबत जातो.
तमूरुवेगोन्मथिताः सालाश्चान्ये नगोत्तमाः। अनुजग्मुर्हनूमन्तं सैन्या इव महीपतिम्
त्याच्या पायांच्या जोराने उखडलेली मोठी झाडे हनुमंताच्या मागे जशी सैन्य राजा मागे जाते तशी गेली.
सुपुष्पिताग्रैर्बहुभिः पादपैरन्वितः कपिः। हनूमान् पर्वताकारो बभूवाद्भुतदर्शनः
अनेक फुलांनी बहरलेल्या झाडांसह पर्वतासारखा हनुमान पाहणाऱ्यांना अद्भुत वाटू लागला.
सारवन्तोऽथ ये वृक्षा न्यमज्जँल्लवणाम्भसि। भयादिव महेन्द्रस्य पर्वता वरुणालये
मग घट्ट मुळांची ती झाडे जणू भीतीने महेंद्र पर्वत समुद्रात बुडतो तसे खारट पाण्यात बुडाली.
स नानाकुसुमैः कीर्णः कपिः साङ्कुरकोरकैः। शुशुभे मेघसंकाशः खद्योतैरिव पर्वतः
नानाविध फुलांनी आणि कोवळ्या कळ्यांनी मढवलेला तो वानर, आकाशात जणू काजव्यांनी सजलेला मेघ शोभू लागला.