एष्यन्ति प्रेषितास्तत्र रामदूताः प्लवङ्गमाः। आख्येया राममहिषी त्वया तेभ्यो विहङ्गम
रामाने पाठवलेले वानरदूत तिथे येतील; त्या वेळी, हे पक्षी, तू त्यांना रामाची पत्नी कोण आहे ते सांग.
सर्वथा तु न गन्तव्यमीदृशः क्व गमिष्यसि। देशकालौ प्रतीक्षस्व पक्षौ त्वं प्रतिपत्स्यसे
आता काहीही करून इथून जाऊ नकोस; कुठे जाणार? योग्य वेळ आणि जागा येईपर्यंत थांब, मग तुला पुन्हा पंख मिळतील.
उत्सहेयमहं कर्तुमद्यैव त्वां सपक्षकम्। इहस्थस्त्वं हि लोकानां हितं कार्यं करिष्यसि
मी आजच तुला पंखांसह पूर्ववत करू शकतो; पण इथेच राहून, तू साऱ्या लोकांचे हित साधशील.
त्वयापि खलु तत् कार्यं तयोश्च नृपपुत्रयोः। ब्राह्मणानां गुरूणां च मुनीनां वासवस्य च
हे काम तुझ्यासाठी आहेच, आणि त्या दोन्ही राजपुत्रांसाठी, ब्राह्मण, गुरुजन, ऋषी आणि इंद्रासाठीही आहे.
इच्छाम्यहमपि द्रष्टुं भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ। नेच्छे चिरं धारयितुं प्राणांस्त्यक्ष्ये कलेवरम्। महर्षिस्त्वब्रवीदेवं दृष्टतत्त्वार्थदर्शनः
मलाही राम-लक्ष्मण या दोन्ही भावांना पाहायचे आहे; मला फार काळ हा श्वास धरून ठेवायचा नाही, मी देह सोडीन. सत्याचा अर्थ जाणणाऱ्या त्या महर्षींनी असेच सांगितले.
thumb|त्रिषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे किष्किन्धाकाण्डे त्रिषष्ठितमः सर्गः ॥४-
श्रीमद्वाल्मीकी रामायणातील किष्किंधा कांडातील त्रिसष्टावा सर्ग ऐका.
एतैरन्यैश्च बहुभिर्वाक्यैर्वाक्यविशारदः। मां प्रशस्याभ्यनुज्ञाप्य प्रविष्टः स स्वमालयम्
या आणि अशा अनेक शब्दांनी, त्या वाक्पटूने माझी प्रशंसा करून परवानगी दिली आणि मग स्वतःच्या निवासस्थानी गेला.
कन्दरात् तु विसर्पित्वा पर्वतस्य शनैः शनैः। अहं विन्ध्यं समारुह्य भवतः प्रतिपालये
मी पर्वताच्या गुहेतून सावकाश बाहेर येऊन, विंध्य पर्वतावर चढलो आणि तुमची वाट पाहत राहिलो.
अद्य त्वेतस्य कालस्य वर्षं साग्रशतं गतम्। देशकालप्रतीक्षोऽस्मि हृदि कृत्वा मुनेर्वचः
आता या काळात, शंभराहून अधिक वर्षे उलटून गेली आहेत; योग्य वेळ आणि जागेची वाट पाहत मी महर्षींचे शब्द हृदयात ठेवले आहेत.
महाप्रस्थानमासाद्य स्वर्गते तु निशाकरे। मां निर्दहति संतापो वितर्कैर्बहुभिर्वृतम्
महाप्रस्थानाचा काळ येऊन, चंद्रमाहीपती स्वर्गाला गेल्यावर, अनेक शंका मनात घेऊन मला तीव्र दुःख जाळते.
उदितां मरणे बुद्धिं मुनिवाक्यैर्निवर्तये। बुद्धिर्या तेन मे दत्ता प्राणानां रक्षणे मम
मरणाची इच्छा मनात आली की, मी ती महर्षींच्या शब्दांनी परतवतो; त्यांनी दिलेली ठाम बुद्धी माझ्या प्राणांचे रक्षण करते.
सा मेऽपनयते दुःखं दीप्तेवाग्निशिखा तमः। बुध्यता च मया वीर्यं रावणस्य दुरात्मनः
तीच ठाम बुद्धी माझे दुःख दूर करते, जशी तेजस्वी अग्नीची ज्वाळा अंधार घालवते; आणि मला रावणाच्या दुष्टपणाची जाणीव होते.
पुत्रः संतर्जितो वाग्भिर्न त्राता मैथिली कथम्। तस्या विलपितं श्रुत्वा तौ च सीतावियोजितौ
माझ्या मुलाला कठोर शब्दांनी धमकावले तरी, त्याने मैथिलीचे रक्षण का केले नाही? तिच्या हंबरड्याचे आणि सीतेपासून वेगळ्या पडलेल्या त्या दोघांचे दु:ख ऐकून—
न मे दशरथस्नेहात् पुत्रेणोत्पादितं प्रियम्। तस्य त्वेवं ब्रुवाणस्य संहतैर्वानरैः सह
दशरथाच्या स्नेहामुळे माझ्या मुलाकडून मला काहीही आनंद मिळाला नाही; आणि तो असे बोलत असताना, सर्व वानरांसमवेत—
उत्पेततुस्तदा पक्षौ समक्षं वनचारिणाम्। स दृष्ट्वा स्वां तनुं पक्षैरुद्गतैररुणच्छदैः
त्या वेळी त्या पक्ष्याची पंखं वनात राहणाऱ्यांच्या समोर अचानक उगवली; स्वतःच्या अंगावर लालसर छटा असलेली पंखं उगवत आहेत हे पाहून—
प्रहर्षमतुलं लेभे वानरांश्चेदमब्रवीत्। निशाकरस्य राजर्षेः प्रसादादमितौजसः
त्याला अतुल आनंद झाला आणि तो वानरांना म्हणाला, 'चंद्रराजाच्या, अमाप तेज असलेल्या त्या राजर्षीच्या कृपेने—'
आदित्यरश्मिनिर्दग्धौ पक्षौ पुनरुपस्थितौ। यौवने वर्तमानस्य ममासीद् यः पराक्रमः
'माझी पंखं जी सूर्याच्या किरणांनी जळून गेली होती, ती पुन्हा मिळाली आहेत; माझ्या तारुण्यात माझ्यात जी ताकद होती—'
तमेवाद्यावगच्छामि बलं पौरुषमेव च। सर्वथा क्रियतां यत्नः सीतामधिगमिष्यथ
'तीच शक्ती आणि धैर्य आज मला पुन्हा जाणवतंय; सर्व प्रकारे प्रयत्न करा—तुम्ही नक्कीच सीतेला सापडवाल.'
पक्षलाभो ममायं वः सिद्धिप्रत्ययकारकः। इत्युक्त्वा तान् हरीन् सर्वान् सम्पातिः पतगोत्तमः
'माझ्या पंखांचं पुन्हा मिळणं हेच तुमच्या यशाचं चिन्ह आहे.' असं सांगून त्या सर्व वानरांना, श्रेष्ठ पक्षी संपाती—
उत्पपात गिरेः शृङ्गाज्जिज्ञासुः खगमो गतिम्। तस्य तद् वचनं श्रुत्वा प्रतिसंहृष्टमानसाः। बभूवुर्हरिशार्दूला विक्रमाभ्युदयोन्मुखाः
पर्वताच्या शिखरावरून उडी मारून उडू लागला, आपली गती तपासण्यासाठी; त्याचं बोलणं ऐकून वानरांचे मन आनंदाने भरून गेलं आणि ते सर्व वीरतेने पुढे जाण्यास सज्ज झाले.
अथ पवनसमानविक्रमाः प्लवगवराः प्रतिलब्धपौरुषाः। अभिजिदभिमुखां दिशं ययु- र्जनकसुतापरिमार्गणोन्मुखाः
मग वाऱ्यासारखी ताकद असलेले, श्रेष्ठ वानर पुन्हा धैर्य मिळवून, आकाशाच्या दिशेने, जनकनंदिनीच्या शोधासाठी निघाले.
thumb|चतुःषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे किष्किन्धाकाण्डे चतुःषष्ठितमः सर्गः ॥४-
आता ऐका, या पवित्र वाल्मीकी रामायणातील किष्किंधा कांडातील चवसष्टावा सर्ग.
आख्याता गृध्रराजेन समुत्प्लुत्य प्लवङ्गमाः। संगताः प्रीतिसंयुक्ता विनेदुः सिंहविक्रमाः
गृध्रराजाने सांगितल्यावर वानरांनी उडी मारली; एकत्र येऊन, आनंदाने भरून, सिंहासारखे शूर वानर गर्जना करू लागले.
सम्पातेर्वचनं श्रुत्वा हरयो रावणक्षयम्। हृष्टाः सागरमाजग्मुः सीतादर्शनकांक्षिणः
संपातीच्या रावणाच्या विनाशाविषयीच्या शब्दांनी प्रेरित होऊन, सीतेच्या दर्शनाची इच्छा असलेले वानर आनंदाने समुद्रकिनारी पोहोचले.
अभिगम्य तु तं देशं ददृशुर्भीमविक्रमाः। कृत्स्नं लोकस्य महतः प्रतिबिम्बमवस्थितम्
त्या ठिकाणी पोहोचल्यावर, त्या भयंकर पराक्रमी वानरांनी तिथे संपूर्ण जगाचं विशाल प्रतिबिंब पाहिलं.
दक्षिणस्य समुद्रस्य समासाद्योत्तरां दिशम्। संनिवेशं ततश्चक्रुर्हरिवीरा महाबलाः
दक्षिण समुद्राच्या काठी, उत्तरेकडील दिशेला पोहोचून, त्या महाबली वानर वीरांनी तिथे आपलं छावणी उभारली.
प्रसुप्तमिव चान्यत्र क्रीडन्तमिव चान्यतः। क्वचित् पर्वतमात्रैश्च जलराशिभिरावृतम्
कुठे ते समुद्र जणू झोपल्यासारखा वाटत होता, कुठे खेळत असल्यासारखा; काही ठिकाणी पर्वताएवढ्या पाण्याच्या राशींनी तो झाकलेला दिसत होता.
संकुलं दानवेन्द्रैश्च पातालतलवासिभिः। रोमहर्षकरं दृष्ट्वा विषेदुः कपिकुञ्जराः
त्या समुद्रात पाताळात राहणाऱ्या दैत्यराजांनी गर्दी केली होती; हे दृश्य अंगावर काटा आणणारं होतं, ते पाहून वानर सैनिक घाबरले.
आकाशमिव दुष्पारं सागरं प्रेक्ष्य वानराः। विषेदुः सहिताः सर्वे कथं कार्यमिति ब्रुवन्
आकाशासारखा पार न करता येणारा हा समुद्र पाहून, सर्व वानर निराश झाले आणि म्हणू लागले, 'हे कार्य कसं साध्य होईल?'
विषण्णां वाहिनीं दृष्ट्वा सागरस्य निरीक्षणात्। आश्वासयामास हरीन् भयार्तान् हरिसत्तमः
समुद्राचं भव्य रूप पाहून सैन्य निराश झालं, तेव्हा श्रेष्ठ वानराने घाबरलेल्या वानरांना धीर दिला.