एकदा, एका महान ऋषीने, ज्याचे नाव विश्वामित्र होते, आपल्या शिष्यांसह एक अद्भुत कथा सांगायला सुरुवात केली. त्याने सांगितले की, मिथिलेश्वर राजा, ज्याचे हृदय दयाळू आणि महान आत्मा होते, त्याच्याकडे एक अत्यंत शक्तिशाली धनूष होता. हा धनूष अनेक बलशाली राजकुमारांनी चाचणी घेतली, परंतु त्यांना त्याला ताणण्यात यश आले नाही. हा धनूष, जो सर्व देवतांनी नेहमीच स्तुती केलेला होता, राजा मिथिलेश्वराच्या राजवाड्यात एक पवित्र वस्तू म्हणून ठेवला होता, ज्याला विविध सुगंध आणि अगुरुच्या धूपाने सन्मानित केले गेले होते. विश्वामित्र ऋषीने आपल्या शिष्यांना आणि वनवासातील ऋषींना निरोप दिला आणि तो हिमालयाच्या खडकाळ शिखरांकडे निघाला. त्याच्या मागे शिष्यांच्या आणि वन्य प्राण्यांच्या अनेक समूहांनी त्याला अनुसरण केले. सूर्य अस्ताला जात असताना, त्यांनी एकत्र येऊन स्नान केले आणि अग्नि यज्ञ केले. विश्वामित्र, ज्याच्या शक्तीची तुलना सिंहाशी केली जाते, त्याने यज्ञानंतर सर्वांना बसायला सांगितले. त्यावेळी, राम आणि सौमित्र ऋषींना आदराने नमस्कार करून, विश्वामित्र यांच्यासमोर बसले. राम, ज्याची तेजस्विता आणि शक्ती सर्वत्र प्रसिद्ध होती, त्याने ऋषीला प्रश्न केला, "हे पवित्र ऋषी, ही वनस्पतीने भरलेली भूमी कोणती आहे? कृपया मला खरी माहिती सांगा." विश्वामित्राने रामच्या प्रश्नाला उत्तर देताना सांगितले की, या भूमीत एक महान तपस्वी होता, ज्याचे नाव कुशा होते. कुशा, जो ब्रह्माच्या संतान होता, त्याने एक महान स्त्रीच्या सह चार पुत्रांना जन्म दिला. या पुत्रांचे नाव होते कुशाम्बा, कुशनाभ, असूर्तराज आणि वसु. हे सर्व राजपुत्र धर्माच्या मार्गावर चालले आणि त्यांच्या वडिलांच्या शिकवणीप्रमाणे त्यांनी आपल्या स्वतःच्या शहरांची स्थापना केली. कुशाम्बाने कौशांबी शहराची स्थापना केली, कुशनाभाने महोदया शहर उभारले, असूर्तराजाने धर्मारण्य शहर तयार केले, आणि वसुने गिरिव्रजाचे शहर स्थापन केले. राम, या वसुच्या भूमीत, पाच उत्कृष्ट पर्वतांचे वर्णन ऐकत होता, जिथे सुमागधी नदी वाहत होती, जी या पर्वतांच्या मधोमध एक गहिरा हार बनवत होती. कुशनाभ, जो राजर्षी होता, त्याच्या सौंदर्याने आणि यौवनाने भरलेल्या शंभर कन्यांना जन्म दिला. त्या कन्यांनी बागेत प्रवेश केला आणि नृत्य, गाणे आणि वाद्य वाजवण्यास सुरुवात केली. त्या सर्व सुंदर कन्यांना पाहून वायुदेवता, सर्व प्राण्यांचा स्वामी, त्यांच्याकडे आकर्षित झाला आणि त्यांना आपल्या पत्नी बनण्याची इच्छा व्यक्त केली. परंतु त्या कन्यांनी वायुदेवतेला उत्तर दिले की, "हे देव, आम्ही कुशनाभाच्या कन्या आहोत आणि आमच्या वडिलांनी ज्या पुरुषाला आमच्यासाठी निवडले, तोच आमचा पती असावा." वायुदेवता त्यांच्या उत्तराने रागावले आणि त्यांना त्यांच्या शरीराची शक्ती कमी करून एका बोटाच्या आकारात आणले. कन्यांचे शरीर मोडले गेले आणि त्या राजा कुशनाभाच्या महालात धावल्या, जिथे त्यांनी आपल्या वडिलांना आपल्या दु:खाची कहाणी सांगितली. राजा, आपल्या प्रिय कन्यांच्या दु:खाने अत्यंत दुःखी झाला, आणि त्याने त्यांच्यासाठी योग्य उपाय शोधण्याचा विचार केला. अशा प्रकारे, या कथेने रामाच्या मनात एक नवीन जिज्ञासा निर्माण केली, आणि त्याने ऋषी विश्वामित्राकडून आणखी ज्ञान मिळविण्याची इच्छा व्यक्त केली.